The Anxious Generation — Book Summary

Would You Let a Child Go to Mars?

Haidt opens with a thought experiment. A ten-year-old girl is chosen to join the first permanent human settlement on Mars. She wants to go, and all her friends have signed up. But Mars has no magnetic shield like the one around Earth, so her growing body would take in far more harmful radiation. Mars also has only 38% of Earth's gravity, which could damage her bones, heart, eyes and brain.

The company running the trip has done no research on child safety. It does not even ask for proof that parents agreed: a child only has to tick a box. Any parent would refuse. Haidt asks whether a company could really endanger children without their parents' consent. His book argues that something like this has already happened, not on Mars, but on screens.

Tech Companies and a Weak Law

Around the year 2000, technology companies on the American West Coast were praised as heroes. Haidt remembers that in 2008 his two-year-old son quickly learned to use Haidt's first iPhone. Nobody knew if such devices were safe, but everyone else was using them.

Haidt says the companies did very little research on how their products affect young people, and they shared no data with researchers. When evidence of harm grew, he says, they mostly denied it or ran public relations campaigns.

In the United States, the Children's Online Privacy Protection Act of 1998 asks for a parent's permission before a child under 13 gives away data. But it does not make companies check age. Haidt reports that 40% of American children under 13 have made Instagram accounts. He accepts that social media is useful to adults, who can make their own choices. Children are different, he argues, because the brain's self-control area is not fully ready until the mid-20s.

The Great Rewiring of Childhood

Haidt's book is about people born after 1995, known as Generation Z, or Gen Z. The oldest started puberty around 2009, when several changes came together: fast home internet, the iPhone (2007), and, in 2009, "like" and "share" buttons that made posts spread much faster. Front-facing phone cameras (2010) and Facebook's purchase of Instagram (2012) then led many teens, especially girls, to post chosen photos of themselves for others to judge.

Haidt calls this the Great Rewiring of Childhood, strongest from 2010 to 2015. No generation before Gen Z had reached puberty carrying the internet in their pockets, which Haidt compares to growing up on Mars.

There is a second story. From the 1980s, adults in the United States, the United Kingdom and Canada let children play outside alone less and less, fearing kidnappers. Haidt's main claim is that two mistakes made Gen Z anxious: too much protection in the real world and too little online.

For Haidt, real-world contact is face to face, at the same time, mostly one-to-one, in groups that are hard to leave. Virtual contact is mostly delayed words, often sent to many people, in groups that are easy to quit.

Evidence, Doubts and Four Reforms

Haidt came to this topic through his friend Greg Lukianoff, who saw students in 2014 asking colleges to shield them from books and speakers that felt "unsafe." In a 2015 essay, the two men argued that colleges were teaching students harmful thinking habits, but Haidt says they were only partly right. By 2017 the rise in depression and anxiety clearly reached many countries and all kinds of young people. Nearly all evidence then showed only correlation: teens got iPhones and soon became more depressed. Because correlation is not proof of cause, the authors told parents not to act drastically. By 2023, Haidt says, more research, including experiments, shows that social media harms teens, especially girls in puberty.

Haidt admits the research is complicated and partly disputed, and that he will be wrong on some points. Still, he is very sure about four reforms. No smartphones before high school: only basic phones until about age 14. No social media before 16. Phone-free schools, with phones locked away all school day. Far more unsupervised play and childhood independence. Haidt believes these cost almost nothing and could improve teen mental health within two years if most parents and schools in a community act together.

តើអ្នកនឹងឱ្យកុមារម្នាក់ទៅភពព្រះអង្គារទេ?

ហៃដ៍ (Haidt) ចាប់ផ្តើមជាមួយការពិសោធន៍ក្នុងគំនិត ឬហៅថា thought experiment ដែលជារឿងស្រមៃមួយ ដើម្បីជួយឱ្យគិតអំពីសំណួរពិត។ ក្មេងស្រីអាយុ ១០ ឆ្នាំម្នាក់ត្រូវបានជ្រើសរើសឱ្យចូលរួមជាមួយក្រុមមនុស្សដំបូងគេ ដែលនឹងទៅរស់នៅលើភពព្រះអង្គាររហូត។ នាងចង់ទៅ ហើយមិត្តភក្តិទាំងអស់របស់នាងបានចុះឈ្មោះរួចហើយ។ ប៉ុន្តែភពព្រះអង្គារគ្មានដែនម៉ាញេទិកការពារដូចដែលព័ទ្ធជុំវិញផែនដីទេ ដូច្នេះរាងកាយដែលកំពុងលូតលាស់របស់នាងនឹងស្រូបវិទ្យុសកម្មដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ច្រើនជាងឆ្ងាយ។ ភពព្រះអង្គារក៏មានទំនាញត្រឹម ៣៨ ភាគរយនៃទំនាញផែនដីប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចធ្វើឱ្យខូចឆ្អឹង បេះដូង ភ្នែក និងខួរក្បាលរបស់នាង។

ក្រុមហ៊ុនដែលរៀបចំដំណើរនេះមិនបានធ្វើការស្រាវជ្រាវអំពីសុវត្ថិភាពរបស់កុមារទេ។ ក្រុមហ៊ុនក៏មិនទាមទារភស្តុតាងថាឪពុកម្តាយបានយល់ព្រមដែរ គឺកុមារគ្រាន់តែគូសធីកក្នុងប្រអប់មួយប៉ុណ្ណោះ។ ឪពុកម្តាយណាក៏នឹងបដិសេធដែរ។ ហៃដ៍សួរថា តើក្រុមហ៊ុនមួយអាចដាក់កុមារក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដោយគ្មានការយល់ព្រមពីឪពុកម្តាយបានមែនឬទេ។ សៀវភៅរបស់គាត់អះអាងថា រឿងស្រដៀងគ្នានេះបានកើតឡើងរួចហើយ មិនមែននៅលើភពព្រះអង្គារទេ តែនៅលើអេក្រង់។

ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យា និងច្បាប់ដែលខ្សោយ

នៅជុំវិញឆ្នាំ ២០០០ ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យានៅឆ្នេរខាងលិចនៃសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានគេសរសើរថាជាវីរបុរស។ ហៃដ៍ (Haidt) នៅចាំថា ក្នុងឆ្នាំ ២០០៨ កូនប្រុសអាយុ ២ ឆ្នាំរបស់គាត់រៀនប្រើអាយហ្វូន (iPhone) គ្រឿងដំបូងរបស់គាត់បានយ៉ាងឆាប់។ គ្មាននរណាដឹងថាឧបករណ៍បែបនេះមានសុវត្ថិភាពឬអត់ទេ ប៉ុន្តែអ្នកផ្សេងទាំងអស់ក៏កំពុងប្រើដែរ។

ហៃដ៍និយាយថា ក្រុមហ៊ុនបានធ្វើការស្រាវជ្រាវតិចតួចណាស់អំពីរបៀបដែលផលិតផលរបស់ពួកគេប៉ះពាល់ដល់យុវវ័យ ហើយមិនបានចែករំលែកទិន្នន័យណាមួយជាមួយអ្នកស្រាវជ្រាវទេ។ គាត់និយាយថា ពេលភស្តុតាងនៃគ្រោះថ្នាក់កើនឡើង ក្រុមហ៊ុនភាគច្រើនបដិសេធ ឬធ្វើយុទ្ធនាការទំនាក់ទំនងសាធារណៈ ដែលជាការផ្សព្វផ្សាយដើម្បីការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ក្រុមហ៊ុន។

នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ច្បាប់ការពារឯកជនភាពរបស់កុមារលើអ៊ីនធឺណិត (Children's Online Privacy Protection Act) ឆ្នាំ ១៩៩៨ ទាមទារការអនុញ្ញាតពីឪពុកម្តាយ មុនពេលកុមារអាយុក្រោម ១៣ ឆ្នាំផ្តល់ទិន្នន័យរបស់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែច្បាប់នេះមិនបង្ខំឱ្យក្រុមហ៊ុនត្រួតពិនិត្យអាយុទេ។ ហៃដ៍រាយការណ៍ថា កុមារអាមេរិកអាយុក្រោម ១៣ ឆ្នាំចំនួន ៤០ ភាគរយបានបង្កើតគណនីអ៊ីនស្តាក្រាម (Instagram)។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា បណ្តាញសង្គមមានប្រយោជន៍សម្រាប់មនុស្សពេញវ័យ ដែលអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង។ គាត់លើកហេតុផលថា កុមារខុសពីនេះ ព្រោះផ្នែកខួរក្បាលដែលគ្រប់គ្រងខ្លួន មិនទាន់រួចរាល់ពេញលេញ រហូតដល់អាយុប្រហែលពាក់កណ្តាលវ័យម្ភៃ។

ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំនៃវ័យកុមារ

សៀវភៅរបស់ហៃដ៍ (Haidt) និយាយអំពីមនុស្សដែលកើតក្រោយឆ្នាំ ១៩៩៥ ដែលគេស្គាល់ថាជា មនុស្សជំនាន់ ហ្ស៊ី ឬហៅថា Generation Z ឬ Gen Z។ វ័យពេញក្រមុំពេញកំលោះ ឬហៅថា puberty គឺជាពេលដែលរាងកាយ និងខួរក្បាលចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរពីក្មេងទៅជាមនុស្សពេញវ័យ។ អ្នកចាស់ជាងគេក្នុងជំនាន់នេះបានចូលវ័យនេះនៅប្រហែលឆ្នាំ ២០០៩ ជាពេលដែលការផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនកើតឡើងព្រមគ្នា គឺអ៊ីនធឺណិតលឿននៅផ្ទះ អាយហ្វូន (iPhone) ដែលចេញនៅឆ្នាំ ២០០៧ និងប៊ូតុង «ចុចចូលចិត្ត» និង «ចែករំលែក» នៅឆ្នាំ ២០០៩ ដែលធ្វើឱ្យការបង្ហោះរាលដាលលឿនជាងមុនឆ្ងាយ។ បន្ទាប់មក កាមេរ៉ាខាងមុខរបស់ទូរស័ព្ទនៅឆ្នាំ ២០១០ និងការដែលហ្វេសប៊ុក (Facebook) ទិញអ៊ីនស្តាក្រាម (Instagram) នៅឆ្នាំ ២០១២ បាននាំឱ្យក្មេងជំទង់ជាច្រើន ជាពិសេសក្មេងស្រី បង្ហោះរូបថតខ្លួនឯងដែលពួកគេបានជ្រើសរើស ដើម្បីឱ្យអ្នកដទៃវាយតម្លៃ។

ហៃដ៍ហៅការផ្លាស់ប្តូរនេះថា ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំនៃវ័យកុមារ ឬហៅថា Great Rewiring of Childhood។ នេះជាឈ្មោះដែលគាត់ដាក់ឱ្យការប្រែប្រួលយ៉ាងលឿនក្នុងរបៀបដែលកុមារធំឡើង ហើយការប្រែប្រួលនេះខ្លាំងបំផុតពីឆ្នាំ ២០១០ ដល់ ២០១៥។ គ្មានជំនាន់ណាមុនជំនាន់ ហ្ស៊ី ដែលចូលវ័យពេញក្រមុំពេញកំលោះ ទាំងមានអ៊ីនធឺណិតនៅក្នុងហោប៉ៅជាប់ខ្លួនជានិច្ចនោះទេ ហើយហៃដ៍ប្រៀបធៀបរឿងនេះនឹងការធំឡើងក្នុងពិភពដែលមិនសមនឹងកុមារ ដូចនៅលើភពព្រះអង្គារ។

មានរឿងទីពីរមួយទៀត។ ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៨០ មនុស្សពេញវ័យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ចក្រភពអង់គ្លេស និងកាណាដា បានអនុញ្ញាតឱ្យកុមារលេងនៅខាងក្រៅតែម្នាក់ឯងកាន់តែតិចទៅៗ ព្រោះខ្លាចគេចាប់ពង្រត់កូន។ ការអះអាងសំខាន់របស់ហៃដ៍គឺថា កំហុសពីរបានធ្វើឱ្យជំនាន់ ហ្ស៊ី មានការថប់បារម្ភ ឬហៅថា anxiety គឺការការពារហួសហេតុក្នុងពិភពពិត និងការការពារតិចពេកនៅលើអនឡាញ។

សម្រាប់ហៃដ៍ ទំនាក់ទំនងក្នុងពិភពពិត ឬហៅថា real-world contact គឺការជួបមុខគ្នា ក្នុងពេលតែមួយ ភាគច្រើនម្នាក់ទល់ម្នាក់ ក្នុងក្រុមដែលពិបាកចាកចេញ។ ទំនាក់ទំនងតាមអនឡាញ ឬហៅថា virtual contact ភាគច្រើនជាពាក្យសរសេរដែលឆ្លើយយឺត ហើយជាញឹកញាប់ផ្ញើទៅមនុស្សច្រើននាក់ ក្នុងក្រុមដែលងាយចាកចេញ។

ភស្តុតាង ការសង្ស័យ និងកំណែទម្រង់ទាំងបួន

ហៃដ៍ (Haidt) ចាប់អារម្មណ៍លើប្រធានបទនេះ តាមរយៈមិត្តរបស់គាត់ ឈ្មោះ ហ្គ្រេក លូគីយ៉ាណូហ្វ (Greg Lukianoff)។ ក្នុងឆ្នាំ ២០១៤ លូគីយ៉ាណូហ្វបានឃើញនិស្សិតស្នើសុំឱ្យសាកលវិទ្យាល័យការពារពួកគេពីសៀវភៅ និងពីអ្នកដែលត្រូវបានអញ្ជើញមកនិយាយ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថា «មិនមានសុវត្ថិភាព»។ ក្នុងអត្ថបទមួយឆ្នាំ ២០១៥ បុរសទាំងពីរបានលើកហេតុផលថា សាកលវិទ្យាល័យកំពុងបង្រៀននិស្សិតឱ្យមានទម្លាប់គិតដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែហៃដ៍និយាយថា ពួកគេត្រឹមត្រូវតែមួយផ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ ត្រឹមឆ្នាំ ២០១៧ គេឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ឬហៅថា depression និងការថប់បារម្ភ ឬហៅថា anxiety បានកើនឡើងនៅប្រទេសជាច្រើន និងក្នុងចំណោមយុវវ័យគ្រប់ប្រភេទ។ នៅពេលនោះ ភស្តុតាងស្ទើរតែទាំងអស់បង្ហាញតែទំនាក់ទំនងរួម ឬហៅថា correlation ដែលមានន័យថារឿងពីរកើតឡើងជាមួយគ្នា គឺក្មេងជំទង់ទទួលបានអាយហ្វូន ហើយមិនយូរក្រោយមកក៏ធ្លាក់ទឹកចិត្តកាន់តែខ្លាំង។ ដោយសារការកើតឡើងជាមួយគ្នាមិនមែនជាភស្តុតាងនៃមូលហេតុទេ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរបានប្រាប់ឪពុកម្តាយកុំឱ្យធ្វើអ្វីហួសហេតុ។ ហៃដ៍និយាយថា ត្រឹមឆ្នាំ ២០២៣ ការស្រាវជ្រាវបន្ថែមទៀត រួមទាំងការពិសោធន៍ បង្ហាញថា បណ្តាញសង្គមបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ក្មេងជំទង់ ជាពិសេសក្មេងស្រីដែលកំពុងស្ថិតក្នុងវ័យពេញក្រមុំ ឬហៅថា puberty គឺវ័យដែលរាងកាយចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរពីក្មេងទៅជាមនុស្សពេញវ័យ។

ហៃដ៍ទទួលស្គាល់ថា ការស្រាវជ្រាវនេះស្មុគស្មាញ និងមានចំណុចខ្លះដែលគេនៅជជែកគ្នា ហើយគាត់នឹងខុសលើចំណុចខ្លះ។ ទោះយ៉ាងណា គាត់ប្រាកដចិត្តខ្លាំងអំពីកំណែទម្រង់បួន។ ទីមួយ គ្មានស្មាតហ្វូនមុនវិទ្យាល័យ គឺមានតែទូរស័ព្ទធម្មតា ឬហៅថា basic phone ដែលជាទូរស័ព្ទសម្រាប់ហៅ និងផ្ញើសារ មិនមែនស្មាតហ្វូន រហូតដល់អាយុប្រហែល ១៤ ឆ្នាំ។ ទីពីរ គ្មានបណ្តាញសង្គមមុនអាយុ ១៦ ឆ្នាំ។ ទីបី សាលារៀនគ្មានទូរស័ព្ទ ដោយចាក់សោទូរស័ព្ទទុកពេញមួយថ្ងៃសិក្សា។ ទីបួន ការលេងដោយគ្មានមនុស្សធំមើល និងឯករាជ្យភាពរបស់កុមារ ច្រើនជាងមុនយ៉ាងខ្លាំង។ ហៃដ៍ជឿថា វិធីទាំងនេះស្ទើរតែមិនអស់លុយអ្វីសោះ ហើយអាចធ្វើឱ្យសុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់ក្មេងជំទង់ប្រសើរឡើងក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយ និងសាលារៀនភាគច្រើនក្នុងសហគមន៍មួយធ្វើជាមួយគ្នា។