Read People Like a Book — Book Summary

Every Person Is a Black Box

Patrick King opens with a kind of person many readers will know. They seem to understand others without trying. People really listen when they talk, and they can tell quickly when someone is lying or trying to use them. It looks like a superpower, but King says it is a skill anyone can learn. He compares it to emotional intelligence, or to what a detective picks up after years on the job.

King's starting point is humble. Every person is a "black box", a closed box nobody can open. All anyone can see is what shows on the outside: the words people say, their face and body, their actions, their voice, how they look, and shared history with them. King says no one can honestly claim to know another person completely.

So the aim is not certainty. It is "best guesses". King uses the term "theory of mind" for the natural human habit of building a picture of what someone else thinks and feels. Like any picture, it is simpler than the real person, and sometimes it is wrong. His method is to collect as much good information as possible and run it through one model, or several. King wants readers to study people the way an engineer studies a machine to work out what it does. His models do not compete; each is another angle on the same person.

He also suggests four questions for any behavior. Where did it come from? What keeps it going, in the mind, in the group, or in the body? What effect does it have on the people and things around it? And what sets it off: an event, other people, or the person who is watching?

Why Most People Read Others Badly

Many people believe they are "good with people". King says the more likely truth is confirmation bias: noticing only what agrees with an existing belief. People remember the times they guessed right and forget the times they were wrong. Most people, he adds, judge character far worse than they believe.

The first trap King names is ignoring context. Say someone reads an online list called "5 Telltale Signs Someone Is Lying". One sign is looking up and to the left. But the person may simply have noticed something on the roof. A slip of the tongue, saying a word by mistake, might give away a secret, or the speaker may just be short of sleep.

The second trap is judging from one moment. A single word, look or action says little about a whole person. King points out that almost anyone has done something today that would look strange if it were judged alone. What matters is patterns. If someone does the same odd thing five times in one short talk, that is worth noticing. Calling a woman an introvert, a quiet, inward person, because she was once seen reading a book is not skill.

Culture is the third. Talking with your hands in your pockets is seen as rude in most cultures, King says, but eye contact varies. In America it is encouraged as a sign of honesty and intelligence. In Japan it can be taken as disrespect.

Then there is baseline, meaning how a person normally behaves. A man looks someone in the eye, smiles, nods, praises them and touches their arm. He must like them? Not if he acts this way with everyone he meets.

The last trap, and the one King thinks may be the real key, is the reader. Someone who was lied to recently may see lies everywhere. Readers who do not know their own fears and biases, King warns, may end up learning only about themselves.

A Nervous Job Candidate and Mixed Signals

King puts these ideas to work in an imagined job interview. The candidate talks fast, stumbles over words, and sits right on the edge of her chair with her hands tightly clasped. Is she an anxious, insecure person? The interviewer holds back, because almost everyone is nervous in an interview.

She says more than once that her last employer was very demanding about her time, and that she likes to manage her own work. Can she take direction? With no baseline, the interviewer asks about her university days. She describes research projects she did on her own, and also how closely she worked with her supervisor. So she can work under a manager, at least on a project she cares about. Many recruiters see criticizing a former boss as a "red flag", a warning sign. King prefers to look for a pattern rather than judge one remark. A tall interviewer with a deep voice and a serious face may be making her nervous himself. The goal, King says, is a "working theory", one explanation that fits all the signs, instead of a quick verdict based on a few stereotypes.

Next King raises the problem of objectivity, which means seeing things as they are, without personal bias. In his example, two people argue about a cousin and a political joke: one says he frowned and was upset, the other that he found it funny. Groups, King says, can leave one conversation with different stories of who flirted or who was offended.

King says "some studies", which he does not name, show that only about 7 percent of communication comes from spoken words, 55 percent from body language and 38 percent from tone of voice. So words are often the poorest clue to meaning. Understanding someone, King says, takes both what they say and what they leave unsaid.

The Eyes Test and the Chapter's Takeaways

Claiming to be a "people person" proves nothing, so King suggests measuring the skill. He points to a social intelligence test made by Simon Baron Cohen. It shows pictures of eyes only, and for each one the person picks one of four emotions. The test is scored out of 36, and King says the average is around 26. He says this skill has been linked to better teamwork and a deeper understanding of others.

King admits the test has flaws. People with a weak vocabulary, from a non-Western culture, or without English should read their results with care. In King's reading, a score of 26 means misreading someone's face in ten of every thirty-six encounters. But in real life the eyes are a tiny part of the picture, next to posture, words, tone and the setting. A low score does not mean a person is bad with people. It does show that a hunch is not always enough.

His advice is to practice the methods in the book and retake the test a month or two later. King believes social skills are not fixed and can grow. The first score becomes a personal baseline.

King's takeaways repeat the main lessons. Most communication happens without words, so the skill is worth learning. Signs should be read in groups, with culture in mind. A person's normal behavior should be known before a change is judged. And readers need to know their own biases. King warns against jumping to the negative explanation when a kinder one is just as likely.

គ្មាននរណាមើលឃើញក្នុងចិត្តអ្នកដទៃបានទេ

ផាទ្រិក ឃីង (Patrick King) ចាប់ផ្តើមសៀវភៅដោយនិយាយពីមនុស្សម្យ៉ាង ដែលអ្នកអានច្រើននាក់ប្រហែលធ្លាប់ស្គាល់។ មនុស្សបែបនេះហាក់ដូចជាយល់ចិត្តអ្នកដទៃ ដោយមិនបាច់ខំ។ ពេលគេនិយាយ អ្នកដទៃស្តាប់គេដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយគេដឹងភ្លាមថា នរណាម្នាក់កំពុងកុហក ឬកំពុងចង់ទាញយកប្រយោជន៍ពីគេ។ មើលទៅដូចមានឫទ្ធិពិសេស តែឃីងនិយាយថា នេះជាជំនាញដែលអ្នកណាក៏រៀនបាន។ គាត់ប្រៀបវានឹងភាពឆ្លាតផ្នែកអារម្មណ៍ ឬហៅថា emotional intelligence គឺការចេះយល់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ។ គាត់ក៏ប្រៀបវានឹងអ្វីដែលអ្នកស៊ើបអង្កេតម្នាក់ចេះ ក្រោយធ្វើការងារនេះច្រើនឆ្នាំដែរ។

ឃីងចាប់ផ្តើមដោយចិត្តរាបទាប។ គាត់ថា មនុស្សម្នាក់ៗដូចជាប្រអប់បិទជិត ឬហៅថា black box គឺប្រអប់ដែលគ្មាននរណាបើកមើលខាងក្នុងបាន។ អ្វីដែលអ្នកណាក៏មើលឃើញ គឺត្រឹមតែអ្វីដែលបង្ហាញចេញនៅខាងក្រៅ៖ ពាក្យសម្តី ទឹកមុខ និងរាងកាយ ទង្វើ សំឡេង រូបរាង និងរឿងដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជាមួយគ្នា។ ឃីងនិយាយថា គ្មាននរណាអាចនិយាយដោយស្មោះត្រង់ថា ខ្លួនស្គាល់មនុស្សម្នាក់ទៀតទាំងស្រុងបានទេ។

ដូច្នេះ គោលដៅមិនមែនជាការដឹងច្បាស់ទេ គឺជាការទាយឱ្យជិតបំផុតតាមព័ត៌មានដែលមាន។ មនុស្សតែងគូររូបភាពក្នុងចិត្តដោយធម្មជាតិថា អ្នកម្នាក់ទៀតកំពុងគិតអ្វី និងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា។ ឃីងហៅទម្លាប់នេះថា សមត្ថភាពស្មានគំនិតអ្នកដទៃ ឬហៅថា theory of mind។ ដូចរូបគំនូរទាំងឡាយដែរ រូបភាពក្នុងចិត្តនេះសាមញ្ញជាងមនុស្សពិត ហើយពេលខ្លះក៏ខុស។ វិធីរបស់ឃីងគឺប្រមូលព័ត៌មានល្អៗឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាច រួចយកមកពិចារណាតាមគំរូពន្យល់មួយ ឬច្រើន។ គំរូពន្យល់ គឺជាវិធីគិតមួយសម្រាប់យល់មនុស្ស។ គាត់ចង់ឱ្យអ្នកអានសិក្សាមនុស្ស ដូចវិស្វករសិក្សាម៉ាស៊ីនមួយ ដើម្បីដឹងថាវាធ្វើការយ៉ាងណា។ គំរូទាំងនោះមិនប្រជែងគ្នាទេ គំរូនីមួយៗគ្រាន់តែជាមុំមួយទៀត សម្រាប់មើលមនុស្សម្នាក់ដដែល។

គាត់ក៏ណែនាំសំណួរ ៤ សម្រាប់សួរពីទង្វើណាមួយរបស់មនុស្ស។ ទង្វើនេះមកពីណា? អ្វីធ្វើឱ្យវានៅតែកើតមានដដែល ដែលអាចមកពីចិត្ត ពីក្រុមមនុស្សជុំវិញ ឬពីរាងកាយ? វាមានផលអ្វីខ្លះចំពោះមនុស្ស និងអ្វីៗនៅជុំវិញ? ហើយអ្វីដែលបណ្តាលឱ្យវាកើតឡើង៖ ព្រឹត្តិការណ៍មួយ មនុស្សផ្សេង ឬអ្នកដែលកំពុងមើលនោះផ្ទាល់?

ហេតុអ្វីមនុស្សភាគច្រើនអានអ្នកដទៃមិនសូវត្រូវ

មនុស្សជាច្រើនជឿថាខ្លួន «ពូកែខាងមនុស្ស»។ ឃីង (King) និយាយថា ការពិតទំនងជាមកពីទំនោរមើលឃើញតែអ្វីដែលត្រូវនឹងជំនឿខ្លួន ឬហៅថា confirmation bias ពោលគឺកត់សម្គាល់តែអ្វីដែលស៊ីនឹងគំនិតដែលខ្លួនមានស្រាប់។ មនុស្សចាំពេលដែលខ្លួនទាយត្រូវ ហើយភ្លេចពេលដែលខ្លួនទាយខុស។ ឃីងបន្ថែមថា តាមពិត មនុស្សភាគច្រើនមើលចរិតអ្នកដទៃមិនសូវត្រូវទេ ខុសឆ្ងាយពីអ្វីដែលខ្លួនគិត។

អន្ទាក់ទីមួយដែលឃីងប្រាប់ គឺការមិនគិតពីស្ថានភាពជុំវិញ។ ឧបមាថាមានអ្នកម្នាក់អានបញ្ជីមួយនៅលើអ៊ីនធឺណិត ដែលមានចំណងជើងថា «សញ្ញា ៥ យ៉ាងដែលបង្ហាញថាគេកុហក»។ សញ្ញាមួយក្នុងនោះគឺការងើយមើលទៅលើ ខាងឆ្វេង។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលងើយមើលនោះ ប្រហែលគ្រាន់តែឃើញអ្វីមួយនៅលើដំបូលប៉ុណ្ណោះ។ ការនិយាយរបូតមាត់ គឺនិយាយពាក្យខុសដោយមិនចេតនា អាចបង្ហាញអាថ៌កំបាំងអ្វីមួយមែន ឬក៏អ្នកនិយាយគ្រាន់តែគេងមិនគ្រប់។

អន្ទាក់ទីពីរ គឺការវិនិច្ឆ័យមនុស្សពីតែមួយគ្រា។ ពាក្យមួយម៉ាត់ ក្រសែភ្នែកមួយ ឬទង្វើមួយ ប្រាប់តិចតួចណាស់អំពីមនុស្សម្នាក់ទាំងមូល។ ឃីងលើកឡើងថា ស្ទើរតែគ្រប់គ្នា ថ្ងៃនេះបានធ្វើអ្វីមួយ ដែលបើគេយកតែរឿងនោះមកមើលតែឯង នឹងឃើញថាចម្លែក។ អ្វីដែលគួរមើល គឺទម្លាប់ ឬសញ្ញាដែលកើតឡើងដដែលៗ។ បើនរណាម្នាក់ធ្វើរឿងចម្លែកដដែល ៥ ដង ក្នុងការជជែកខ្លីមួយ នោះគួរកត់សម្គាល់។ តែការឃើញស្ត្រីម្នាក់អានសៀវភៅតែម្តង ហើយសន្និដ្ឋានថានាងជាមនុស្សចូលចិត្តនៅស្ងាត់ ឬហៅថា introvert ពោលគឺមនុស្សស្ងាត់ៗ ដែលបែរគំនិតចូលក្នុងខ្លួន នោះមិនមែនជាជំនាញទេ។

អន្ទាក់ទីបីគឺវប្បធម៌។ ឃីងនិយាយថា ការដាក់ដៃក្នុងហោប៉ៅ ពេលកំពុងនិយាយជាមួយគេ ត្រូវគេមើលថាឥតគួរសម ក្នុងវប្បធម៌ភាគច្រើន។ តែការមើលចំភ្នែកគ្នាវិញ ខុសគ្នាតាមកន្លែង។ នៅអាមេរិក គេលើកទឹកចិត្តឱ្យមើលចំភ្នែក ព្រោះគេយល់ថា វាបង្ហាញថាអ្នកនោះស្មោះត្រង់ និងឆ្លាត។ នៅប្រទេសជប៉ុនវិញ ការមើលចំភ្នែកបែបនេះ អាចត្រូវគេយល់ថាជាការមិនគោរព។

បន្ទាប់មកគឺទម្លាប់ធម្មតារបស់មនុស្សម្នាក់ ឬហៅថា baseline គឺរបៀបដែលគេនិយាយ និងធ្វើជាធម្មតា ពេលគ្មានអ្វីប្លែក។ ឧបមាថាបុរសម្នាក់មើលចំភ្នែកនរណាម្នាក់ ញញឹម ងក់ក្បាល សរសើរ ហើយប៉ះដៃអ្នកនោះ។ តើគាត់ច្បាស់ជាចូលចិត្តអ្នកនោះមែនទេ? មិនមែនទេ បើគាត់ធ្វើបែបនេះជាមួយអ្នកគ្រប់គ្នាដែលគាត់ជួប។

អន្ទាក់ចុងក្រោយ ហើយជាអន្ទាក់ដែលឃីងគិតថា ប្រហែលជាគន្លឹះពិតប្រាកដ គឺខ្លួនអ្នកដែលកំពុងអានមនុស្សនោះផ្ទាល់។ អ្នកដែលទើបតែត្រូវគេកុហកថ្មីៗ អាចឃើញការកុហកនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ឃីងព្រមានថា បើអ្នកអានមនុស្សមិនស្គាល់ការភ័យខ្លាច និងការលំអៀងរបស់ខ្លួនឯងទេ ទីបំផុតគេអាចរៀនដឹងតែពីខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

បេក្ខជនដែលភ័យ និងសញ្ញាដែលប្រាប់ខុសៗគ្នា

ឃីង (King) យកគំនិតទាំងនេះមកសាកក្នុងការសម្ភាសន៍ការងារមួយ ដែលគាត់ស្រមៃឡើង។ បេក្ខជនជាស្ត្រីម្នាក់។ នាងនិយាយលឿន និយាយទាក់ៗ អង្គុយត្រឹមគែមកៅអី ហើយក្តាប់ដៃទាំងពីរជាប់គ្នាយ៉ាងណែន។ តើនាងជាមនុស្សឆាប់ភ័យ និងខ្វះទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងឬ? អ្នកសម្ភាសន៍មិនទាន់សន្និដ្ឋានភ្លាមទេ ព្រោះស្ទើរតែគ្រប់គ្នាតែងភ័យពេលចូលសម្ភាសន៍។

នាងនិយាយច្រើនដងថា ថៅកែមុនរបស់នាងទាមទារពេលវេលាពីនាងខ្លាំងណាស់ ហើយនាងចូលចិត្តចាត់ចែងការងារដោយខ្លួនឯង។ តើនាងអាចធ្វើការតាមការណែនាំរបស់ថ្នាក់លើបានទេ? ដោយសារមិនទាន់ស្គាល់ទម្លាប់ធម្មតារបស់នាង អ្នកសម្ភាសន៍ក៏សួរពីពេលនាងរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ។ នាងរៀបរាប់ពីគម្រោងស្រាវជ្រាវដែលនាងធ្វើដោយខ្លួនឯង ហើយក៏និយាយពីរបៀបដែលនាងធ្វើការយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយសាស្ត្រាចារ្យដែលណែនាំនាង។ ដូច្នេះ នាងអាចធ្វើការក្រោមអ្នកគ្រប់គ្រងបាន យ៉ាងហោចណាស់លើគម្រោងដែលនាងយកចិត្តទុកដាក់។ អ្នកជ្រើសរើសបុគ្គលិកជាច្រើនចាត់ទុកការនិយាយអាក្រក់ពីថៅកែចាស់ថាជា «សញ្ញាព្រមាន»។ តែឃីងចូលចិត្តរកទម្លាប់ដែលកើតឡើងដដែលៗ ជាងវិនិច្ឆ័យតាមពាក្យតែមួយម៉ាត់។ ម្យ៉ាងទៀត បើអ្នកសម្ភាសន៍ជាបុរសខ្ពស់ សំឡេងធ្ងន់ ហើយមុខម៉ឺងម៉ាត់ ប្រហែលជាខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ ដែលធ្វើឱ្យនាងភ័យ។ ឃីងនិយាយថា គោលដៅគឺរកការពន្យល់សាកល្បង ឬហៅថា working theory គឺការពន្យល់មួយដែលត្រូវនឹងសញ្ញាទាំងអស់ ហើយអាចកែបានពេលឃើញព័ត៌មានថ្មី។ គាត់មិនចង់ឱ្យកាត់សេចក្តីភ្លាមៗ ដោយផ្អែកលើការគិតដាក់ស្លាកមួយពីរ ដូចជាគិតថាមនុស្សក្នុងក្រុមណាមួយ សុទ្ធតែដូចគ្នានោះទេ។

បន្ទាប់មក ឃីងលើកបញ្ហាមួយទៀតឡើង គឺការមើលតាមការពិត ដោយមិនលំអៀង ឬហៅថា objectivity ពោលគឺមើលរឿងតាមដែលវាកើតឡើងពិតៗ មិនមែនតាមអារម្មណ៍ ឬគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន។ ក្នុងឧទាហរណ៍របស់គាត់ មនុស្សពីរនាក់ប្រកែកគ្នាអំពីបងប្អូនជីដូនមួយម្នាក់ ពេលមានគេនិយាយកំប្លែងអំពីនយោបាយ។ ម្នាក់ថា បងប្អូននោះក្រញូវមុខ ហើយមិនសប្បាយចិត្ត។ ម្នាក់ទៀតថា គាត់យល់ថារឿងនោះគួរឱ្យអស់សំណើច។ ឃីងនិយាយថា មនុស្សមួយក្រុមដែលចូលរួមការជជែកតែមួយ ពេលបែកគ្នាទៅ អាចនិទានរឿងនោះខុសៗគ្នា ថាអ្នកណាចែចូវអ្នកណា ឬអ្នកណាអន់ចិត្ត។

ឃីងនិយាយថា មានការសិក្សាខ្លះ ដែលគាត់មិនបានប្រាប់ឈ្មោះ បង្ហាញថា ក្នុងអ្វីដែលមនុស្សប្រាប់គ្នា មានត្រឹមតែប្រហែល ៧ ភាគរយប៉ុណ្ណោះ ដែលមកពីពាក្យសម្តី។ ៥៥ ភាគរយមកពីភាសាកាយ ឬហៅថា body language គឺការប្រាប់អារម្មណ៍ ឬគំនិតដោយគ្មានពាក្យ តាមទឹកមុខ កាយវិការ និងរបៀបឈរអង្គុយ។ ហើយ ៣៨ ភាគរយទៀតមកពីទឹកសំឡេង។ ដូច្នេះ បើចង់ដឹងថាគេចង់និយាយអ្វីពិតៗ ពាក្យសម្តីច្រើនតែជាតម្រុយដែលខ្សោយជាងគេ។ ឃីងនិយាយថា ការយល់មនុស្សម្នាក់ ត្រូវមើលទាំងអ្វីដែលគេនិយាយ និងអ្វីដែលគេមិនបាននិយាយចេញ។

តេស្តមើលភ្នែក និងអ្វីដែលគួរចងចាំពីជំពូកនេះ

ការនិយាយថាខ្លួនជា «មនុស្សពូកែខាងមនុស្ស» មិនបញ្ជាក់អ្វីទេ ដូច្នេះឃីង (King) ស្នើឱ្យវាស់ជំនាញនេះឱ្យឃើញជាក់ស្តែង។ គាត់លើកឡើងពីតេស្តមួយ ដែល ស៊ីម៉ូន បារ៉ុន-កូហេន (Simon Baron Cohen) បានបង្កើតឡើង ដើម្បីវាស់ភាពឆ្លាតក្នុងការយល់មនុស្ស។ តេស្តនេះបង្ហាញរូបភាពដែលមានតែភ្នែក ហើយរូបនីមួយៗ អ្នកធ្វើតេស្តត្រូវជ្រើសរើសអារម្មណ៍មួយ ក្នុងចំណោមអារម្មណ៍ ៤ យ៉ាង។ ពិន្ទុពេញគឺ ៣៦ ហើយឃីងនិយាយថា ពិន្ទុមធ្យមគឺប្រហែល ២៦។ គាត់និយាយថា គេបានឃើញថា ជំនាញនេះទាក់ទងនឹងការធ្វើការជាក្រុមបានល្អជាង និងការយល់អ្នកដទៃបានជ្រៅជាង។

ឃីងទទួលស្គាល់ថា តេស្តនេះមានចំណុចខ្សោយ។ អ្នកដែលចេះពាក្យតិច អ្នកមកពីវប្បធម៌ក្រៅពីលោកខាងលិច ឬអ្នកមិនចេះភាសាអង់គ្លេស គួរមើលលទ្ធផលរបស់ខ្លួនដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ បើតាមឃីង ពិន្ទុ ២៦ មានន័យថា ក្នុងការជួបមនុស្ស ៣៦ ដង អ្នកនោះមើលទឹកមុខគេខុស ១០ ដង។ ប៉ុន្តែក្នុងជីវិតពិត ភ្នែកគ្រាន់តែជាតម្រុយតូចមួយប៉ុណ្ណោះ បើធៀបនឹងរបៀបឈរអង្គុយ ពាក្យសម្តី ទឹកសំឡេង និងស្ថានភាពជុំវិញ។ ពិន្ទុទាបមិនមានន័យថា អ្នកនោះមិនពូកែខាងមនុស្សទេ។ តែវាបង្ហាញថា ការទុកចិត្តតែលើចិត្តប្រាប់ មិនតែងតែគ្រប់គ្រាន់ទេ។

ឃីងណែនាំឱ្យហាត់តាមវិធីក្នុងសៀវភៅនេះ ហើយធ្វើតេស្តម្តងទៀតក្រោយ ១ ឬ ២ ខែ។ គាត់ជឿថា ជំនាញទាក់ទងជាមួយមនុស្ស មិនមែនមានប៉ុណ្ណឹងជាប់រហូតទេ គឺអាចរីកចម្រើនបាន។ ពិន្ទុលើកដំបូង ក្លាយជាចំណុចចាប់ផ្តើមផ្ទាល់ខ្លួន សម្រាប់យកមកប្រៀបធៀបពេលក្រោយ។

នៅចុងជំពូក ឃីងរំលឹកមេរៀនធំៗឡើងវិញ។ អ្វីដែលមនុស្សប្រាប់គ្នាភាគច្រើន មិនមែនតាមពាក្យសម្តីទេ ដូច្នេះជំនាញនេះសមនឹងរៀន។ សញ្ញាគួរអានជាក្រុម ឬហៅថា cluster ពោលគឺមើលសញ្ញាច្រើនដែលចង្អុលទៅទិសតែមួយ ហើយត្រូវគិតពីវប្បធម៌ផង។ ត្រូវស្គាល់ទម្លាប់ធម្មតារបស់មនុស្សម្នាក់ ឬហៅថា baseline ពោលគឺរបៀបដែលគេនិយាយ និងធ្វើជាធម្មតាសិន មុននឹងវិនិច្ឆ័យការប្រែប្រួលណាមួយ។ ហើយអ្នកអានមនុស្ស ត្រូវស្គាល់ការលំអៀងរបស់ខ្លួនឯង។ ឃីងក៏ព្រមានថា កុំប្រញាប់គិតទៅខាងអាក្រក់ ពេលដែលការពន្យល់មួយទៀតដែលមើលគេល្អជាង ក៏ទំនងត្រូវដូចគ្នា។