How to Talk to Anyone — Book Summary

Why People Skills Lead to Success

Leil Lowndes begins with a question. Why do some people seem to have everything: the best jobs, loving partners, good friends, and plenty of money? She says they are often not smarter, better educated, or better looking than anyone else. What sets them apart, she argues, is people skills: the ability to deal well with other people. Nobody reaches the top alone. Successful people have won the trust and help of hundreds of others, who lifted them up step by step. When people lower down complain that the winners are snobs, Lowndes says the real cause is often the complainers' own mistakes in communication.

She believes well-liked people carry a bag of tricks, and her book hands over ninety-two of them. The first idea behind the tricks came from a college drama teacher. Unhappy with her acting in a play, he told her that her body was saying something different from her words. The way you move, he said, tells the story of your life. Lowndes explains that every move, smile, frown, and choice of word sends a message below people's awareness. These signals can pull others toward you or push them away. A gut feeling about a person or a deal, she says, comes from signals like these. She also repeats an estimate from a University of Pennsylvania expert: as many as ten thousand units of information may pass between two people each second. It is a rough guess that nobody can check, not a measured fact.

Carnegie Said What, Not How

Lowndes read many books on communication, charm, and leadership, and hundreds of studies from around the world. Most of them, she says, only confirmed the ideas in Dale Carnegie's 1936 book, How to Win Friends and Influence People: smile, show interest in others, and make people feel good about themselves. One study that looked for charisma, a special power to attract people, in a body chemical went nowhere and was soon dropped.

So why write another book? Lowndes gives two reasons. First, Carnegie and many other experts say what to do, but they give no steps for doing it. It is like telling a traveler to speak the local language without giving any lessons. She adds that people today look harder at a smile or a compliment. Successful people are surrounded by others who fake interest, so they have learned to doubt easy praise. Second, the world has changed a great deal since 1936, so she wanted a new method for today.

To find it, she watched successful salespeople, speakers, clergy, performers, and athletes. She studied the body language, timing, and word choices of admired leaders. When she saw a small piece of magic in the way someone communicated, she asked that person to help her explain it. Then she turned it into an easy trick and gave it a name that is easy to remember. Seminar members and company leaders who were her clients added their own ideas. She promises that the tricks are easy to learn, though some are subtle. Readers should note that her proof is her own observation and these people's stories, not a formal study.

ហេតុអ្វីជំនាញទាក់ទងជាមួយមនុស្ស នាំទៅរកជោគជ័យ

លីល ឡោនដ៍ (Leil Lowndes) ចាប់ផ្តើមដោយសំណួរមួយ។ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សខ្លះហាក់ដូចជាមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង គឺមានការងារល្អបំផុត មានដៃគូជីវិតដែលស្រឡាញ់ពួកគេ មានមិត្តល្អ និងមានលុយច្រើន? លោកស្រីថា ពួកគេច្រើនតែមិនមែនឆ្លាតជាង រៀនខ្ពស់ជាង ឬស្អាតជាងអ្នកដទៃទេ។ លោកស្រីលើកហេតុផលថា អ្វីដែលធ្វើឱ្យពួកគេខុសពីគេ គឺជំនាញទាក់ទងជាមួយមនុស្ស ឬហៅថា people skills ពោលគឺសមត្ថភាពនិយាយ ស្តាប់ និងរស់នៅជាមួយអ្នកដទៃបានល្អ។ គ្មាននរណាឡើងដល់កំពូលតែម្នាក់ឯងបានទេ។ មនុស្សជោគជ័យបានទទួលទំនុកចិត្ត និងជំនួយពីមនុស្សរាប់រយនាក់ ដែលបានជួយលើកពួកគេឡើងម្តងមួយជំហានៗ។ ពេលអ្នកដែលនៅថ្នាក់ក្រោមត្អូញត្អែរថា អ្នកជោគជ័យទាំងនោះធ្វើខ្លួនខ្ពស់ ឡោនដ៍ថា មូលហេតុពិតច្រើនតែជាកំហុសរបស់អ្នកត្អូញត្អែរនោះផ្ទាល់ ក្នុងរបៀបដែលពួកគេនិយាយ និងទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃ។

លោកស្រីជឿថា មនុស្សដែលគេចូលចិត្ត មានកញ្ចប់ល្បិចតូចៗជាប់នឹងខ្លួន ហើយសៀវភៅរបស់លោកស្រីចែកល្បិចបែបនេះ ៩២ ដល់អ្នកអាន។ គំនិតដំបូងនៃល្បិចទាំងនេះ មកពីគ្រូបង្រៀនល្ខោនម្នាក់នៅមហាវិទ្យាល័យ។ គាត់មិនពេញចិត្តនឹងការសម្តែងរបស់លោកស្រីក្នុងរឿងមួយ ក៏ប្រាប់ថា រាងកាយរបស់លោកស្រីនិយាយរឿងមួយ តែពាក្យសម្តីនិយាយរឿងមួយទៀត។ គាត់ថា របៀបដែលអ្នកធ្វើចលនា ប្រាប់រឿងជីវិតរបស់អ្នក។ ឡោនដ៍ពន្យល់ថា គ្រប់ចលនា ស្នាមញញឹម ការក្រញូវមុខ និងការជ្រើសពាក្យ សុទ្ធតែផ្ញើសារទៅអ្នកដទៃ ដោយពួកគេមិនដឹងខ្លួន។ សញ្ញាទាំងនេះអាចទាញគេឱ្យចូលមកជិតអ្នក ឬរុញគេឱ្យឃ្លាតចេញ។ លោកស្រីថា អារម្មណ៍ក្នុងចិត្តដែលមនុស្សមានចំពោះមនុស្សម្នាក់ ឬចំពោះកិច្ចព្រមព្រៀងមួយ ដោយមិនដឹងមូលហេតុ គឺមកពីសញ្ញាបែបនេះ។ លោកស្រីក៏លើកការប៉ាន់ស្មានរបស់អ្នកជំនាញម្នាក់ពីសាកលវិទ្យាល័យផេនស៊ីលវេនៀ (University of Pennsylvania) ថា ក្នុងមួយវិនាទី ព័ត៌មានរហូតដល់ ១០.០០០ ឯកតា អាចឆ្លងទៅមករវាងមនុស្សពីរនាក់។ នេះជាការប៉ាន់ស្មានប្រហែលៗ ដែលគ្មាននរណាអាចផ្ទៀងផ្ទាត់បាន មិនមែនជាការពិតដែលបានវាស់ទេ។

ដេល ខានេគី (Dale Carnegie) ប្រាប់ថាត្រូវធ្វើអ្វី តែមិនប្រាប់ថាធ្វើយ៉ាងម៉េច

លីល ឡោនដ៍ (Leil Lowndes) បានអានសៀវភៅជាច្រើនអំពីការនិយាយ និងស្តាប់គ្នា ការទាក់ទាញចិត្តមនុស្ស និងភាពជាអ្នកដឹកនាំ ព្រមទាំងការសិក្សារាប់រយ មកពីជុំវិញពិភពលោក។ លោកស្រីថា សៀវភៅ និងការសិក្សាទាំងនោះភាគច្រើន គ្រាន់តែបញ្ជាក់ម្តងទៀតពីគំនិតក្នុងសៀវភៅរបស់ ដេល ខានេគី (Dale Carnegie) ឆ្នាំ ១៩៣៦ ឈ្មោះ «វិធីបង្កើតមិត្ត និងមានឥទ្ធិពលលើអ្នកដទៃ» (How to Win Friends and Influence People)។ គំនិតទាំងនោះគឺ ត្រូវញញឹម ចាប់អារម្មណ៍លើអ្នកដទៃ ហើយធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ល្អចំពោះខ្លួនគេ។ មានការសិក្សាមួយ ដែលព្យាយាមរកមើលអំណាចពិសេសដែលទាក់ទាញមនុស្ស ឬហៅថា charisma នៅក្នុងសារធាតុគីមីមួយក្នុងរាងកាយ។ ប៉ុន្តែការសិក្សានោះរកមិនឃើញអ្វីសោះ ហើយត្រូវគេបោះបង់ចោលក្នុងពេលឆាប់ៗ។

ចុះហេតុអ្វីបានជាសរសេរសៀវភៅមួយទៀត? ឡោនដ៍ផ្តល់ហេតុផលពីរ។ ទីមួយ ខានេគី និងអ្នកជំនាញជាច្រើនទៀត ប្រាប់ថាត្រូវធ្វើអ្វី តែមិនប្រាប់ជំហានថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចទេ។ វាដូចជាប្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរម្នាក់ឱ្យនិយាយភាសាអ្នកស្រុក តែមិនបង្រៀនភាសានោះឱ្យគាត់សោះ។ លោកស្រីបន្ថែមថា សព្វថ្ងៃ មនុស្សមើលស្នាមញញឹម ឬពាក្យសរសើរ ដោយប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុន។ មនុស្សជោគជ័យមានមនុស្សនៅជុំវិញច្រើន ដែលធ្វើពុតជាចាប់អារម្មណ៍លើពួកគេ ដូច្នេះពួកគេរៀនមិនងាយជឿពាក្យសរសើរដែលគេនិយាយងាយៗ។ ទីពីរ ពិភពលោកបានប្រែប្រួលច្រើនណាស់ តាំងពីឆ្នាំ ១៩៣៦ មក ដូច្នេះលោកស្រីចង់បានវិធីថ្មីសម្រាប់សម័យនេះ។

ដើម្បីរកវិធីនោះ លោកស្រីបានសង្កេតមើលអ្នកលក់ អ្នកថ្លែងសុន្ទរកថា អ្នកដឹកនាំសាសនា អ្នកសម្តែង និងអត្តពលិក ដែលជោគជ័យ។ លោកស្រីក៏បានសិក្សាពីអ្នកដឹកនាំដែលមនុស្សកោតសរសើរ ដោយមើលភាសាកាយវិការរបស់ពួកគេ ពេលដែលពួកគេជ្រើសនិយាយ ឬធ្វើអ្វីមួយ និងពាក្យដែលពួកគេជ្រើសប្រើ។ ពេលលោកស្រីឃើញអ្នកណាម្នាក់និយាយ ឬធ្វើអ្វីតូចមួយ ដែលមានឥទ្ធិពលលើអ្នកដទៃដូចមន្តអាគម លោកស្រីសុំឱ្យអ្នកនោះជួយពន្យល់ពីវា។ បន្ទាប់មក លោកស្រីបម្លែងវាទៅជាល្បិចងាយៗ ហើយដាក់ឈ្មោះមួយដែលងាយចាំ។ សមាជិកសិក្ខាសាលា និងថ្នាក់ដឹកនាំក្រុមហ៊ុន ដែលជាអតិថិជនរបស់លោកស្រី ក៏បានបន្ថែមគំនិតរបស់ពួកគេដែរ។ លោកស្រីសន្យាថា ល្បិចទាំងនេះរៀនងាយ ទោះខ្លះល្អិតល្អន់ ពិបាកកត់សម្គាល់បន្តិចក៏ដោយ។ អ្នកអានគួរកត់ចំណាំថា ភស្តុតាងរបស់លោកស្រី គឺការសង្កេតផ្ទាល់ខ្លួន និងរឿងរ៉ាវរបស់មនុស្សទាំងនោះ មិនមែនការសិក្សាជាផ្លូវការទេ។