Deep Work — Book Summary

Jung's Tower and deep work

In 1922, the psychiatrist Carl Jung began building a retreat in the village of Bollingen, near Lake Zurich. It started as a simple two-story stone house that he called the Tower. Later he added a private office and kept the only key. The writer Mason Currey reports that Jung got up at seven, ate a big breakfast, and then wrote for two hours with no distractions.

Cal Newport argues that the Tower was not a vacation home. Jung could not afford a vacation then. A year earlier he had published Psychological Types, a book that showed how his ideas differed from those of Sigmund Freud, his former friend and teacher. Disagreeing with Freud was bold, so Jung had to stay sharp and keep producing strong work. His lectures and patients kept him busy in Zurich, but he wanted to change how people understand the unconscious mind. That needed deeper thought than his busy city life allowed.

Newport names the skill Jung used deep work. He defines it as professional work done with full focus and no distraction, which pushes your mind to its limit. This effort creates new value, improves your skill, and is hard for others to copy. Newport admits the term is his own, and that Jung had many reasons for his success. Still, he thinks this skill almost certainly played a key role. It also had costs. The Tower took time, energy and money, and it took Jung away from his patients.

Network tools and shallow work

Newport says Jung is not alone. The essayist Michel de Montaigne worked in a private library in a tower of his French château. The novelist Neal Stephenson is hard to reach online and has said that long, unbroken stretches of time are what let him write novels. Newport says this is very different from most modern knowledge workers, the people who earn their living by using their minds.

Newport blames network tools. These are e-mail and text messages, social media, and entertainment websites, all within reach on smartphones and office computers. A 2012 McKinsey study found that the average knowledge worker spends more than 60 percent of the workweek on electronic communication and Internet searches. Close to 30 percent goes to e-mail alone. Newport says this breaks attention into small pieces, and deep work needs long periods of unbroken thinking.

Yet these workers say they are as busy as ever. Newport explains this with shallow work. This means simple organizing tasks that do not demand hard thinking, often done while distracted. They create little new value and are easy for others to copy. Big jobs, such as a new business strategy or an important grant application, get cut into distracted bursts, and their quality suffers.

Newport adds that this shift may be hard to undo. The journalist Nicholas Carr wrote in 2008 that the Internet seemed to be wearing down his ability to concentrate. Newport does not debate whether these tools are good or bad for society. His interest is practical. He sees an opportunity for the few who resist the trend and put depth first.

Jason Benn builds focus to change careers

Newport gives an example of that opportunity. Jason Benn was a young financial consultant from Virginia. His firm made reports for banks, and each report needed hours of manual work in Excel. At first this step took him up to six hours. He learned about Excel macros, small programs that automate common tasks, and turned the step into a button click. A full day of work now took under an hour. Benn realized that his main skill could be captured in a macro. So he decided to quit and become a programmer, even though he could not write code.

Programming is hard, and most developers study for four years first. Benn moved back home, and his parents worried the stay might be long. He also had a problem: he could not focus. He admits that in his old job, on some days he spent almost every minute, "98 percent of my time," surfing the Web.

So he trained his focus. He locked himself in a room with no computer, only textbooks, notecards and a highlighter. He marked the books, copied ideas onto cards, and practiced them out loud. In time he reached five or more hours a day, and he read about eighteen books. After two months he joined Dev Bootcamp, a course of a hundred hours a week. Only half the students finished on time. Benn finished first in his class. He then got a developer job at a San Francisco start-up with $25 million in funding. His pay rose from $40,000 to $100,000.

The Deep Work Hypothesis

Newport says Benn's story shows that deep work is valuable today, for two reasons. The first is learning. The information economy runs on complex systems that change fast. Some computer languages Benn learned did not exist ten years ago and will likely be outdated in ten years. To stay valuable, you must learn complicated things quickly, and that takes deep work.

The second reason is that digital networks cut both ways. If you make something useful, your possible audience is almost unlimited, and your reward grows. If your work is mediocre, people can easily find a better option online. To succeed, you must produce the best work you can, and that takes depth. Newport adds that this need is new. In an industrial economy, most workers did fine without deep concentration.

Newport joins these two ideas into the Deep Work Hypothesis. The ability to do deep work is becoming rarer just as it becomes more valuable. So the few who build this skill and make it the center of their working life will thrive. The book has two goals. Part 1 tries to convince readers the hypothesis is true. Part 2 teaches how to train the mind and change work habits.

Newport also describes his own practice. He has never had a Facebook or Twitter account and is hard to reach. He builds his days around a core of deep work and groups the shallow tasks he cannot avoid into short bursts. In the ten years after college, he published four books and earned a PhD while rarely working past five or six p.m. He credits three to four hours of focused work a day.

ប៉មរបស់យ៉ុង (Jung) និងការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ

ក្នុងឆ្នាំ ១៩២២ គ្រូពេទ្យព្យាបាលជំងឺផ្លូវចិត្ត ខាល យ៉ុង (Carl Jung) បានចាប់ផ្តើមសាងសង់កន្លែងស្នាក់នៅដ៏ស្ងាត់មួយ នៅភូមិបូលីងហ្គេន (Bollingen) ក្បែរបឹងស៊ូរិច (Lake Zurich)។ ដំបូងវាជាផ្ទះថ្មសាមញ្ញពីរជាន់ ដែលគាត់ហៅថា «ប៉ម»។ ក្រោយមក គាត់បន្ថែមការិយាល័យឯកជនមួយ ហើយមានតែគាត់ម្នាក់គត់ដែលកាន់សោ។ អ្នកនិពន្ធ ម៉េសុន ខើរី (Mason Currey) រៀបរាប់ថា យ៉ុងក្រោកនៅម៉ោង ៧ ព្រឹក ញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកច្រើន រួចសរសេររយៈពេលពីរម៉ោងដោយគ្មានការរំខាន។

កាល់ ញូផត (Cal Newport) លើកហេតុផលថា ប៉មនេះមិនមែនជាផ្ទះសម្រាប់សម្រាកកម្សាន្តទេ។ នៅពេលនោះ យ៉ុងមិនអាចឈប់សម្រាកកម្សាន្តបានទេ។ មួយឆ្នាំមុននោះ គាត់បានបោះពុម្ពសៀវភៅ «ប្រភេទចិត្តមនុស្ស» (Psychological Types)។ សៀវភៅនេះបង្ហាញថា គំនិតរបស់គាត់ខុសពីគំនិតរបស់ ស៊ីហ្គមុន ហ្វ្រយដ៍ (Sigmund Freud) ដែលធ្លាប់ជាមិត្ត និងជាគ្រូរបស់គាត់។ ការមិនយល់ស្របនឹងហ្វ្រយដ៍ជារឿងដែលត្រូវការភាពក្លាហាន ដូច្នេះយ៉ុងត្រូវរក្សាគំនិតឱ្យមុតស្រួច ហើយបន្តបង្កើតស្នាដៃល្អៗ។ ការបង្រៀន និងអ្នកជំងឺធ្វើឱ្យគាត់រវល់នៅទីក្រុងស៊ូរិច ប៉ុន្តែគាត់ចង់ផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលមនុស្សយល់ពីផ្នែកនៃចិត្តដែលយើងមិនដឹងខ្លួន។ ការងារនេះត្រូវការការគិតដែលស៊ីជម្រៅ ជាងអ្វីដែលជីវិតរវល់នៅក្នុងទីក្រុងអាចផ្តល់ឱ្យបាន។

ញូផតដាក់ឈ្មោះជំនាញដែលយ៉ុងប្រើថា ការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ ឬហៅថា Deep Work។ គាត់កំណត់ន័យវាថា ជាការងារអាជីពដែលធ្វើដោយផ្តោតអារម្មណ៍ពេញលេញ គ្មានការរំខាន ហើយរុញខួរក្បាលរបស់អ្នកឱ្យប្រើសមត្ថភាពដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុត។ ការខំប្រឹងបែបនេះបង្កើតតម្លៃថ្មី ធ្វើឱ្យជំនាញរបស់អ្នកប្រសើរឡើង ហើយអ្នកដទៃពិបាកធ្វើតាម។ ញូផតទទួលស្គាល់ថា ពាក្យនេះគាត់បង្កើតខ្លួនឯង ហើយភាពជោគជ័យរបស់យ៉ុងមានមូលហេតុជាច្រើន។ ទោះយ៉ាងណា ញូផតគិតថា ស្ទើរតែប្រាកដថា ជំនាញនេះបានដើរតួនាទីសំខាន់។ ជំនាញនេះក៏មានថ្លៃត្រូវបង់ដែរ។ ប៉មនេះត្រូវការពេលវេលា កម្លាំង និងលុយ ហើយវាធ្វើឱ្យយ៉ុងនៅឆ្ងាយពីអ្នកជំងឺរបស់គាត់។

ឧបករណ៍បណ្តាញ និងការងាររាក់ៗ

ញូផត (Newport) និយាយថា យ៉ុងមិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលធ្វើបែបនេះទេ។ អ្នកសរសេរអត្ថបទ មីសែល ដឺ ម៉ុងតាញ (Michel de Montaigne) ធ្វើការក្នុងបណ្ណាល័យឯកជនមួយ នៅក្នុងប៉មនៃប្រាសាទរបស់គាត់នៅប្រទេសបារាំង។ អ្នកនិពន្ធប្រលោមលោក នីល ស្ទីវិនសុន (Neal Stephenson) ពិបាកទាក់ទងតាមអ៊ីនធឺណិត ហើយគាត់ធ្លាប់និយាយថា ពេលវេលាវែងៗដែលគ្មានអ្វីមករំខាន គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យគាត់អាចសរសេរប្រលោមលោកបាន។ ញូផតនិយាយថា រឿងនេះខុសគ្នាខ្លាំងពីអ្នកធ្វើការងារប្រើចំណេះដឹង ឬហៅថា Knowledge Workers ភាគច្រើនសព្វថ្ងៃ គឺមនុស្សដែលរកចំណូលដោយប្រើគំនិត។

ញូផតបន្ទោសឧបករណ៍បណ្តាញ ឬហៅថា Network Tools។ ឧបករណ៍ទាំងនេះគឺអ៊ីមែល សារ បណ្តាញសង្គម និងគេហទំព័រកម្សាន្ត ដែលនៅក្បែរដៃជានិច្ចតាមស្មាតហ្វូន និងកុំព្យូទ័រនៅការិយាល័យ។ ការសិក្សាឆ្នាំ ២០១២ របស់ក្រុមហ៊ុនម៉ាក់ឃីនស៊ី (McKinsey) រកឃើញថា ជាមធ្យម អ្នកធ្វើការងារប្រើចំណេះដឹងម្នាក់ចំណាយពេលជាង ៦០ ភាគរយនៃសប្តាហ៍ធ្វើការ ទៅលើការទាក់ទងតាមឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិច និងការស្វែងរកលើអ៊ីនធឺណិត។ ក្នុងនោះ ជិត ៣០ ភាគរយ ចំណាយលើអ៊ីមែលតែមួយមុខ។ ញូផតនិយាយថា រឿងនេះបំបែកការផ្តោតអារម្មណ៍ជាបំណែកតូចៗ។ ប៉ុន្តែការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ ឬហៅថា Deep Work ពោលគឺការងារដែលធ្វើដោយផ្តោតអារម្មណ៍ពេញលេញ គ្មានការរំខាន ត្រូវការពេលវែងៗសម្រាប់គិតដោយមិនដាច់។

ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើការទាំងនេះនៅតែនិយាយថា ខ្លួនរវល់ខ្លាំងដូចពីមុន។ ញូផតពន្យល់រឿងនេះដោយប្រើ ការងាររាក់ៗ ឬហៅថា Shallow Work។ ពាក្យនេះសំដៅលើកិច្ចការរៀបចំសាមញ្ញៗ ដែលមិនទាមទារការគិតខ្លាំង ហើយច្រើនតែធ្វើទាំងមានការរំខាន។ កិច្ចការបែបនេះបង្កើតតម្លៃថ្មីតិច ហើយអ្នកដទៃងាយធ្វើតាម។ ការងារធំៗ ដូចជាការរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រអាជីវកម្មថ្មី ឬការសរសេរពាក្យសុំមូលនិធិដ៏សំខាន់ ត្រូវបានកាត់ជាចំណែកខ្លីៗ ដែលធ្វើទាំងរំខាន ហើយគុណភាពរបស់វាធ្លាក់ចុះ។

ញូផតបន្ថែមថា ការប្រែប្រួលនេះប្រហែលជាពិបាកកែត្រឡប់វិញ។ អ្នកកាសែត នីកូឡាស ខារ (Nicholas Carr) បានសរសេរក្នុងឆ្នាំ ២០០៨ ថា អ៊ីនធឺណិតហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើឱ្យសមត្ថភាពផ្តោតអារម្មណ៍របស់គាត់ចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗ។ ញូផតមិនជជែកថា ឧបករណ៍ទាំងនេះល្អ ឬអាក្រក់សម្រាប់សង្គមទេ។ គាត់ចាប់អារម្មណ៍តែលើផ្នែកអនុវត្តជាក់ស្តែង។ គាត់ឃើញឱកាសមួយសម្រាប់មនុស្សមួយចំនួនតូច ដែលទប់ទល់នឹងទំនោរនេះ ហើយដាក់ភាពផ្តោតស៊ីជម្រៅជាអាទិភាព។

ជេសុន បេន (Jason Benn) ហ្វឹកការផ្តោតអារម្មណ៍ដើម្បីប្តូរអាជីព

ញូផត (Newport) លើកឧទាហរណ៍មួយអំពីឱកាសនោះ។ ជេសុន បេន (Jason Benn) ជាអ្នកប្រឹក្សាហិរញ្ញវត្ថុវ័យក្មេងម្នាក់មកពីរដ្ឋវើជីនៀ។ ក្រុមហ៊ុនរបស់គាត់ធ្វើរបាយការណ៍ឱ្យធនាគារ ហើយរបាយការណ៍នីមួយៗត្រូវការការងារដោយដៃច្រើនម៉ោងក្នុងកម្មវិធីអិចសែល (Excel)។ ដំបូង ជំហាននេះចំណាយពេលគាត់រហូតដល់ប្រាំមួយម៉ោង។ គាត់បានរៀនពីកម្មវិធីតូចៗធ្វើការងារដោយស្វ័យប្រវត្តិ ឬហៅថា Macro ពោលគឺកម្មវិធីខ្លីៗក្នុងអិចសែល ដែលធ្វើការងារដដែលៗជំនួសមនុស្ស។ គាត់ប្រើវាបម្លែងជំហាននោះ ឱ្យនៅសល់តែការចុចប៊ូតុងតែម្តង។ ការងារដែលធ្លាប់ប្រើពេលមួយថ្ងៃពេញ ឥឡូវប្រើពេលតិចជាងមួយម៉ោង។ បេនដឹងថា ជំនាញចម្បងរបស់គាត់ អាចដាក់ចូលក្នុងកម្មវិធីតូចមួយនេះបាន។ ដូច្នេះ គាត់សម្រេចចិត្តឈប់ពីការងារ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកសរសេរកម្មវិធី ទោះបីគាត់មិនចេះសរសេរកូដក៏ដោយ។

ការសរសេរកម្មវិធីជារឿងពិបាក ហើយអ្នកសរសេរកម្មវិធីភាគច្រើនរៀនបួនឆ្នាំសិន។ បេនបានផ្លាស់ទៅនៅផ្ទះឪពុកម្តាយវិញ ហើយឪពុកម្តាយរបស់គាត់បារម្ភថា គាត់អាចនឹងនៅយូរ។ គាត់ក៏មានបញ្ហាមួយទៀតដែរ គឺគាត់មិនអាចផ្តោតអារម្មណ៍បាន។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា ពេលធ្វើការងារចាស់ មានថ្ងៃខ្លះគាត់ចំណាយស្ទើរគ្រប់នាទី គឺ «៩៨ ភាគរយនៃពេលវេលារបស់ខ្ញុំ» ទៅលើការមើលគេហទំព័រលេង។

ដូច្នេះ គាត់បានហ្វឹកការផ្តោតអារម្មណ៍។ គាត់ចាក់សោខ្លួនឯងក្នុងបន្ទប់មួយដែលគ្មានកុំព្យូទ័រ មានតែសៀវភៅសិក្សា ក្រដាសកាតតូចៗ និងប៊ិចគូសពណ៌ភ្លឺ។ គាត់គូសចំណាំក្នុងសៀវភៅ ចម្លងគំនិតទៅលើកាត ហើយហាត់និយាយវាឮៗ។ បន្តិចម្តងៗ គាត់អាចផ្តោតបានប្រាំម៉ោង ឬច្រើនជាងនេះក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយគាត់អានសៀវភៅបានប្រហែល ១៨ ក្បាល។ ក្រោយពីរខែ គាត់ចូលរៀនវគ្គបណ្តុះបណ្តាលសរសេរកម្មវិធី ដេវ ប៊ូតខេមប៍ (Dev Bootcamp) ដែលរៀន ១០០ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ សិស្សតែពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះដែលរៀនចប់ទាន់ពេល។ បេនរៀនចប់ជាលេខមួយក្នុងថ្នាក់។ បន្ទាប់មក គាត់ទទួលបានការងារជាអ្នកសរសេរកម្មវិធី នៅក្រុមហ៊ុនទើបចាប់ផ្តើមមួយក្នុងទីក្រុងសាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ ដែលមានទុនវិនិយោគ ២៥ លានដុល្លារ។ ប្រាក់ខែរបស់គាត់កើនពី ៤០.០០០ ដុល្លារ ទៅ ១០០.០០០ ដុល្លារ។

សម្មតិកម្មការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ

ការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ ឬហៅថា Deep Work គឺជាការងារដែលធ្វើដោយផ្តោតអារម្មណ៍ពេញលេញ គ្មានការរំខាន។ ញូផត (Newport) និយាយថា រឿងរបស់បេន (Benn) បង្ហាញថា ការងារបែបនេះមានតម្លៃនៅសព្វថ្ងៃ ដោយសារហេតុផលពីរ។ ហេតុផលទីមួយគឺការរៀន។ សេដ្ឋកិច្ចផ្អែកលើព័ត៌មាន ដំណើរការលើប្រព័ន្ធស្មុគស្មាញដែលប្រែប្រួលលឿន។ ភាសាសរសេរកម្មវិធីខ្លះដែលបេនបានរៀន មិនទាន់មានកាលពី ១០ ឆ្នាំមុនទេ ហើយប្រហែលនឹងហួសសម័យក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំទៀត។ ដើម្បីនៅតែមានតម្លៃ អ្នកត្រូវរៀនរឿងស្មុគស្មាញឱ្យបានលឿន ហើយការរៀនបែបនេះត្រូវការការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ។

ហេតុផលទីពីរគឺ បណ្តាញឌីជីថលមានទាំងផលល្អ និងផលអាក្រក់។ បើអ្នកបង្កើតអ្វីមួយដែលមានប្រយោជន៍ ចំនួនមនុស្សដែលអ្នកអាចទៅដល់ ស្ទើរតែគ្មានដែនកំណត់ ហើយរង្វាន់របស់អ្នកក៏កើនឡើង។ បើការងាររបស់អ្នកត្រឹមកម្រិតមធ្យម មនុស្សអាចរកឃើញជម្រើសល្អជាងតាមអ៊ីនធឺណិតបានយ៉ាងងាយ។ ដើម្បីជោគជ័យ អ្នកត្រូវធ្វើការងារឱ្យល្អបំផុតតាមដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ហើយរឿងនោះត្រូវការភាពផ្តោតស៊ីជម្រៅ។ ញូផតបន្ថែមថា តម្រូវការនេះជារឿងថ្មី។ ក្នុងសេដ្ឋកិច្ចឧស្សាហកម្ម កម្មករភាគច្រើននៅតែធ្វើការបានល្អ ទោះគ្មានការផ្តោតអារម្មណ៍ស៊ីជម្រៅក៏ដោយ។

ញូផតរួមគំនិតទាំងពីរនេះចូលគ្នា ជាសម្មតិកម្មការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅ ឬហៅថា Deep Work Hypothesis។ នេះជាការអះអាងដែលញូផតព្យាយាមបង្ហាញថាពិត៖ សមត្ថភាពធ្វើការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅកំពុងកាន់តែកម្រ ក្នុងពេលតែមួយដែលវាកាន់តែមានតម្លៃ។ ដូច្នេះ មនុស្សមួយចំនួនតូចដែលហ្វឹកជំនាញនេះ ហើយដាក់វាជាស្នូលនៃជីវិតការងាររបស់ខ្លួន នឹងរីកចម្រើន។ សៀវភៅនេះមានគោលដៅពីរ។ ផ្នែកទី ១ ព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកអានថា សម្មតិកម្មនេះពិត។ ផ្នែកទី ២ បង្រៀនពីរបៀបហ្វឹកខួរក្បាល និងផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ធ្វើការ។

ញូផតក៏រៀបរាប់ពីរបៀបធ្វើការរបស់គាត់ផ្ទាល់ដែរ។ គាត់មិនដែលមានគណនីហ្វេសប៊ុក (Facebook) ឬធ្វីតធ័រ (Twitter) ទេ ហើយគេពិបាកទាក់ទងគាត់។ គាត់រៀបចំថ្ងៃនីមួយៗ ដោយយកការងារផ្តោតស៊ីជម្រៅជាស្នូល។ ចំណែកការងាររាក់ៗ ឬហៅថា Shallow Work ពោលគឺកិច្ចការសាមញ្ញៗដែលមិនទាមទារការគិតខ្លាំង គាត់ប្រមូលកិច្ចការដែលគាត់គេចមិនរួច ទៅធ្វើក្នុងពេលខ្លីៗ។ ក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំក្រោយបញ្ចប់មហាវិទ្យាល័យ គាត់បានបោះពុម្ពសៀវភៅបួនក្បាល និងទទួលបានសញ្ញាបត្របណ្ឌិត ដោយកម្រធ្វើការហួសម៉ោង ៥ ឬ ៦ ល្ងាចណាស់។ គាត់ចាត់ទុកការងារផ្តោតអារម្មណ៍ពី ៣ ទៅ ៤ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ជាមូលហេតុនៃលទ្ធផលនេះ។