Ultralearning — Book Summary

A bedroom exam and a bold plan

Scott Young opens the book in his bedroom in Vancouver, Canada. He is preparing for the final exam of an MIT calculus class. He is not an MIT student, and he has never been to Massachusetts. He started the class only five days earlier.

Young had studied business at the University of Manitoba, a middle-ranked Canadian school he could afford. He later felt it was the wrong major, because he wanted to make things like programs and websites. A second four-year degree, with loans and rules, did not appeal to him. Then he found MIT classes posted free online, with lectures, quizzes and even real exams. He decided to try learning a whole computer science degree this way, and called the plan the MIT Challenge.

The free materials had gaps. Some classes were missing, and one required class had no recorded lectures and no textbook. He chose a simpler core: pass the final exams and, later, finish the programming projects. In a test class, he watched the videos at double speed and tested himself one question at a time. He estimated that the remaining thirty-two classes might take under a year.

Young saw bigger stakes: tuition is rising fast, and a degree is now barely a foot in the door.

Benny Lewis and Roger Craig

Young's interest began years earlier in Paris, when he met Benny Lewis, an Irishman who tries to learn a new language in three months. Lewis's method was to speak from the first day, talk to strangers, start with a phrasebook and leave formal study for later. Lewis had taken German in school for five years, yet he said he could not even order breakfast in it. So for his German challenge he aimed at C2, the top exam level, which means full mastery. He passed four of the five parts but failed listening. Lewis blamed too much radio and too little active listening practice. He missed his goal, but only just.

Roger Craig set records on the quiz show Jeopardy!, including $77,000 won in one day. Craig's problem was that the show can ask about almost anything. A computer scientist, he built his own study website. He downloaded the questions from every past game, quizzed himself, and used software to sort them into topics. A graph showed which topics were common and which were his weak ones. He found he was weak on fashion, so he studied it more. He also saw that the show is made to entertain viewers, so he could study the best-known trivia in each topic instead of digging deep.

Craig then used spaced-repetition software, which times the review of each fact so you neither forget it nor over-review it. After his record day, his first thought was that his site really worked.

Eric Barone builds a game alone

Eric Barone had just finished a computer science degree when he decided to make his own video game. He wanted to improve on a farming game he loved as a child. Games are usually made by teams, but Barone chose to work entirely alone, to keep full control of his vision. So he had to learn programming, music composition, sound design, story writing and pixel art. Pixel art, which builds pictures by placing colored dots one at a time, was his weakest skill.

Barone practiced directly on the art he needed for his game. He compared his work with art he admired, asking why he liked some pieces and not others. When his colors looked dull, he studied color theory. He redid most of his art three to five times, and the character portraits at least ten times. To keep his focus, he worked as a theater usher for minimum wage instead of taking a programming job.

After five years, Barone released Stardew Valley in February 2016. He estimates it sold well over 3 million copies in its first year. Within months, he went from earning minimum wage to being a millionaire.

Many ultralearners, one pattern

Young passed his calculus exam and finished the MIT Challenge in September 2012, less than twelve months after starting. Along the way, he moved from one class at a time to three or four at once, to reduce the harm of cramming. Once finishing looked likely, he cut his study from sixty hours a week to thirty-five or forty. Young says the project showed him that deep learning does not require school.

Online, some people doubted that employers would value the project like a degree. Young says his goal was never a job, but to see what was possible.

Next, Young and a friend tried "The Year Without English": four countries, three months each, with no English from the first day. In Spain, the method worked far better than they had hoped. In China and South Korea, the languages were much harder, and the rule began to crack. Young also spent a month learning to draw faces, laying each original photo over his sketch to see his errors.

Young then found many others like these people, and he calls this pattern ultralearning. These people mostly worked alone, cared about learning above all, and fiercely improved their methods. Young wants to pull out their shared principles, so ordinary students and workers can use them too.

ការប្រឡងក្នុងបន្ទប់គេង និងផែនការដ៏ក្លាហាន

ស្កត យ៉ង់ (Scott Young) បើកសៀវភៅដោយរៀបរាប់ពីខ្លួនគាត់ក្នុងបន្ទប់គេងនៅទីក្រុងវ៉ាន់គូវើ (Vancouver) ប្រទេសកាណាដា។ គាត់កំពុងត្រៀមប្រឡងបញ្ចប់មុខវិជ្ជា កាល់គុយលុស ឬហៅថា Calculus របស់វិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាម៉ាសាឈូសេត (MIT)។ កាល់គុយលុស គឺជាមុខវិជ្ជាគណិតវិទ្យាអំពីការប្រែប្រួល។ គាត់មិនមែនជានិស្សិតរបស់ MIT ទេ ហើយក៏មិនធ្លាប់ទៅរដ្ឋម៉ាសាឈូសេត (Massachusetts) ផង។ គាត់ទើបចាប់ផ្តើមរៀនមុខវិជ្ជានោះតែ ៥ ថ្ងៃមុនប៉ុណ្ណោះ។

យ៉ង់ធ្លាប់រៀនផ្នែកអាជីវកម្មនៅសាកលវិទ្យាល័យម៉ានីតូបា (University of Manitoba) ដែលជាសាលាកម្រិតមធ្យមនៅកាណាដា ហើយគាត់អាចបង់ថ្លៃរៀនបាន។ ក្រោយមក គាត់យល់ថាគាត់រៀនខុសមុខជំនាញ ព្រោះគាត់ចង់បង្កើតរបស់ផ្សេងៗ ដូចជាកម្មវិធីកុំព្យូទ័រ និងគេហទំព័រ។ ការរៀនសញ្ញាបត្រ ៤ ឆ្នាំមួយទៀត ដែលត្រូវខ្ចីលុយ និងត្រូវធ្វើតាមច្បាប់សាលា មិនទាក់ទាញគាត់ទេ។ បន្ទាប់មក គាត់ឃើញថា MIT ដាក់មុខវិជ្ជារបស់ខ្លួនឱ្យរៀនឥតគិតថ្លៃលើអ៊ីនធឺណិត មានទាំងវីដេអូមេរៀន សំណួរតេស្តខ្លីៗ និងសូម្បីតែវិញ្ញាសាប្រឡងពិតៗ។ គាត់សម្រេចចិត្តសាកល្បងរៀនមុខវិជ្ជាទាំងអស់នៃសញ្ញាបត្រវិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រតាមរបៀបនេះ ហើយដាក់ឈ្មោះផែនការនេះថា គម្រោងរៀនកម្មវិធីសិក្សា MIT ដោយខ្លួនឯង ឬហៅថា MIT Challenge។

ឯកសាររៀនឥតគិតថ្លៃទាំងនោះមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ មុខវិជ្ជាខ្លះគ្មាន ហើយមុខវិជ្ជាចាំបាច់មួយគ្មានវីដេអូមេរៀនថតទុក និងគ្មានសៀវភៅសិក្សាផង។ ដូច្នេះ គាត់ជ្រើសគោលដៅស្នូលមួយដែលសាមញ្ញជាង គឺប្រឡងបញ្ចប់មុខវិជ្ជានីមួយៗឱ្យជាប់ ហើយក្រោយមកទៀត ធ្វើគម្រោងសរសេរកម្មវិធីឱ្យរួច។ ក្នុងមុខវិជ្ជាមួយដែលគាត់យកមកសាកល្បងមុន គាត់មើលវីដេអូក្នុងល្បឿនទ្វេដង ហើយសាកល្បងខ្លួនឯងម្តងមួយសំណួរ។ គាត់ប៉ាន់ស្មានថា ៣២ មុខវិជ្ជាដែលនៅសល់ អាចប្រើពេលតិចជាងមួយឆ្នាំ។

យ៉ង់ឃើញថា រឿងនេះមានន័យធំជាងគម្រោងរបស់គាត់ទៅទៀត៖ ថ្លៃសិក្សាកំពុងឡើងយ៉ាងលឿន ហើយសព្វថ្ងៃនេះ សញ្ញាបត្រគ្រាន់តែជាជំហានដំបូងដើម្បីចូលការងារប៉ុណ្ណោះ។

បេនី លូអ៊ីស (Benny Lewis) និង រ៉ូជឺ ក្រេក (Roger Craig)

ចំណាប់អារម្មណ៍របស់ស្កត យ៉ង់ (Scott Young) ចាប់ផ្តើមតាំងពីច្រើនឆ្នាំមុននៅទីក្រុងប៉ារីស ពេលគាត់ជួបបេនី លូអ៊ីស (Benny Lewis)។ លូអ៊ីសជាបុរសជនជាតិអៀរឡង់ ដែលព្យាយាមរៀនភាសាថ្មីមួយក្នុងរយៈពេល ៣ ខែ។ វិធីរបស់គាត់គឺនិយាយតាំងពីថ្ងៃដំបូង និយាយជាមួយមនុស្សដែលមិនស្គាល់គ្នា ចាប់ផ្តើមពីសៀវភៅឃ្លាសន្ទនាងាយៗ ហើយទុកការរៀនជាផ្លូវការនៅពេលក្រោយ។ លូអ៊ីសធ្លាប់រៀនភាសាអាល្លឺម៉ង់នៅសាលា ៥ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែគាត់និយាយថា គាត់មិនអាចសូម្បីតែកុម្ម៉ង់អាហារពេលព្រឹកជាភាសានោះបាន។ ដូច្នេះ ក្នុងគម្រោងរៀនភាសាអាល្លឺម៉ង់ គាត់ដាក់គោលដៅកម្រិត C2 ដែលជាកម្រិតប្រឡងខ្ពស់បំផុត មានន័យថាស្ទាត់ពេញលេញ។ គាត់ប្រឡងជាប់ ៤ ផ្នែកក្នុងចំណោម ៥ ផ្នែក តែធ្លាក់ផ្នែកស្តាប់។ លូអ៊ីសថាមកពីគាត់ស្តាប់វិទ្យុច្រើនពេក ហើយហាត់ស្តាប់យ៉ាងសកម្មតិចពេក។ គាត់មិនបានសម្រេចគោលដៅទេ ប៉ុន្តែខ្វះតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។

រ៉ូជឺ ក្រេក (Roger Craig) បានបង្កើតកំណត់ត្រាក្នុងកម្មវិធីប្រកួតឆ្លើយសំណួរតាមទូរទស្សន៍ ជឺប៉ាឌី (Jeopardy!) រួមទាំងការឈ្នះបាន ៧៧.០០០ ដុល្លារក្នុងមួយថ្ងៃ។ បញ្ហារបស់ក្រេកគឺ កម្មវិធីនេះអាចសួរអំពីស្ទើរតែអ្វីៗទាំងអស់។ ដោយសារគាត់ជាអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រ គាត់បានបង្កើតគេហទំព័រសម្រាប់រៀនដោយខ្លួនឯង។ គាត់ទាញយកសំណួរពីគ្រប់ការប្រកួតកន្លងមក សាកល្បងខ្លួនឯង ហើយប្រើកម្មវិធីដើម្បីចែកសំណួរតាមប្រធានបទ។ ក្រាហ្វមួយបង្ហាញថា ប្រធានបទណាចេញញឹកញាប់ និងប្រធានបទណាដែលគាត់ខ្សោយ។ គាត់ឃើញថាខ្លួនខ្សោយផ្នែកម៉ូដសម្លៀកបំពាក់ ដូច្នេះគាត់រៀនផ្នែកនោះបន្ថែម។ គាត់ក៏ឃើញថា កម្មវិធីនេះត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីកម្សាន្តអ្នកទស្សនា ដូច្នេះគាត់អាចរៀនតែចំណេះដឹងទូទៅលម្អិតៗដែលគេស្គាល់ច្រើនជាងគេក្នុងប្រធានបទនីមួយៗ ដោយមិនចាំបាច់រៀនឱ្យជ្រៅ។

បន្ទាប់មក ក្រេកប្រើកម្មវិធីរំលឹកតាមចន្លោះពេល ឬហៅថា Spaced-Repetition System។ កម្មវិធីនេះកំណត់ពេលឱ្យរំលឹកការពិតនីមួយៗ ដើម្បីកុំឱ្យភ្លេច ហើយក៏កុំឱ្យរំលឹកច្រើនពេក។ ក្រោយថ្ងៃដែលគាត់បំបែកកំណត់ត្រា គំនិតដំបូងរបស់គាត់គឺថា គេហទំព័ររបស់គាត់ពិតជាដំណើរការមែន។

អេរិក បារ៉ូន (Eric Barone) បង្កើតហ្គេមតែម្នាក់ឯង

អេរិក បារ៉ូន (Eric Barone) ទើបបញ្ចប់សញ្ញាបត្រវិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រ ពេលគាត់សម្រេចចិត្តបង្កើតហ្គេមវីដេអូផ្ទាល់ខ្លួន។ គាត់ចង់ធ្វើហ្គេមមួយឱ្យល្អជាងហ្គេមធ្វើកសិកម្មដែលគាត់ចូលចិត្តកាលនៅក្មេង។ ជាធម្មតា ហ្គេមត្រូវបង្កើតដោយក្រុម ប៉ុន្តែបារ៉ូនជ្រើសធ្វើតែម្នាក់ឯងទាំងស្រុង ដើម្បីឱ្យហ្គេមចេញមកដូចដែលគាត់ស្រមៃទុកទាំងស្រុង។ ដូច្នេះ គាត់ត្រូវរៀនសរសេរកម្មវិធី តែងភ្លេង រចនាសំឡេង សរសេររឿង និងគូរគំនូរភីកសែល ឬហៅថា Pixel Art។ គំនូរភីកសែល គឺជាគំនូរដែលបង្កើតឡើងដោយដាក់ចំណុចពណ៌ម្តងមួយៗ ហើយវាជាជំនាញដែលគាត់ខ្សោយជាងគេ។

បារ៉ូនហាត់ដោយគូរផ្ទាល់នូវរូបភាពដែលគាត់ត្រូវការសម្រាប់ហ្គេមរបស់ខ្លួន។ គាត់យកស្នាដៃរបស់ខ្លួនទៅប្រៀបធៀបនឹងគំនូរដែលគាត់ចូលចិត្ត ហើយសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីគាត់ចូលចិត្តស្នាដៃខ្លះ តែមិនចូលចិត្តស្នាដៃខ្លះទៀត។ ពេលពណ៌ក្នុងគំនូររបស់គាត់មើលទៅស្លេក គាត់ទៅរៀនទ្រឹស្តីពណ៌។ គាត់គូរគំនូរភាគច្រើនឡើងវិញ ៣–៥ ដង ហើយរូបមុខតួអង្គយ៉ាងតិច ១០ ដង។ ដើម្បីរក្សាការផ្តោតអារម្មណ៍លើហ្គេម គាត់ធ្វើការជាអ្នកនាំភ្ញៀវទៅកៅអីក្នុងរោងល្ខោន ដោយយកប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ជំនួសឱ្យការធ្វើការងារសរសេរកម្មវិធី។

ក្រោយ ៥ ឆ្នាំ បារ៉ូនបានចេញហ្គេម ស្តារឌូ វ៉ាលី (Stardew Valley) នៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០១៦។ គាត់ប៉ាន់ស្មានថា ហ្គេមនេះលក់បានលើសពី ៣ លានច្បាប់ច្រើន ក្នុងឆ្នាំដំបូង។ ក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានខែ គាត់ប្តូរពីអ្នកយកប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ទៅជាសេដ្ឋីលានដុល្លារ។

អ្នករៀនដោយខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងក្លា ឬហៅថា Ultralearner ច្រើននាក់ មានលំនាំតែមួយ

ស្កត យ៉ង់ (Scott Young) ប្រឡងជាប់មុខវិជ្ជាកាល់គុយលុស ឬហៅថា Calculus ដែលជាគណិតវិទ្យាអំពីការប្រែប្រួល។ គាត់បញ្ចប់គម្រោងរៀនកម្មវិធីសិក្សា MIT ដោយខ្លួនឯង ឬហៅថា MIT Challenge នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០១២ គឺតិចជាង ១២ ខែក្រោយពេលចាប់ផ្តើម។ ក្នុងរយៈពេលនោះ គាត់ប្តូរពីការរៀនម្តងមួយមុខវិជ្ជា មករៀន ៣ ឬ ៤ មុខវិជ្ជាក្នុងពេលតែមួយ ដើម្បីកាត់បន្ថយផលអាក្រក់នៃការរៀនបង្ហុកក្នុងពេលខ្លី។ ពេលឃើញថាទំនងជាអាចបញ្ចប់បាន គាត់បន្ថយម៉ោងរៀនពី ៦០ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ មកត្រឹម ៣៥ ឬ ៤០ ម៉ោង។ យ៉ង់និយាយថា គម្រោងនេះបង្ហាញគាត់ថា ការរៀនឱ្យជ្រៅមិនចាំបាច់ត្រូវមានសាលាទេ។

នៅលើអ៊ីនធឺណិត មនុស្សខ្លះមិនជឿថា និយោជកនឹងឱ្យតម្លៃគម្រោងនេះស្មើនឹងសញ្ញាបត្រទេ។ យ៉ង់និយាយថា គោលដៅរបស់គាត់មិនដែលជាការរកការងារទេ គឺគាត់ចង់ដឹងថាអ្វីខ្លះអាចធ្វើទៅរួច។

បន្ទាប់មក យ៉ង់ និងមិត្តម្នាក់បានសាកល្បងគម្រោង «មួយឆ្នាំគ្មានភាសាអង់គ្លេស» ឬហៅថា The Year Without English៖ ទៅ ៤ ប្រទេស ប្រទេសនីមួយៗ ៣ ខែ ដោយមិននិយាយភាសាអង់គ្លេសតាំងពីថ្ងៃដំបូង។ នៅអេស្ប៉ាញ វិធីនេះដំណើរការល្អជាងអ្វីដែលពួកគេសង្ឃឹមទុកឆ្ងាយណាស់។ នៅចិន និងកូរ៉េខាងត្បូង ភាសាពិបាកជាងច្រើន ហើយច្បាប់ «គ្មានភាសាអង់គ្លេស» ចាប់ផ្តើមរក្សាលែងបាន។ យ៉ង់ក៏ចំណាយពេលមួយខែរៀនគូរមុខមនុស្សដែរ។ គាត់ដាក់រូបថតដើមនីមួយៗពីលើគំនូរព្រាងរបស់គាត់ ដើម្បីមើលកំហុសរបស់ខ្លួន។

ក្រោយមក យ៉ង់បានរកឃើញមនុស្សជាច្រើនទៀតដូចអ្នកទាំងនេះ ហើយគាត់ហៅលំនាំនេះថា ការរៀនដោយខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងក្លា ឬហៅថា Ultralearning។ ពាក្យនេះសំដៅលើការរៀនដែលអ្នករៀនសម្រេចដោយខ្លួនឯង ហើយខិតខំខ្លាំងជាងការរៀនធម្មតា។ មនុស្សទាំងនេះភាគច្រើនរៀនតែម្នាក់ឯង ឱ្យតម្លៃលើការរៀនលើសអ្វីៗទាំងអស់ ហើយខិតខំកែលម្អវិធីរៀនរបស់ខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ង់ចង់ទាញយកគោលការណ៍ដែលពួកគេមានរួមគ្នា ដើម្បីឱ្យសិស្ស និងអ្នកធ្វើការធម្មតាក៏អាចប្រើបានដែរ។