Stolen Focus — Book Summary

A Promise That Led to Graceland

Johann Hari begins with his godson, whom he calls Adam. When Adam was nine, he became obsessed with Elvis Presley, and Hari promised to take him one day to Elvis's home, Graceland.

Ten years later, Adam had left school at fifteen and spent almost all his time switching between screens. He could not stay on one topic for more than a few minutes. Hari felt his own focus breaking up too. So he offered to pay for the trip on one condition: Adam must keep his phone off during the day.

At Graceland, an iPad had replaced the human guides, and most visitors stared at it instead of the rooms. Adam broke his promise again and again. Hari lost his temper and snatched the phone. Later he saw that his anger was really aimed at himself: he too was losing the ability to be present. Adam said he knew something was wrong but did not know how to fix it.

The Problem Is Real, Not an Illusion

At the Mona Lisa in Paris, Hari watched the crowd for more than an hour, and nobody looked at the painting for more than a few seconds.

Then he interviewed Professor Roy Baumeister, a leading expert on willpower. Baumeister admitted that his own control over his attention had weakened. He used to read and write for hours, but now his mind jumped around.

For a long time, Hari told himself the crisis was an illusion, since every generation complains about focus. Nobody ever tested the public's attention in the same way year after year, so there is no direct proof. Instead, Hari points to many proven causes of poor attention that have grown, against only one trend he found that might help. In a small study, American college students switched task about every sixty-five seconds, with a median of nineteen seconds on one thing. Gloria Mark of the University of California, Irvine, found that office workers stay on one task for about three minutes.

Not a Personal Failure

Hari used to blame his own laziness or his phone. He now argues that both views are wrong. Professor Joel Nigg, an expert on children's attention, compared the problem with obesity. Fifty years ago there was little obesity, and today it is common in the West. People did not suddenly become greedy. Their surroundings changed, with different food and cities that are hard to walk in, and their bodies changed with them. Nigg said something similar may be happening to attention, though for some people biology also plays a part.

Hari concludes that powerful forces are doing this to everyone, and Big Tech is only one of them. He names twelve deep forces that harm attention. Personal steps are worth taking, he says, but they solve only a slice of the problem. In his view, a systemic problem needs a systemic solution, so people must also act together.

Why It Matters, and How Hari Checked

Hari gives three reasons to care. First, a distracted life is a smaller life. Michael Posner at the University of Oregon found that after an interruption it takes about twenty-three minutes, on average, to regain the same focus. James Williams, a philosopher at Oxford, compares weak attention to a muddy windshield: a driver must clean it before steering toward any goal. Second, Hari argues that democracy and solving big problems need many people to focus for a long time. He believes it is no coincidence that the attention crisis has come with the worst crisis of democracy since the 1930s. Third, a problem made by people can be changed by people.

Hari, a journalist rather than an expert, says scientists often disagree, so he tries to show where the evidence is strong, thin or disputed.

After Graceland, he spent three hours reading the same first pages of a novel. Believing the cure was more discipline and no phone, he booked three months in Provincetown, on Cape Cod, with no smartphone and no internet. He admits most people, including his working-class family, could never do this.

ការសន្យាដែលនាំទៅដល់ហ្គ្រេសឡែន (Graceland)

យ៉ូហាន ហារី (Johann Hari) ចាប់ផ្តើមរឿងពីកូនធម៌របស់គាត់ ដែលគាត់ហៅថា អាដាម (Adam)។ ពេលអាដាមអាយុ ៩ ឆ្នាំ គាត់ងប់ងល់នឹងអែលវីស ព្រេសលី (Elvis Presley) ខ្លាំងណាស់ ហើយហារីបានសន្យាថា នៅថ្ងៃណាមួយនឹងនាំគាត់ទៅផ្ទះរបស់អែលវីស គឺហ្គ្រេសឡែន (Graceland)។

១០ ឆ្នាំក្រោយមក អាដាមបានឈប់រៀនពេលអាយុ ១៥ ឆ្នាំ ហើយចំណាយពេលស្ទើរតែទាំងអស់ លោតពីអេក្រង់មួយទៅអេក្រង់មួយទៀត។ គាត់មិនអាចនៅជាប់នឹងប្រធានបទតែមួយបានលើសពីពីរបីនាទីទេ។ ហារីក៏មានអារម្មណ៍ថា ការផ្តោតអារម្មណ៍របស់ខ្លួនគាត់ផ្ទាល់កំពុងបែកខ្ចាត់ខ្ចាយដែរ។ ដូច្នេះគាត់ស្នើថានឹងចេញថ្លៃធ្វើដំណើរនោះឱ្យ ដោយមានលក្ខខណ្ឌតែមួយ គឺអាដាមត្រូវបិទទូរស័ព្ទពេលថ្ងៃ។

នៅហ្គ្រេសឡែន អាយផេដ (iPad) បានជំនួសអ្នកណែនាំជាមនុស្ស ហើយភ្ញៀវភាគច្រើនសម្លឹងមើលវា ជាជាងមើលបន្ទប់ទាំងឡាយ។ អាដាមល្មើសការសន្យានោះម្តងហើយម្តងទៀត។ ហារីទប់កំហឹងមិនបាន ហើយឆក់យកទូរស័ព្ទពីដៃអាដាម។ ក្រោយមក ហារីយល់ថា តាមពិត គាត់កំពុងខឹងនឹងខ្លួនគាត់ផ្ទាល់៖ គាត់ក៏កំពុងបាត់បង់សមត្ថភាពផ្តោតចិត្តលើអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅចំពោះមុខដែរ។ អាដាមនិយាយថា គាត់ដឹងថាមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី តែមិនដឹងថាត្រូវដោះស្រាយយ៉ាងណាទេ។

បញ្ហានេះពិតប្រាកដ មិនមែនជាការស្រមើស្រមៃទេ

នៅមុខគំនូរម៉ូណាលីសា (Mona Lisa) ក្នុងទីក្រុងប៉ារីស យ៉ូហាន ហារី (Johann Hari) បានមើលហ្វូងមនុស្សអស់ជាង ១ ម៉ោង ហើយគ្មាននរណាមើលគំនូរនោះលើសពីពីរបីវិនាទីទេ។

បន្ទាប់មក គាត់បានសម្ភាសសាស្ត្រាចារ្យ រ៉យ បូមៃស្ទ័រ (Roy Baumeister) ដែលជាអ្នកជំនាញឈានមុខគេខាងកម្លាំងចិត្ត ឬហៅថា willpower គឺសមត្ថភាពបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើ ឬមិនធ្វើអ្វីមួយ។ បូមៃស្ទ័រទទួលស្គាល់ថា សូម្បីតែគាត់ផ្ទាល់ ក៏លែងសូវគ្រប់គ្រងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្លួនបានល្អដូចមុនដែរ។ ពីមុនគាត់អាន និងសរសេរបានច្រើនម៉ោង តែឥឡូវគំនិតរបស់គាត់លោតចុះលោតឡើង។

យូរមកហើយ ហារីបានប្រាប់ខ្លួនឯងថា វិបត្តិនេះគ្រាន់តែជាការស្រមើស្រមៃ ព្រោះគ្រប់ជំនាន់តែងត្អូញត្អែរអំពីការផ្តោតអារម្មណ៍។ គ្មាននរណាធ្លាប់វាស់ការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សទូទៅ ដោយប្រើវិធីដដែលរៀងរាល់ឆ្នាំទេ ដូច្នេះមិនមានភស្តុតាងផ្ទាល់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ហារីលើកយកមូលហេតុជាច្រើន ដែលមានភស្តុតាងថាធ្វើឱ្យការយកចិត្តទុកដាក់ខ្សោយ មកបង្ហាញ។ មូលហេតុទាំងនោះបានកើនឡើង ចំណែកឯការប្រែប្រួលដែលប្រហែលជាអាចជួយបាន គាត់រកឃើញតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងការសិក្សាតូចមួយ និស្សិតសាកលវិទ្យាល័យអាមេរិកបានប្តូរកិច្ចការប្រហែលរៀងរាល់ ៦៥ វិនាទីម្តង ហើយរយៈពេលដែលពួកគេនៅជាប់នឹងរឿងតែមួយ មានតម្លៃកណ្តាលត្រឹម ១៩ វិនាទី មានន័យថា ពាក់កណ្តាលនៃរយៈពេលទាំងនោះខ្លីជាងនេះ។ ហ្គ្លូរៀ ម៉ាក (Gloria Mark) នៃសាកលវិទ្យាល័យកាលីហ្វ័រញ៉ា អឺវ៉ាញ (University of California, Irvine) បានរកឃើញថា បុគ្គលិកការិយាល័យនៅជាប់នឹងកិច្ចការមួយបានប្រហែល ៣ នាទី។

មិនមែនជាកំហុសផ្ទាល់ខ្លួនទេ

ពីមុន យ៉ូហាន ហារី (Johann Hari) ធ្លាប់បន្ទោសភាពខ្ជិលរបស់ខ្លួន ឬទូរស័ព្ទរបស់ខ្លួន។ ឥឡូវគាត់អះអាងថា ទស្សនៈទាំងពីរនោះខុស។ សាស្ត្រាចារ្យ ចូអែល នីក (Joel Nigg) ជាអ្នកជំនាញអំពីការយកចិត្តទុកដាក់របស់កុមារ បានប្រៀបធៀបបញ្ហានេះនឹងភាពធាត់។ ៥០ ឆ្នាំមុន ភាពធាត់មានតិចតួច ហើយសព្វថ្ងៃវាជារឿងធម្មតានៅលោកខាងលិច។ មនុស្សមិនមែនស្រាប់តែល្មោភស៊ីឡើងទេ។ គឺអ្វីៗនៅជុំវិញពួកគេបានប្រែប្រួល ដូចជាអាហារខុសពីមុន និងទីក្រុងដែលពិបាកដើរ ហើយរាងកាយរបស់ពួកគេក៏ប្តូរតាម។ នីកនិយាយថា រឿងស្រដៀងគ្នានេះប្រហែលកើតឡើងចំពោះការយកចិត្តទុកដាក់ ទោះបីសម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន កត្តាជីវសាស្ត្រក្នុងរាងកាយក៏មានតួនាទីដែរ។

ហារីសន្និដ្ឋានថា កម្លាំងដ៏មានឥទ្ធិពលកំពុងធ្វើបែបនេះដាក់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាធំៗ ឬហៅថា Big Tech គឺជាតែមួយក្នុងចំណោមកម្លាំងទាំងនោះប៉ុណ្ណោះ។ គាត់រាយឈ្មោះកត្តាជ្រៅៗទាំងដប់ពីរ ដែលជាមូលហេតុធ្វើឱ្យការយកចិត្តទុកដាក់ចុះខ្សោយ។ គាត់ថា អ្វីដែលម្នាក់ៗអាចធ្វើដោយខ្លួនឯង គឺគួរធ្វើ តែវាដោះស្រាយបានតែផ្នែកតូចមួយនៃបញ្ហាប៉ុណ្ណោះ។ បញ្ហាដែលកើតពីប្រព័ន្ធទាំងមូល ឬហៅថា systemic problem គឺបញ្ហាដែលកើតពីរបៀបរៀបចំសង្គម មិនមែនមកពីកំហុសរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ តាមគំនិតរបស់គាត់ បញ្ហាបែបនេះត្រូវការដំណោះស្រាយលើប្រព័ន្ធទាំងមូល ដូច្នេះមនុស្សត្រូវរួមគ្នាធ្វើសកម្មភាពផងដែរ។

ហេតុអ្វីរឿងនេះសំខាន់ និងរបៀបពិនិត្យភស្តុតាង

យ៉ូហាន ហារី (Johann Hari) លើកហេតុផលបីយ៉ាងដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់។ ទីមួយ ជីវិតដែលពោរពេញដោយការរំខាន គឺជាជីវិតដែលតូចចង្អៀតជាងមុន។ ម៉ៃខល ផូសន័រ (Michael Posner) នៃសាកលវិទ្យាល័យអូរីហ្គិន (University of Oregon) បានរកឃើញថា ក្រោយពេលត្រូវរំខាន ត្រូវការប្រហែល ២៣ នាទីជាមធ្យម ទើបត្រឡប់មកផ្តោតអារម្មណ៍បានដូចមុន។ ជេមស៍ វីលៀមស៍ (James Williams) ជាទស្សនវិទូនៅសាកលវិទ្យាល័យអុកស្វ័ដ (Oxford) ប្រៀបធៀបការយកចិត្តទុកដាក់ខ្សោយទៅនឹងកញ្ចក់មុខឡានប្រឡាក់ភក់ ដែលអ្នកបើកបរត្រូវជូតសិន ទើបអាចបើកទៅកាន់គោលដៅណាមួយ។ ទីពីរ ហារីអះអាងថា លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងការដោះស្រាយបញ្ហាធំៗ ត្រូវការមនុស្សច្រើនផ្តោតអារម្មណ៍បានយូរ។ វិបត្តិការផ្តោតអារម្មណ៍ ឬហៅថា attention crisis គឺស្ថានភាពដែលមនុស្សជាច្រើនកាន់តែពិបាកផ្តោតអារម្មណ៍។ ហារីជឿថា វាមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ ដែលវិបត្តិនេះកើតឡើងស្របពេលជាមួយវិបត្តិប្រជាធិបតេយ្យដ៏អាក្រក់បំផុត តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៣០ មក។ ទីបី បញ្ហាដែលមនុស្សបង្កើតឡើង មនុស្សអាចប្តូរវាបាន។

ហារីជាអ្នកកាសែត មិនមែនជាអ្នកជំនាញទេ ហើយគាត់និយាយថា អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រច្រើនតែមិនយល់ស្របគ្នា ដូច្នេះគាត់ព្យាយាមបង្ហាញថា ត្រង់ណាភស្តុតាងរឹងមាំ ត្រង់ណាភស្តុតាងនៅខ្សោយ និងត្រង់ណាអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៅជំទាស់គ្នា។

ក្រោយត្រឡប់ពីហ្គ្រេសឡែន (Graceland) គាត់ចំណាយពេល ៣ ម៉ោង អានទំព័រដំបូងៗនៃប្រលោមលោកមួយដដែលៗ។ គាត់ជឿថា ដំណោះស្រាយគឺត្រូវមានវិន័យខ្លាំងជាងមុន ហើយឈប់ប្រើទូរស័ព្ទ ដូច្នេះគាត់បានកក់កន្លែងស្នាក់នៅ ៣ ខែនៅភ្រូវីនថោន (Provincetown) ក្នុងតំបន់ខេប ខដ (Cape Cod) ដោយគ្មានស្មាតហ្វូន និងគ្មានអ៊ីនធឺណិត។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា មនុស្សភាគច្រើន រួមទាំងគ្រួសាររបស់គាត់ដែលជាគ្រួសារកម្មករ មិនអាចធ្វើដូច្នេះបានឡើយ។