How to Do Nothing — Book Summary

Why Doing Nothing Is So Hard

Jenny Odell opens with a paradox: doing nothing is the hardest thing of all. In her view, people are now valued for what they produce. The apps and devices they use every day turn even spare minutes into something others can profit from. Free time gets scored with numbers, friends meet as online profiles, and many people look after a personal brand. What remains, Odell says, is a restless, overloaded feeling and trouble holding on to one thought. The feeling is easy to lose behind a screen, but she insists it matters.

Odell points out that much of what gives life meaning comes by chance: accidents, interruptions and unplanned meetings. She calls this "off time," and a machine-like view of life tries to remove it. The worry is old. In 1877, Robert Louis Stevenson called busyness a sign of too little life in a person. Seneca wrote of the horror of looking back and seeing that life has slipped away. Odell says this sounds like waking up after an hour on Facebook.

Early in the twentieth century, the painter Giorgio de Chirico feared a future with no room for thinkers, dreamers and observers. He pictured them dying out like extinct animals. Odell wrote her book to keep that room open.

What Odell Means by Doing Nothing

Odell calls her book a field guide to doing nothing as political resistance to the attention economy. The attention economy is the business of capturing people's attention and selling it. She says platforms such as Facebook and Instagram work like dams. They hold back people's natural interest in others and their old need for community, and then make money from it. Her answer is a simple refusal to accept that the present time, her own place and the people around her are not enough.

Odell says her "nothing" is only nothing by the standards of capitalist productivity. So the book is also a plan of action, with three movements. The first is dropping out, a little like the 1960s. The second is moving sideways, toward the people and things nearby. The third is moving down into place. Odell warns that the way much technology is designed will block each step.

She also sets limits. Doing nothing is not a weekend retreat that sends people back to work refreshed and more productive. It is a way to question what counts as productive. Odell is not against technology. She names tools for observing nature and non-commercial social networks as possible helpers. Her complaint is about companies that buy and sell attention, and about the personal branding that grows from them.

Old Survivor and the Useless Tree

Odell starts with Old Survivor, a tree in the hills above Oakland, where she lives. It is the city's only old-growth redwood still standing, about five hundred years old. After the Gold Rush, loggers cut down the giant redwoods of the East Bay Hills, and the redwoods there today grew back from the old stumps. Before 1969, people in Oakland thought no ancient trees were left, until a naturalist found this one.

Odell takes two lessons from the tree. The first is about resistance. Old Survivor stands on a steep, rocky slope that is hard to reach. It is also twisted and only ninety-three feet tall, small for an old redwood. It survived mostly because it looked useless to loggers.

She compares this to a story in the Zhuangzi, a book of writings linked to the Chinese thinker Zhuang Zhou. A carpenter passes a huge old tree and calls it worthless, because its twisted branches are no good for timber. That night the tree speaks to him in a dream. It says that useful trees get cut down, and that being useless has been its way of growing so large. It asks how the carpenter can know who is worthless.

From this Odell builds the idea of resistance-in-place. It means taking a shape that a capitalist value system cannot easily use. It means refusing to judge worth by productivity, career success and personal enterprise, and instead counting maintenance as real work and valuing wordless communication and simply being alive. Odell admits this is uncomfortable. It takes commitment, discipline and will.

Witness, Place and Real Usefulness

Old Survivor's second lesson, Odell says, is about witness. A 2011 community newspaper column by Gordon Laverty and his son Larry called the tree a witness to Oakland's history. It saw the Ohlone people, then the Spanish and Mexicans, then white profiteers. The tree began growing in a very different world, one with grizzly bears, California condors and Coho salmon, which all vanished from the East Bay in the nineteenth century. Odell says online life is placeless and forgets the past. Against it she argues for "placefulness," a sensitivity and responsibility toward what happened in a place and who lives, or lived, there.

Her model is bioregionalism, set out by Peter Berg in the 1970s. It asks people to learn the many living things of a place and how they connect, humans included, and to care for the place together as its citizens. Odell believes capitalism, colonial thinking, loneliness and abuse of nature feed each other. She compares the attention economy to a monoculture, a farm that grows only one crop. Whatever seems not useful goes first, until the soil of thought wears out. The two lessons give her book its two halves: leaving the attention economy, then returning to time and place.

Odell reads the tree's dream as one question: useful for what? For Odell, awareness of damage, including one's own part in it, is the seed of responsibility. She pictures a forest of useless trees, where a tired carpenter might finally sit down and take a nap.

ហេតុអ្វីការមិនធ្វើអ្វីសោះពិបាកខ្លាំង

ជេននី អូដែល (Jenny Odell) ចាប់ផ្ដើមដោយលើកឡើងនូវរឿងមួយដែលហាក់ដូចជាផ្ទុយគ្នា៖ ការមិនធ្វើអ្វីសោះ ឬហៅថា Doing Nothing គឺជារឿងពិបាកជាងគេបំផុត។ តាមគំនិតរបស់គាត់ សព្វថ្ងៃមនុស្សត្រូវគេវាស់តម្លៃតាមអ្វីដែលខ្លួនផលិតបាន។ កម្មវិធី និងឧបករណ៍ដែលមនុស្សប្រើរាល់ថ្ងៃ ធ្វើឱ្យសូម្បីតែពេលទំនេរប៉ុន្មាននាទី ក៏ក្លាយជាអ្វីដែលអ្នកដទៃអាចរកប្រាក់ចំណេញបាន។ ពេលទំនេរត្រូវគេវាស់ជាលេខ មិត្តភក្តិជួបគ្នាត្រឹមតែជាគណនីលើអ៊ីនធឺណិត ហើយមនុស្សជាច្រើនខំថែរក្សារូបភាពផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់ទីផ្សារ ឬហៅថា Personal Brand ពោលគឺការរៀបចំខ្លួនឱ្យមានរូបរាង និងចំណូលចិត្តថេរ ដូចជាផលិតផលមួយដែលងាយយកទៅផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម។ អូដែលនិយាយថា អ្វីដែលនៅសល់ គឺអារម្មណ៍មិនស្ងប់ និងតឹងណែនដោយរឿងច្រើនពេក ព្រមទាំងការពិបាកផ្ដោតលើគំនិតមួយឱ្យបានយូរ។ មនុស្សងាយមើលរំលងអារម្មណ៍នេះ ពេលពួកគេជាប់នឹងអេក្រង់ ប៉ុន្តែគាត់ទទូចថាវាសំខាន់។

អូដែលកត់សម្គាល់ថា អ្វីជាច្រើនដែលធ្វើឱ្យជីវិតមានន័យ កើតមកពីរឿងចៃដន្យ ការរំខាន និងការជួបគ្នាដោយមិនបានគ្រោងទុក។ គាត់ហៅពេលបែបនេះថា «ពេលវេលាក្រៅផែនការ» ហើយការមើលជីវិតដូចជាម៉ាស៊ីន ព្យាយាមលុបពេលបែបនេះចោល។ ការព្រួយបារម្ភនេះមានតាំងពីយូរមកហើយ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៨៧៧ រ៉ូបឺត លូវីស ស្ទីវិនសុន (Robert Louis Stevenson) ហៅភាពរវល់ថាជាសញ្ញាបង្ហាញថា មនុស្សម្នាក់មានជីវិតតិចពេក។ សេណេកា (Seneca) សរសេរអំពីភាពរន្ធត់ ពេលក្រឡេកមើលក្រោយ ហើយឃើញថាជីវិតបានកន្លងផុតទៅដោយមិនដឹងខ្លួន។ អូដែលនិយាយថា នេះស្តាប់ទៅដូចការភ្ញាក់ខ្លួន ក្រោយពីលេងហ្វេសប៊ុក (Facebook) អស់មួយម៉ោង។

ដើមសតវត្សរ៍ទី ២០ វិចិត្រករ ចចចូ ដឺ គីរីកូ (Giorgio de Chirico) ខ្លាចថា អនាគតនឹងគ្មានកន្លែងសម្រាប់អ្នកគិត អ្នកស្រមៃ និងអ្នកសង្កេតទេ។ គាត់ស្រមៃឃើញមនុស្សទាំងនោះបាត់បង់ទៅ ដូចសត្វដែលផុតពូជ។ អូដែលសរសេរសៀវភៅរបស់គាត់ ដើម្បីរក្សាកន្លែងសម្រាប់ពួកគេ។

ការមិនធ្វើអ្វីសោះ តាមន័យរបស់អូដែល (Odell)

អូដែល (Odell) ហៅសៀវភៅរបស់គាត់ថា ជាសៀវភៅណែនាំជាក់ស្តែងអំពីការមិនធ្វើអ្វីសោះ ឬហៅថា Doing Nothing ដែលជាការតស៊ូបែបនយោបាយប្រឆាំងនឹងសេដ្ឋកិច្ចនៃការយកចិត្តទុកដាក់ ឬហៅថា Attention Economy។ សេដ្ឋកិច្ចនៃការយកចិត្តទុកដាក់ គឺជាអាជីវកម្មដែលចាប់យកការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្ស ហើយយកវាទៅលក់។ គាត់និយាយថា វេទិកាដូចជាហ្វេសប៊ុក (Facebook) និងអ៊ីនស្តាក្រាម (Instagram) ធ្វើការដូចទំនប់ទឹក។ វាទប់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍ធម្មជាតិរបស់មនុស្សចំពោះអ្នកដទៃ និងតម្រូវការតាំងពីបុរាណក្នុងការមានសហគមន៍ រួចរកលុយពីវា។ ចម្លើយរបស់គាត់ គឺការបដិសេធដ៏សាមញ្ញមួយ៖ មិនព្រមទទួលយកថា ពេលបច្ចុប្បន្ន ទីកន្លែងរបស់គាត់ និងមនុស្សនៅជុំវិញគាត់ មិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។

អូដែលនិយាយថា «ការមិនធ្វើអ្វីសោះ» របស់គាត់ ជាការមិនធ្វើអ្វី តែបើវាស់តាមរង្វាស់នៃផលិតភាពបែបមូលធននិយមប៉ុណ្ណោះ។ មូលធននិយម គឺប្រព័ន្ធដែលវាស់តម្លៃភាគច្រើនតាមប្រាក់ចំណេញ។ ដូច្នេះ សៀវភៅនេះក៏ជាផែនការសកម្មភាពផងដែរ ដែលមានចលនាបីជំហាន។ ជំហានទីមួយ គឺដកខ្លួនចេញ ស្រដៀងបន្តិចនឹងការដកខ្លួនចេញក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៦០។ ជំហានទីពីរ គឺបែរទៅរកមនុស្ស និងរបស់ជុំវិញខ្លួន។ ជំហានទីបី គឺចាក់ឫសចុះក្នុងកន្លែងរស់នៅ។ អូដែលព្រមានថា របៀបដែលបច្ចេកវិទ្យាជាច្រើនត្រូវបានរចនាឡើង នឹងរារាំងជំហាននីមួយៗ។

គាត់ក៏កំណត់ព្រំដែនឱ្យគំនិតនេះផងដែរ។ ការមិនធ្វើអ្វីសោះ មិនមែនជាការទៅសម្រាកមួយចុងសប្តាហ៍ ដើម្បីត្រឡប់មកធ្វើការវិញ ដោយស្រស់ស្រាយ និងមានផលិតភាពខ្ពស់ជាងមុននោះទេ។ វាជាវិធីសួរឡើងវិញថា អ្វីទៅដែលគេរាប់ថាមានផលិតភាព។ អូដែលមិនប្រឆាំងនឹងបច្ចេកវិទ្យាទេ។ គាត់លើកឡើងពីឧបករណ៍សម្រាប់សង្កេតធម្មជាតិ និងបណ្ដាញសង្គមដែលមិនរកស៊ីពាណិជ្ជកម្ម ថាអាចជួយបាន។ អ្វីដែលគាត់រិះគន់ គឺក្រុមហ៊ុនដែលទិញ និងលក់ការយកចិត្តទុកដាក់ ព្រមទាំងការកសាងរូបភាពផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់ទីផ្សារ ឬហៅថា Personal Branding ដែលកើតចេញពីក្រុមហ៊ុនទាំងនោះ។

ដើមឈើ «អ្នករួចជីវិតចាស់» (Old Survivor) និងដើមឈើគ្មានប្រយោជន៍

អូដែល (Odell) ចាប់ផ្ដើមពីដើមឈើក្រហមដែលគេដាក់ឈ្មោះថា «អ្នករួចជីវិតចាស់» (Old Survivor)។ វាដុះនៅលើភ្នំតូចៗខាងលើទីក្រុងអូកឡិន (Oakland) ជាទីក្រុងដែលគាត់រស់នៅ។ វាជាដើមឈើក្រហមចាស់ពីបុរាណ ឬហៅថា Old-Growth Redwood តែមួយគត់របស់ទីក្រុងនេះ ដែលនៅឈររហូតដល់សព្វថ្ងៃ ហើយមានអាយុប្រហែល ៥០០ ឆ្នាំ។ ដើមឈើក្រហមចាស់ពីបុរាណ គឺដើមដែលដុះតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ មិនមែនដើមដែលដុះឡើងវិញពីគល់ក្រោយគេកាប់ទេ។ ក្រោយគ្រារត់រកមាស (Gold Rush) អ្នកកាប់ឈើបានកាប់ដើមឈើក្រហមយក្សៗនៅជួរភ្នំតូចៗនៃតំបន់អ៊ីស្ត បេ (East Bay Hills) ហើយដើមឈើក្រហមដែលនៅទីនោះសព្វថ្ងៃ គឺដុះឡើងវិញពីគល់ចាស់ៗ។ មុនឆ្នាំ ១៩៦៩ អ្នកស្រុកអូកឡិនគិតថា គ្មានដើមឈើបុរាណណាមួយនៅសល់ទេ រហូតដល់អ្នកសិក្សាធម្មជាតិម្នាក់រកឃើញដើមនេះ។

អូដែលទាញមេរៀនពីរពីដើមឈើនេះ។ មេរៀនទីមួយ គឺអំពីការតស៊ូ។ ដើមឈើនេះដុះលើជម្រាលភ្នំដែលចោត និងមានថ្មច្រើន ពិបាកទៅដល់។ វាក៏កោងដែរ ហើយខ្ពស់ត្រឹមតែ ៩៣ ហ្វីតប៉ុណ្ណោះ ដែលទាបសម្រាប់ដើមឈើក្រហមចាស់មួយ។ វារួចជីវិតបាន ភាគច្រើនដោយសារវាមើលទៅគ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកកាប់ឈើ។

គាត់ប្រៀបធៀបរឿងនេះនឹងរឿងមួយក្នុងគម្ពីរចួងជឺ (Zhuangzi) ដែលជាសៀវភៅប្រមូលអត្ថបទ ដែលគេភ្ជាប់ទៅនឹងអ្នកគិតជនជាតិចិន ចួង ចូវ (Zhuang Zhou)។ ជាងឈើម្នាក់ដើរហួសដើមឈើចាស់ដ៏ធំមួយ ហើយថាវាគ្មានតម្លៃ ព្រោះមែកកោងៗរបស់វាមិនអាចយកទៅធ្វើឈើសំណង់បាន។ យប់នោះ ដើមឈើនិយាយជាមួយជាងឈើក្នុងសុបិន។ វាថា ដើមឈើដែលមានប្រយោជន៍តែងត្រូវគេកាប់ ហើយការគ្មានប្រយោជន៍ គឺជាវិធីដែលធ្វើឱ្យវាអាចដុះធំយ៉ាងនេះបាន។ វាសួរថា តើជាងឈើដឹងដោយរបៀបណា ថាអ្នកណាជាអ្នកគ្មានតម្លៃ?

ពីរឿងនេះ អូដែលបង្កើតគំនិតការតស៊ូដោយនៅនឹងកន្លែង ឬហៅថា Resistance-in-Place។ វាមានន័យថា ការរស់នៅក្នុងរូបរាង ឬរបៀបមួយ ដែលប្រព័ន្ធវាស់តម្លៃបែបមូលធននិយម ពោលគឺប្រព័ន្ធដែលវាស់តម្លៃភាគច្រើនតាមប្រាក់ចំណេញ មិនងាយយកទៅប្រើប្រាស់បាន។ វាមានន័យថា មិនវាស់តម្លៃមនុស្សតាមផលិតភាព ភាពជោគជ័យក្នុងអាជីព និងការរកស៊ីផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ រាប់ការថែទាំ និងការរក្សាអ្វីៗឱ្យដំណើរការ ជាការងារពិត ហើយឱ្យតម្លៃដល់ការទាក់ទងគ្នាដោយមិនប្រើពាក្យសម្ដី និងដល់ការគ្រាន់តែមានជីវិតរស់។ អូដែលទទួលស្គាល់ថា ការរស់នៅបែបនេះមិនស្រួលទេ។ វាត្រូវការការប្តេជ្ញាចិត្ត វិន័យ និងឆន្ទៈ។

ដើមឈើជាសាក្សី ទីកន្លែង និងប្រយោជន៍ពិតប្រាកដ

អូដែល (Odell) និយាយថា មេរៀនទីពីររបស់ដើមឈើ «អ្នករួចជីវិតចាស់» (Old Survivor) គឺអំពីការធ្វើជាសាក្សី។ អត្ថបទមួយក្នុងកាសែតសហគមន៍ឆ្នាំ ២០១១ ដែលសរសេរដោយហ្គរដុន ឡាវើធី (Gordon Laverty) និងកូនប្រុសរបស់គាត់ ឡារី (Larry) បានហៅដើមឈើនេះថា ជាសាក្សីនៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទីក្រុងអូកឡិន (Oakland)។ ដើមឈើនេះបានឃើញជនជាតិដើមអូឡូនី (Ohlone) បន្ទាប់មកជនជាតិអេស្ប៉ាញ និងជនជាតិម៉ិកស៊ិក រួចជនជាតិស្បែកសដែលមករកប្រាក់ចំណេញ។ វាចាប់ផ្ដើមដុះក្នុងពិភពមួយដែលខុសពីសព្វថ្ងៃខ្លាំងណាស់ ដែលមានខ្លាឃ្មុំប្រភេទគ្រីសលី ត្មាតកាលីហ្វ័រញ៉ា និងត្រីសាម៉ុនប្រភេទកូហូ។ សត្វទាំងនេះបានបាត់អស់ពីតំបន់អ៊ីស្ត បេ (East Bay) ក្នុងសតវត្សរ៍ទី ១៩។ អូដែលនិយាយថា ជីវិតលើអ៊ីនធឺណិតមិនជាប់នឹងទីកន្លែងណាមួយ ហើយភ្លេចអតីតកាល។ ផ្ទុយពីនេះ គាត់លើកហេតុផលគាំទ្រ «ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះទីកន្លែង» ឬហៅថា Placefulness ពោលគឺការដឹងខ្លួន និងការទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅកន្លែងមួយ និងចំពោះអ្នកដែលកំពុងរស់ ឬធ្លាប់រស់នៅទីនោះ។

គំរូរបស់គាត់គឺ ការស្គាល់ និងថែរក្សាតំបន់ធម្មជាតិរបស់ខ្លួន ឬហៅថា Bioregionalism ដែលភីធើ ប៊ឺក (Peter Berg) បានលើកឡើងនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៧០។ គំនិតនេះសុំឱ្យមនុស្សរៀនស្គាល់ជីវិតច្រើនប្រភេទនៅកន្លែងមួយ និងរបៀបដែលជីវិតទាំងនោះភ្ជាប់គ្នា រួមទាំងមនុស្សផង ហើយរួមគ្នាថែរក្សាកន្លែងនោះ ក្នុងនាមជាពលរដ្ឋរបស់វា។ អូដែលជឿថា មូលធននិយម ដែលជាប្រព័ន្ធវាស់តម្លៃភាគច្រើនតាមប្រាក់ចំណេញ ព្រមទាំងរបៀបគិតបែបអាណានិគម ភាពឯកោ និងការធ្វើបាបធម្មជាតិ សុទ្ធតែជំរុញគ្នាទៅវិញទៅមក។ គាត់ប្រៀបធៀបសេដ្ឋកិច្ចនៃការយកចិត្តទុកដាក់ ឬហៅថា Attention Economy ដែលជាអាជីវកម្មចាប់យក និងលក់ការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្ស ទៅនឹងការដាំដំណាំតែមួយមុខ ឬហៅថា Monoculture។ ការដាំដំណាំតែមួយមុខ គឺចម្ការដែលដាំតែដំណាំមួយប្រភេទ។ អ្វីដែលមើលទៅគ្មានប្រយោជន៍ ត្រូវគេកាត់ចោលមុនគេ រហូតដល់ការគិតរបស់មនុស្សរីងស្ងួត ដូចដីដែលអស់ជីជាតិ។ មេរៀនទាំងពីរនេះ បែងចែកសៀវភៅរបស់គាត់ជាពីរផ្នែក៖ ការចាកចេញពីសេដ្ឋកិច្ចនៃការយកចិត្តទុកដាក់ រួចត្រឡប់មករកពេលវេលា និងទីកន្លែងវិញ។

អូដែលបកស្រាយសុបិនរបស់ដើមឈើថា ជាសំណួរតែមួយ៖ មានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្វី? សម្រាប់អូដែល ការដឹងអំពីការខូចខាត រួមទាំងចំណែករបស់ខ្លួនឯងក្នុងការខូចខាតនោះ គឺជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃការទទួលខុសត្រូវ។ គាត់ស្រមៃឃើញព្រៃមួយដែលពេញដោយដើមឈើគ្មានប្រយោជន៍ ជាកន្លែងដែលជាងឈើដ៏ហត់នឿយ ទីបំផុតអាចអង្គុយចុះ ហើយគេងមួយភ្លែត។