So Good They Can’t Ignore You — Book Summary

A dream that grew for years

Cal Newport begins with Thomas, who studied philosophy, theology and comparative religion and kept asking what the meaning of life was. He decided that Zen Buddhist practice was the key to a meaningful life. He taught English in South Korea, travelled through China, Tibet and South Africa, and did dull data-entry work in London. All this time his daydream grew. He imagined living as a monk, and he called it his "dream come true."

In London, Thomas learned about the Zen Mountain Monastery in the Catskill Mountains. He liked how serious it was. The application took nine months. When he finally arrived, he felt like a very hungry man who knew an amazing meal was coming.

Monastery days could start at 4:30 A.M. with forty to eighty minutes of silent meditation. Thomas also cleaned toilets, shoveled ditches and did graphic design for the monastery's journal.

The puzzle, the gate, and the tears

Thomas's biggest test at the monastery was the koan. A koan is a Zen word puzzle that has no logical answer. It pushes the student toward a deeper, more intuitive understanding. One early koan asked him to show an immovable tree in a heavy wind. He passed by standing like a tree and waving his hands a little.

The harder test was the Mu koan. Passing it is the first of the "eight gates" of Zen, and until a student passes, he is not seen as a serious student. Thomas worked on it for months. Then, on a walk in the forest, he looked at some leaves and felt his sense of "I" disappear. He had a glimpse of the oneness of nature, and he knew this was the answer. At his next interview with a senior monk, he showed it with a simple gesture and passed the first gate.

Soon after, the senior monks' long lectures began to make sense. Thomas saw that they all pointed to the same insight as the Mu koan. This, he realized, was what monk life offered: deeper and deeper thoughts about one idea. He had reached the top of his passion, but he did not feel the peace and happiness of his daydreams. In his words, "nothing had changed." He was the same person, with the same worries and anxieties. On a late Sunday afternoon in the forest, he began to cry.

Newport's quest and his answer

Newport says Thomas believed, as many people do, that the key to happiness is to find your true calling and chase it. Newport calls this belief "frighteningly naïve." Becoming a full-time Zen practitioner did not make Thomas's life wonderful.

By the summer of 2010, Newport was asking why some people love their work while many others do not. He was then a young researcher at MIT, hoping to become a professor. The job market was brutal. His advisor opened one meeting by asking, "How bad of a school are you willing to go to?"

Newport's answer is that "follow your passion" is not useful advice. He argues that it can even make things worse. When real work falls short of the dream, people may keep changing jobs and feel constant worry. Newport says the good parts of a great job are rare and valuable. To get them, you need something rare and valuable to offer. You must be good at something before you can expect a good job.

He admits that skill alone does not guarantee happiness, because some respected people are miserable workaholics. Skill builds what he calls career capital, and that capital must then be invested in the right parts of your working life. For Newport, passion is a side effect of a working life well lived. In the words of Steve Martin, the goal is to be "so good that they can't ignore you." Newport adds that Thomas later stopped looking for the right work, focused on working right, and learned to love what he does.

ក្តីស្រមៃដែលធំឡើងអស់ច្រើនឆ្នាំ

កាល់ ញូផត (Cal Newport) ចាប់ផ្តើមរឿងជាមួយថូម៉ាស (Thomas) ដែលបានសិក្សាទស្សនវិជ្ជា ទេវវិទ្យា និងការប្រៀបធៀបសាសនា ហើយតែងសួរថា អត្ថន័យនៃជីវិតគឺជាអ្វី។ គាត់សម្រេចចិត្តថា ការហ្វឹកហាត់តាមពុទ្ធសាសនានិកាយហ្សេន គឺជាគន្លឹះនៃជីវិតដែលមានអត្ថន័យ។ គាត់បានបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសនៅកូរ៉េខាងត្បូង ធ្វើដំណើរទៅចិន ទីបេ និងអាហ្វ្រិកខាងត្បូង ហើយធ្វើការងារបញ្ចូលទិន្នន័យដ៏គួរឱ្យធុញនៅទីក្រុងឡុងដ៍។ ពេញមួយពេលនោះ ក្តីស្រមៃរបស់គាត់កាន់តែធំឡើង។ គាត់ស្រមៃថាបានរស់នៅជាអ្នកបួស ហើយហៅវាថា «ក្តីស្រមៃក្លាយជាការពិត»។

នៅទីក្រុងឡុងដ៍ ថូម៉ាសបានដឹងពីវត្តហ្សេនលើភ្នំ (Zen Mountain Monastery) នៅជួរភ្នំខាតស្គីល (Catskill Mountains)។ គាត់ចូលចិត្តភាពម៉ឺងម៉ាត់របស់វា។ ការដាក់ពាក្យសុំចូលចំណាយពេល ៩ ខែ។ ពេលទៅដល់ជាចុងក្រោយ គាត់មានអារម្មណ៍ដូចមនុស្សឃ្លានខ្លាំងម្នាក់ ដែលដឹងថាអាហារដ៏ឆ្ងាញ់អស្ចារ្យកំពុងមកដល់។

ថ្ងៃនៅវត្តអាចចាប់ផ្តើមនៅម៉ោង ៤ និង ៣០ នាទីព្រឹក ដោយអង្គុយសមាធិស្ងាត់ស្ងៀមរយៈពេល ៤០ ទៅ ៨០ នាទី។ ថូម៉ាសក៏សម្អាតបន្ទប់ទឹក ជីកប្រឡាយ និងធ្វើការរចនាក្រាហ្វិកសម្រាប់ទស្សនាវដ្តីរបស់វត្តផងដែរ។

ល្បះប្រស្នា ទ្វារទីមួយ និងទឹកភ្នែក

ការសាកល្បងធំបំផុតរបស់ថូម៉ាស (Thomas) នៅវត្ត គឺល្បះប្រស្នាហ្សេន ឬហៅថា Koan។ វាជាប្រស្នាដោយពាក្យសម្តីរបស់ហ្សេន ដែលគ្មានចម្លើយតាមហេតុផល។ វាជំរុញអ្នកសិក្សាឱ្យឈានទៅរកការយល់ដឹងកាន់តែជ្រៅ ដែលមកពីការយល់ដោយចិត្តផ្ទាល់ មិនមែនដោយការគិតវែកញែក។ ល្បះប្រស្នាមួយនៅដើមដំបូងឱ្យគាត់បង្ហាញដើមឈើមួយដែលមិនរើ កណ្តាលខ្យល់ព្យុះខ្លាំង។ គាត់ឆ្លងកាត់ដោយឈរដូចដើមឈើ ហើយគ្រវីដៃបន្តិច។

ការសាកល្បងដែលពិបាកជាងនោះ គឺល្បះប្រស្នា «មូ» ឬហៅថា Mu Koan។ ការឆ្លងកាត់វា គឺជាទ្វារទីមួយក្នុង «ទ្វារទាំងប្រាំបី» នៃហ្សេន ហើយរហូតដល់អ្នកសិក្សាឆ្លងកាត់ គេមិនចាត់ទុកគាត់ជាអ្នកសិក្សាដែលយកចិត្តទុកដាក់ពិតប្រាកដទេ។ ថូម៉ាសខំគិតរកចម្លើយអស់ច្រើនខែ។ រួចថ្ងៃមួយ ពេលដើរកំសាន្តក្នុងព្រៃ គាត់មើលស្លឹកឈើមួយចំនួន ហើយស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា «ខ្ញុំ» របស់គាត់បាត់ទៅ។ គាត់ឃើញមួយភ្លែតថា ធម្មជាតិទាំងអស់ជាតែមួយ ហើយដឹងថា នេះជាចម្លើយ។ ក្នុងការជួបសម្ភាសន៍លើកបន្ទាប់ជាមួយអ្នកបួសជាន់ខ្ពស់ គាត់បង្ហាញចម្លើយនោះដោយកាយវិការសាមញ្ញមួយ ហើយឆ្លងកាត់ទ្វារទីមួយ។

មិនយូរក្រោយមក ការបង្រៀនដ៏វែងៗរបស់អ្នកបួសជាន់ខ្ពស់ ចាប់ផ្តើមមានន័យចំពោះគាត់។ ថូម៉ាសឃើញថា ការបង្រៀនទាំងនោះសុទ្ធតែចង្អុលទៅការយល់ដឹងតែមួយ ដូចល្បះប្រស្នា «មូ»។ គាត់យល់ថា នេះហើយជាអ្វីដែលជីវិតអ្នកបួសផ្តល់ឱ្យ គឺគំនិតកាន់តែជ្រៅៗអំពីគំនិតតែមួយ។ គាត់បានឈានដល់កំពូលនៃចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់គាត់ ប៉ុន្តែគាត់មិនមានអារម្មណ៍សុខសាន្ត និងរីករាយដូចក្នុងក្តីស្រមៃរបស់គាត់ទេ។ តាមពាក្យរបស់គាត់ «គ្មានអ្វីប្រែប្រួលសោះ»។ គាត់នៅតែជាមនុស្សដដែល មានកង្វល់ និងការថប់បារម្ភដដែល។ ជិតល្ងាចថ្ងៃអាទិត្យមួយ នៅក្នុងព្រៃ គាត់ចាប់ផ្តើមយំ។

ការស្វែងរករបស់កាល់ ញូផត (Cal Newport) និងចម្លើយរបស់គាត់

កាល់ ញូផត (Cal Newport) និយាយថា ថូម៉ាស (Thomas) ជឿដូចមនុស្សជាច្រើនថា កូនសោនៃសុភមង្គល គឺរកឱ្យឃើញការងារដែលខ្លួនកើតមកដើម្បីធ្វើ ហើយដេញតាមវា។ ញូផតហៅជំនឿនេះថា «គិតសាមញ្ញពេក រហូតគួរឱ្យខ្លាច»។ ការក្លាយជាអ្នកហ្វឹកហាត់ហ្សេនពេញម៉ោង មិនបានធ្វើឱ្យជីវិតរបស់ថូម៉ាសអស្ចារ្យឡើយ។

ដល់រដូវក្តៅ ឆ្នាំ ២០១០ ញូផតកំពុងសួរថា ហេតុអ្វីមនុស្សមួយចំនួនស្រឡាញ់ការងាររបស់ខ្លួន ខណៈមនុស្សជាច្រើនទៀតមិនស្រឡាញ់។ ពេលនោះគាត់ជាអ្នកស្រាវជ្រាវវ័យក្មេងនៅវិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាម៉ាសាឈូសិត (MIT) ហើយសង្ឃឹមនឹងក្លាយជាសាស្ត្រាចារ្យ។ ទីផ្សារការងារពិបាកខ្លាំងណាស់។ គ្រូប្រឹក្សារបស់គាត់បានចាប់ផ្តើមការជួបមួយលើក ដោយសួរថា «តើអ្នកព្រមទៅធ្វើការនៅសាលាអន់ដល់កម្រិតណា?»។

ចម្លើយរបស់ញូផតគឺថា «ធ្វើតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អ្នក» មិនមែនជាដំបូន្មានដែលមានប្រយោជន៍ទេ។ គាត់លើកហេតុផលថា វាថែមទាំងអាចធ្វើឱ្យអ្វីៗអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត។ ពេលការងារពិតមិនស្មើនឹងក្តីស្រមៃ មនុស្សអាចប្តូរការងារជាបន្តបន្ទាប់ ហើយមានការព្រួយបារម្ភជានិច្ច។ ញូផតនិយាយថា ផ្នែកល្អនៃការងារដ៏អស្ចារ្យ គឺជារឿងកម្រ និងមានតម្លៃ។ ដើម្បីបានវា អ្នកត្រូវមានអ្វីមួយដែលកម្រ និងមានតម្លៃដើម្បីផ្តល់ឱ្យគេ។ អ្នកត្រូវពូកែលើអ្វីមួយ មុននឹងអាចរំពឹងថាបានការងារល្អ។

គាត់ទទួលស្គាល់ថា ការមានជំនាញតែប៉ុណ្ណោះ មិនធានាសុភមង្គលទេ ព្រោះមនុស្សដែលគេគោរពមួយចំនួន ជាមនុស្សញៀនការងារដែលមិនសប្បាយចិត្តសោះ។ ជំនាញបង្កើតអ្វីដែលគាត់ហៅថា ដើមទុនអាជីព ឬហៅថា Career Capital គឺជំនាញកម្រ និងមានតម្លៃ ដែលយើងអាចយកទៅដូរយកការងារល្អ។ បន្ទាប់មក ត្រូវយកដើមទុននោះទៅវិនិយោគលើផ្នែកត្រឹមត្រូវនៃជីវិតការងាររបស់អ្នក។ តាមការគិតរបស់ញូផត ចំណង់ចំណូលចិត្តគឺជាផលដែលកើតឡើងតាមក្រោយ ពេលយើងរស់នៅជីវិតការងារបានល្អ។ តាមពាក្យរបស់ស្ទីវ ម៉ាទីន (Steve Martin) គោលដៅគឺត្រូវ «ពូកែរហូតគេមិនអាចមើលរំលងបាន»។ ញូផតបន្ថែមថា ក្រោយមកថូម៉ាសឈប់រកការងារដែលត្រូវ ផ្តោតលើការធ្វើការឱ្យត្រូវ ហើយរៀនស្រឡាញ់អ្វីដែលគាត់ធ្វើ។