Breath — Book Summary

A Strange Evening in a Breathing Class

James Nestor begins with a puzzle from his own life. His job was stressful, his old house was falling apart, and he had just had pneumonia for the third year in a row. His doctor suggested a breathing class, so Nestor joined a free evening session to learn a method called Sudarshan Kriya.

A recording told the group to breathe slowly in and out through the nose. For ten or twenty minutes, Nestor felt nothing and thought about leaving. Then, he says, it was as if he had suddenly been moved somewhere else. When the recording ended, his hair and clothes were soaked with sweat, though the room was cool and others wore jackets. The next day he felt a calm he had not known for a long time. He slept well, and small worries mattered less. After a few days, the feeling faded.

Nestor went back to the breathing class the next week and had the same experience. He then spent several years trying to understand what had happened.

Divers, Old Texts, and a Gap in Medicine

A clue came when Nestor traveled to Greece to write about freediving, the sport of diving very deep on a single breath. The divers were ordinary people, such as software engineers and doctors. They said anyone in reasonable health could train to dive 100, 200 or even 300 feet. To them, breathing was a skill and a kind of medicine. They also told wild stories, such as lungs growing larger and cancers going away. Nestor says these stories "sounded nuts."

He looked for science to support them and found mostly ancient writing. Seven Chinese Tao books from about 400 BCE were about breathing alone, and Hindu and Buddhist teachers also used breath for health. But these sources were hundreds or thousands of years old.

Modern medicine, Nestor says, had almost nothing to add. Many doctors and scientists told him that the way a person breathes does not matter, as long as air goes in. At a normal check-up, the doctor measures blood pressure and pulse. But the doctor likely never checks the respiratory rate, meaning breaths per minute, or the balance of oxygen and carbon dioxide in the blood. To Nestor, breathing seemed both vital and ignored.

A Lost Art and the Book's Plan

Nestor says he learned why the subject was ignored. Lung doctors, called pulmonologists, mostly handle emergencies such as collapsed lungs, cancer and emphysema. The new breathing research was happening elsewhere: in dental offices, mental hospitals and ancient burial sites.

According to Nestor, these researchers found that human breathing has become much worse since the start of the Industrial Age. He reports their finding that about 90 percent of people breathe incorrectly, which causes or worsens many long-term diseases. He adds that changing how people breathe may reduce or reverse asthma, anxiety, ADHD (an attention disorder) and psoriasis (a skin disease). He calls breath "the missing pillar in health."

He calls the subject a "lost art" because many techniques are centuries old. They were invented, forgotten and found again in other places and times. Their early users were mostly amateurs who experimented because nothing else helped them. He calls them pulmonauts. Now, he says, scientists are testing their ideas.

Nestor guesses the book takes about 10,000 breaths to read. It moves from crooked teeth and a 20-day experiment at Stanford University to slow breathing, the exhale and overbreathing. A person, he notes, takes about 670 million breaths in a lifetime.

ល្ងាចចម្លែកមួយក្នុងថ្នាក់ដកដង្ហើម

ជេមស៍ នេស្ទ័រ (James Nestor) ចាប់ផ្តើមដោយរឿងចម្លែកមួយក្នុងជីវិតរបស់គាត់ផ្ទាល់ ដែលធ្វើឱ្យគាត់ឆ្ងល់។ ការងាររបស់គាត់តានតឹង ផ្ទះចាស់របស់គាត់កំពុងទ្រុឌទ្រោម ហើយគាត់ទើបតែកើតជំងឺរលាកសួតជាឆ្នាំទីបីជាប់ៗគ្នា។ គ្រូពេទ្យរបស់គាត់ណែនាំឱ្យចូលរៀនថ្នាក់ដកដង្ហើម ដូច្នេះ នេស្ទ័រ ក៏ចូលរួមវគ្គពេលល្ងាចមួយដែលមិនគិតថ្លៃ ដើម្បីរៀនវិធីដកដង្ហើមមួយឈ្មោះ ស៊ូដាសាន គ្រីយ៉ា (Sudarshan Kriya)។

សំឡេងថតមួយប្រាប់អ្នកក្នុងថ្នាក់ឱ្យដកដង្ហើមចូល និងចេញយឺតៗតាមច្រមុះ។ អស់រយៈពេល ១០ ទៅ ២០ នាទី នេស្ទ័រ មិនមានអារម្មណ៍អ្វីសោះ ហើយគិតចង់ចាកចេញ។ បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា វាដូចជាគាត់ត្រូវបានគេនាំទៅកន្លែងផ្សេងភ្លាមៗ។ ពេលសំឡេងថតចប់ សក់ និងសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ទទឹកជោកញើស ទោះបីបន្ទប់ត្រជាក់ ហើយអ្នកផ្សេងពាក់អាវក្រៅក៏ដោយ។ ថ្ងៃបន្ទាប់ គាត់មានអារម្មណ៍ស្ងប់ចិត្ត ដែលគាត់មិនបានជួបប្រទះយូរណាស់មកហើយ។ គាត់គេងលក់ស្រួល ហើយការព្រួយបារម្ភតូចតាចលែងសូវមានឥទ្ធិពលលើគាត់។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក អារម្មណ៍នោះក៏រសាយបាត់។

សប្តាហ៍បន្ទាប់ នេស្ទ័រ ត្រឡប់ទៅថ្នាក់ដកដង្ហើមម្តងទៀត ហើយមានបទពិសោធន៍ដូចគ្នា។ បន្ទាប់មក គាត់ចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំព្យាយាមយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។

អ្នកមុជទឹក គម្ពីរបុរាណ និងចំណុចដែលវេជ្ជសាស្ត្រមើលរំលង

នេស្ទ័រ (Nestor) រកឃើញតម្រុយមួយ ពេលគាត់ធ្វើដំណើរទៅប្រទេសក្រិក ដើម្បីសរសេរអំពីកីឡាមុជទឹកដោយទប់ដង្ហើម ឬហៅថា freediving ដែលជាកីឡាមុជទឹកចុះទៅជ្រៅខ្លាំង ដោយដកដង្ហើមចូលតែម្តងប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកមុជទឹកទាំងនោះជាមនុស្សធម្មតា ដូចជាវិស្វករកម្មវិធីកុំព្យូទ័រ និងគ្រូពេទ្យ។ ពួកគេនិយាយថា អ្នកណាដែលមានសុខភាពល្មម អាចហ្វឹកហាត់មុជទឹកបាន ១០០ ២០០ ឬសូម្បីតែ ៣០០ ហ្វីត។ សម្រាប់ពួកគេ ការដកដង្ហើមជាជំនាញមួយ និងជាឱសថមួយប្រភេទ។ ពួកគេក៏និទានរឿងដែលពិបាកជឿ ដូចជាសួតធំជាងមុន និងជំងឺមហារីកបាត់ទៅវិញ។ នេស្ទ័រ និយាយថា រឿងទាំងនោះ «ស្តាប់ទៅដូចរឿងឆ្កួតៗ»។

គាត់ស្វែងរកការស្រាវជ្រាវវិទ្យាសាស្ត្រដែលគាំទ្ររឿងទាំងនោះ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគាត់រកឃើញ ភាគច្រើនជាអត្ថបទបុរាណ។ សៀវភៅលទ្ធិតាវរបស់ចិនប្រាំពីរក្បាល ពីប្រហែលឆ្នាំ ៤០០ មុនគ្រិស្តសករាជ និយាយអំពីតែការដកដង្ហើមប៉ុណ្ណោះ ហើយគ្រូខាងសាសនាហិណ្ឌូ និងពុទ្ធសាសនាក៏ប្រើដង្ហើមដើម្បីសុខភាពដែរ។ ប៉ុន្តែប្រភពទាំងនេះមានអាយុរាប់រយ ឬរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។

នេស្ទ័រ និយាយថា វេជ្ជសាស្ត្រសម័យទំនើបស្ទើរតែគ្មានអ្វីថ្មីប្រាប់អំពីរឿងនេះទេ។ គ្រូពេទ្យ និងអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើនប្រាប់គាត់ថា របៀបដែលមនុស្សម្នាក់ដកដង្ហើមមិនសំខាន់ទេ ឱ្យតែមានខ្យល់ចូលទៅក្នុងខ្លួន។ ពេលពិនិត្យសុខភាពធម្មតា គ្រូពេទ្យវាស់សម្ពាធឈាម និងចង្វាក់ជីពចរ។ ប៉ុន្តែគ្រូពេទ្យប្រហែលជាមិនដែលពិនិត្យចំនួនដង្ហើមក្នុងមួយនាទី ឬហៅថា respiratory rate ទេ។ គ្រូពេទ្យក៏ប្រហែលជាមិនដែលពិនិត្យតុល្យភាពរវាងអុកស៊ីសែន និងឧស្ម័នកាបូនិក ឬហៅថា carbon dioxide ក្នុងឈាមដែរ។ ឧស្ម័នកាបូនិក គឺជាឧស្ម័នដែលរាងកាយបង្កើត ហើយបញ្ចេញតាមដង្ហើមចេញ។ សម្រាប់ នេស្ទ័រ ការដកដង្ហើមហាក់ដូចជាសំខាន់ខ្លាំង តែគេមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់។

ជំនាញដែលមនុស្សបានភ្លេច និងខ្លឹមសាររបស់សៀវភៅនេះ

នេស្ទ័រ (Nestor) និយាយថា គាត់បានដឹងមូលហេតុដែលរឿងនេះត្រូវគេមើលរំលង។ គ្រូពេទ្យឯកទេសសួត ឬហៅថា pulmonologists ភាគច្រើនព្យាបាលករណីបន្ទាន់ ដូចជាសួតរលំ ជំងឺមហារីក និងជំងឺសួតរីក ឬហៅថា emphysema ដែលជាជំងឺបំផ្លាញសួតបន្តិចម្តងៗ។ ការស្រាវជ្រាវថ្មីៗអំពីការដកដង្ហើមកំពុងកើតឡើងនៅកន្លែងផ្សេង គឺនៅការិយាល័យពេទ្យធ្មេញ មន្ទីរពេទ្យជំងឺផ្លូវចិត្ត និងទីកន្លែងបញ្ចុះសពបុរាណ។

តាមការនិយាយរបស់ នេស្ទ័រ អ្នកស្រាវជ្រាវទាំងនោះរកឃើញថា ការដកដង្ហើមរបស់មនុស្សបានអាក្រក់ជាងមុនច្រើន ចាប់តាំងពីដើមសម័យឧស្សាហកម្មមក។ គាត់រាយការណ៍ពីការរកឃើញរបស់ពួកគេថា មនុស្សប្រមាណ ៩០ ភាគរយដកដង្ហើមមិនត្រឹមត្រូវ ដែលបង្កឱ្យមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃជាច្រើន ឬធ្វើឱ្យវាកាន់តែអាក្រក់។ គាត់បន្ថែមថា ការផ្លាស់ប្តូររបៀបដកដង្ហើម អាចធ្វើឱ្យជំងឺហឺត ការថប់បារម្ភ ជំងឺខ្វះការផ្តោតអារម្មណ៍ ឬហៅថា ADHD និងជំងឺស្បែកមួយប្រភេទ ឬហៅថា psoriasis ស្រាលជាងមុន ឬសូម្បីតែបាត់ទៅវិញ។ គាត់ហៅការដកដង្ហើមថា «សសរស្តម្ភមួយនៃសុខភាពដែលគេភ្លេច»។

គាត់ហៅរឿងដកដង្ហើមនេះថា «ជំនាញដែលបាត់បង់» ពីព្រោះបច្ចេកទេសជាច្រើនមានអាយុរាប់សតវត្សរ៍មកហើយ។ បច្ចេកទេសទាំងនោះត្រូវបានគេបង្កើតឡើង រួចភ្លេចបាត់ ហើយរកឃើញម្តងទៀត នៅកន្លែងផ្សេង និងសម័យផ្សេង។ អ្នកដែលប្រើបច្ចេកទេសទាំងនេះមុនគេ ភាគច្រើនជាអ្នកមិនមែនជំនាញ ដែលសាកល្បងដោយខ្លួនឯង ព្រោះគ្មានអ្វីផ្សេងជួយពួកគេបាន។ គាត់ហៅពួកគេថា អ្នកសាកល្បងវិធីដកដង្ហើម ឬហៅថា pulmonauts។ ឥឡូវនេះ គាត់និយាយថា អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រកំពុងសាកល្បងគំនិតរបស់ពួកគេ។

នេស្ទ័រ ស្មានថា ដើម្បីអានសៀវភៅនេះចប់ អ្នកអាននឹងដកដង្ហើមប្រហែល ១០.០០០ ដង។ សៀវភៅចាប់ផ្តើមពីធ្មេញខ្វាត់ខ្វែង និងការពិសោធន៍ ២០ ថ្ងៃនៅសាកលវិទ្យាល័យស្តែនហ្វដ (Stanford University) ហើយបន្តទៅការដកដង្ហើមយឺតៗ ការដកដង្ហើមចេញ និងការដកដង្ហើមច្រើនហួសពេក ឬហៅថា overbreathing ដែលមានន័យថាដកដង្ហើមញឹក ឬធំលើសពីអ្វីដែលរាងកាយត្រូវការ។ គាត់កត់សម្គាល់ថា មនុស្សម្នាក់ដកដង្ហើមប្រហែល ៦៧០ លានដងក្នុងមួយជីវិត។