KamSophyAttached — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ស្វែងយល់របៀបភ្ជាប់ចិត្តក្នុងស្នេហា»
What is Attached about?
Why do some people crave closeness in love while others pull away, and why do the same fights keep returning? Levine and Heller explain adult romantic behavior through three attachment styles (anxious, avoidant and secure), showing how to read your own style and your partner's. They then follow the anxious-avoidant trap, and offer tools such as effective communication and five secure principles for conflict.
សៀវភៅ «ស្វែងយល់របៀបភ្ជាប់ចិត្តក្នុងស្នេហា» និយាយអំពីអ្វី?
ហេតុអ្វីមនុស្សខ្លះចង់នៅជិតគ្នាខ្លាំងក្នុងស្នេហា ខណៈមនុស្សខ្លះទៀតដកខ្លួនចេញ ហើយហេតុអ្វីការឈ្លោះដដែលៗតែងត្រឡប់មកវិញ? លេវីន (Levine) និងហេលឡឺ (Heller) ពន្យល់ពីឥរិយាបថស្នេហារបស់មនុស្សពេញវ័យ តាមរបៀបភ្ជាប់ចិត្ត ឬហៅថា Attachment Style បីបែប។ របៀបភ្ជាប់ចិត្ត គឺជារបៀបដែលមនុស្សម្នាក់មើលឃើញ និងឆ្លើយតបនឹងភាពជិតស្និទ្ធក្នុងស្នេហា។ បែបព្រួយបារម្ភ ឬហៅថា Anxious គឺចង់នៅជិត តែតែងខ្លាចថាដៃគូមិនស្រឡាញ់ខ្លួនវិញ។ បែបគេចចេញ ឬហៅថា Avoidant គឺចង់នៅជិតដែរ តែខ្លាចបាត់សេរីភាព ទើបរក្សាចម្ងាយ។ បែបមានទំនុកចិត្ត ឬហៅថា Secure គឺស្រួលចិត្តនឹងភាពជិតស្និទ្ធ ហើយមិនសូវបារម្ភ។ សៀវភៅបង្ហាញពីវិធីដឹងថា ខ្លួនឯង និងដៃគូមានរបៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបណា។ បន្ទាប់មក វាពន្យល់ពីអន្ទាក់រវាងអ្នកព្រួយបារម្ភ និងអ្នកគេចចេញ ឬហៅថា Anxious-Avoidant Trap ដែលជាវដ្តដែលម្នាក់កាន់តែចូលទៅជិត ម្នាក់ទៀតកាន់តែដកខ្លួនឆ្ងាយ ហើយគូស្នេហាធ្លាក់ចូលដោយមិនដឹងខ្លួន។ វាក៏ផ្តល់វិធីជាក់ស្តែង ដូចជាការនិយាយប្រាប់តម្រូវការឱ្យបានច្បាស់ ឬហៅថា Effective Communication ដែលជាការប្រាប់ពីតម្រូវការដោយត្រង់ៗ ស្ងប់ៗ និងមិនបន្ទោសដៃគូ ព្រមទាំងគោលការណ៍ប្រាំបែបមានទំនុកចិត្ត សម្រាប់ដោះស្រាយជម្លោះ។
What you'll learn: 13 chapters
- 1. Decoding Relationship Behavior១. យល់ពីអត្ថន័យនៃឥរិយាបថក្នុងទំនាក់ទំនងស្នេហា
- 2. Dependency Is Not a Bad Word២. ការពឹងពាក់គ្នាមិនមែនជារឿងអាក្រក់ទេ
- 3. Step One: What Is My Attachment Style?៣. ជំហានទី ១៖ តើខ្ញុំមានរបៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបណា?
- 4. Step Two: Cracking the Code—What Is My Partner’s Style?៤. ជំហានទី ២៖ អានសញ្ញាឱ្យយល់៖ តើដៃគូរបស់ខ្ញុំមានរបៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបណា?
- 5. Living with a Sixth Sense for Danger: The Anxious Attachment Style៥. រស់នៅជាមួយចិត្តដែលឆាប់ដឹងពីគ្រោះថ្នាក់៖ របៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបព្រួយបារម្ភ
- 6. Keeping Love at Arm’s Length: The Avoidant Attachment Style៦. ស្រឡាញ់ តែរក្សាចម្ងាយ៖ របៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបគេចចេញ
- 7. Getting Comfortably Close: The Secure Attachment Style៧. នៅជិតគ្នាដោយស្រួលចិត្ត៖ របៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបមានទំនុកចិត្ត
- 8. The Anxious-Avoidant Trap៨. អន្ទាក់រវាងអ្នកព្រួយបារម្ភ និងអ្នកគេចចេញ
- 9. Escaping the Anxious-Avoidant Trap: How the Anxious-Avoidant Couple Can Find Greater Security៩. ចេញពីអន្ទាក់រវាងអ្នកព្រួយបារម្ភ និងអ្នកគេចចេញ៖ របៀបដែលគូស្នេហាបែបនេះអាចមានទំនុកចិត្តលើគ្នាកាន់តែច្រើន
- 10. When Abnormal Becomes the Norm: An Attachment Guide to Breaking Up១០. ពេលរឿងមិនធម្មតាក្លាយជារឿងធម្មតា៖ ការណែនាំអំពីការបែកគ្នា តាមទ្រឹស្តីចំណងចិត្ត
- 11. Effective Communication: Getting the Message Across១១. ការនិយាយប្រាប់តម្រូវការឱ្យបានច្បាស់៖ ធ្វើឱ្យដៃគូយល់អ្វីដែលអ្នកចង់ប្រាប់
- 12. Working Things Out: Five Secure Principles for Dealing with Conflict១២. ដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយគ្នា៖ គោលការណ៍ប្រាំបែបមានទំនុកចិត្ត សម្រាប់ដោះស្រាយជម្លោះ
- Epilogueសេចក្តីបញ្ចប់
Free preview: 1. Decoding Relationship Behavior
Tamara and Greg: A Love That Hurt
Levine and Heller begin with painful relationship problems that seem to have no single answer. In their training, they say, a therapist had to study each person's past, past relationships and personality to understand them. Then they describe a friend, Tamara, who started dating a man named Greg.
In her own account, Tamara says Greg offered an "implicit promise of togetherness." He told her she could call any time. But he also said he had never had a stable relationship and always got tired of his girlfriends. Tamara noticed this, but she believed that love conquers all, and she thought things would be different with her. As the two grew closer, Greg's messages became erratic. He said he was too busy to meet. He mixed this with enough affection and apology to keep her from leaving.
Tamara became anxious and watched for any sign that he wanted to end things. She skipped plans with friends in case he called. Her work suffered, and she feared losing her job. She knew Greg's history and admitted she would probably be happier without him, but she could not leave. The authors, both mental-health professionals, could not understand why a strong, sensible woman acted so helpless, or why Greg sent mixed messages when he clearly loved her.
A Discovery from the Nursery
At the same time, Amir was working part-time at the Therapeutic Nursery at Columbia University. There he used attachment-guided therapy to help mothers build a more secure bond with their children. This work led him to the research of Cindy Hazan and Phillip Shaver. They found that adults show patterns of attachment to romantic partners that are similar to the patterns children show toward their parents. Amir called his longtime friend Rachel and asked her to turn the research into practical advice. That is how the book began.
Attachment theory names three main attachment styles, which are the ways people see and respond to closeness in romantic relationships. Secure people are comfortable with intimacy and are usually warm and loving. Anxious people crave closeness, often worry about their relationships, and fear that their partner may not love them back. Avoidant people link closeness with a loss of independence and try to keep it small. The styles also differ in how people handle conflict, sex, and talking about their needs.
The authors say just over 50 percent of people are secure, about 20 percent are anxious, and 25 percent are avoidant. The last 3 to 5 percent fall into a rarer group called disorganized. They say research in many countries has confirmed the styles. They also say upbringing was once thought to decide a person's style, but today, they say, genes and life experiences matter too.
Why Tamara Could Not Let Go
Seen this way, the authors say, Greg matched the avoidant pattern in detail: the distance, the fault-finding, the fights, and his great difficulty saying "I love you." In their reading, he wanted closeness, yet he pushed Tamara away because the closeness was growing. It was not, as Tamara decided, that he thought she was not good enough. The book gives no account from Greg himself. Tamara matched the anxious pattern. The more Greg pulled back, the more she clung to him. The authors say the two spoke "two different languages," and each made the other's habits stronger.
To explain why, the authors follow John Bowlby, who argued that the need for a close bond is built into our genes. In early human times, a person with someone who cared was more likely to survive. So the brain has an attachment system, a set of feelings and actions that keep us near the people we love. When a child is parted from a parent, the child cries and searches. These reactions are called protest behavior, and adults show them too.
The authors suggest that the three styles are three survival strategies. In a dangerous place, moving on from people quickly could help, which fits avoidance. In a harsh place, staying close and alert could help, which fits anxiety. In a peaceful place, deep bonds pay off, which fits security. For Tamara, they say, her trouble leaving came from this instinct, made stronger by her anxious style. It was not simple weakness. Calling many times or trying to make him jealous made sense as protest behavior.
Understanding Is Only the Beginning
The authors like attachment theory because it was built from people in general, not only couples in therapy. It treats no style as sick or abnormal. Staying with someone who is unsure of his love, or changing your mind about leaving, is understandable. But the authors add a question: are such behaviors effective or worthwhile? Secure people can state their needs and respond to a partner without protest behavior. For everyone else, they say, understanding is only the beginning.
Styles can change too. The authors say that, on average, one in four people change style over four years, and most never notice. They hoped to help people move toward security on purpose. So they interviewed many kinds of people, watched couples, and built a way to find someone's style fairly quickly. They call their method Applied Adult Attachment. It covers dating, long relationships, breakups, and grief. They say it worked, though they give no outcome data here.
The authors report that Tamara studied attachment theory and finally ended her ties with Greg. Later she avoided avoidant dates. She stopped agonizing over whether people would call, and asked instead whether they could be close and loving. She then met Tom, whom the authors call clearly secure. Their relationship was so smooth that she had little drama to discuss, and her career picked up again.
អានសាកល្បង៖ ១. យល់ពីអត្ថន័យនៃឥរិយាបថក្នុងទំនាក់ទំនងស្នេហា
តាម៉ារ៉ា (Tamara) និងហ្គ្រេក (Greg)៖ ស្នេហាដែលធ្វើឱ្យឈឺចាប់
លេវីន (Levine) និងហេលឡឺ (Heller) ចាប់ផ្តើមជាមួយបញ្ហាស្នេហាដ៏ឈឺចាប់ ដែលហាក់ដូចជាគ្មានចម្លើយតែមួយ។ ពួកគាត់និយាយថា ពេលពួកគាត់កំពុងរៀនវិជ្ជាជីវៈ អ្នកព្យាបាលផ្លូវចិត្តត្រូវសិក្សាអំពីអតីតកាល ទំនាក់ទំនងកាលពីមុន និងបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ទើបអាចយល់ពីគេបាន។ បន្ទាប់មក ពួកគាត់រៀបរាប់អំពីមិត្តម្នាក់ឈ្មោះ តាម៉ារ៉ា (Tamara) ដែលចាប់ផ្តើមណាត់ជួបបុរសម្នាក់ឈ្មោះ ហ្គ្រេក (Greg)។
តាម៉ារ៉ាប្រាប់ដោយខ្លួនឯងថា ហ្គ្រេកបានផ្តល់ «ការសន្យាដោយមិនបាននិយាយចេញ ថានឹងនៅជាមួយគ្នា»។ គាត់ប្រាប់នាងថា នាងអាចទូរស័ព្ទរកគាត់បានគ្រប់ពេល។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏និយាយដែរថា គាត់មិនដែលមានទំនាក់ទំនងស្នេហាណាមួយនៅបានយូរទេ ហើយតែងតែធុញនឹងមិត្តស្រីរបស់គាត់។ តាម៉ារ៉ាបានកត់សម្គាល់រឿងនេះ ប៉ុន្តែនាងជឿថា «ស្នេហាអាចឈ្នះបានគ្រប់យ៉ាង» ហើយគិតថា ជាមួយនាង រឿងនឹងខុសពីមុន។ ពេលអ្នកទាំងពីរកាន់តែស្និទ្ធនឹងគ្នា ហ្គ្រេកបង្ហាញចិត្តកាន់តែមិនទៀង។ គាត់ប្រាប់ថា គាត់រវល់ពេក មិនអាចជួបបាន។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏បង្ហាញក្តីស្រឡាញ់ និងសុំទោស ល្មមនឹងធ្វើឱ្យនាងមិនចាកចេញ។
តាម៉ារ៉ាចាប់ផ្តើមព្រួយបារម្ភ ហើយតាមមើលគ្រប់សញ្ញាដែលអាចបង្ហាញថា គាត់ចង់បញ្ចប់ទំនាក់ទំនង។ នាងលែងទៅតាមការណាត់ជាមួយមិត្តភក្តិ ក្រែងលោគាត់ទូរស័ព្ទមក។ ការងាររបស់នាងធ្លាក់ចុះ ហើយនាងខ្លាចបាត់ការងារ។ នាងដឹងពីប្រវត្តិរបស់ហ្គ្រេក ហើយទទួលស្គាល់ថា បើគ្មានគាត់ នាងប្រហែលជាសប្បាយចិត្តជាង ប៉ុន្តែនាងមិនអាចចាកចេញបានទេ។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរ ដែលសុទ្ធតែជាអ្នកជំនាញសុខភាពផ្លូវចិត្ត មិនអាចយល់ថា ហេតុអ្វីស្ត្រីម្នាក់ដែលរឹងមាំ និងមានគំនិតត្រឹមត្រូវ បែរជាធ្វើដូចមនុស្សអស់ផ្លូវដូច្នេះ។ ពួកគាត់ក៏មិនយល់ដែរថា ហេតុអ្វីហ្គ្រេកបញ្ចេញសារដែលផ្ទុយគ្នា ពេលខ្លះស្និទ្ធ ពេលខ្លះឆ្ងាយ ទាំងដែលគាត់ច្បាស់ជាស្រឡាញ់នាង។
ការរកឃើញពីមណ្ឌលថែទាំកុមារតូចៗ
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ អាមៀរ លេវីន (Amir Levine) កំពុងធ្វើការក្រៅម៉ោងនៅមណ្ឌលថែទាំ និងព្យាបាលកុមារតូចៗ (Therapeutic Nursery) នៃសាកលវិទ្យាល័យកូឡាំប៊ីយ៉ា (Columbia University)។ ទ្រឹស្តីចំណងចិត្ត ឬហៅថា Attachment Theory ពន្យល់ពីរបៀបដែលមនុស្សបង្កើតចំណងជិតស្និទ្ធ ដោយចាប់ផ្តើមពីការសិក្សាកុមារ និងឪពុកម្តាយ។ នៅមណ្ឌលនោះ អាមៀរប្រើការព្យាបាលដែលផ្អែកលើទ្រឹស្តីនេះ ដើម្បីជួយម្តាយៗឱ្យមានចំណងចិត្តជាមួយកូន ដែលធ្វើឱ្យកូនមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពជាងមុន។ ការងារនេះនាំគាត់ទៅស្គាល់ការស្រាវជ្រាវរបស់ ស៊ីនឌី ហាហ្សាន (Cindy Hazan) និងហ្វីលីព សេវើ (Phillip Shaver)។ ពួកគេរកឃើញថា មនុស្សពេញវ័យមានលំនាំភ្ជាប់ចិត្តនឹងដៃគូស្នេហា ស្រដៀងនឹងលំនាំដែលកុមារមានចំពោះឪពុកម្តាយ។ អាមៀរបានទូរស័ព្ទទៅមិត្តយូរឆ្នាំរបស់គាត់ គឺ រ៉េឆល ហេលឡឺ (Rachel Heller) ហើយសុំឱ្យនាងបម្លែងការស្រាវជ្រាវនោះទៅជាដំបូន្មានដែលយកទៅប្រើបាន។ សៀវភៅនេះចាប់ផ្តើមពីទីនោះ។
ទ្រឹស្តីចំណងចិត្តនិយាយពីរបៀបភ្ជាប់ចិត្តចម្បងបីបែប។ របៀបភ្ជាប់ចិត្ត ឬហៅថា Attachment Style គឺជារបៀបដែលមនុស្សម្នាក់មើលឃើញ និងឆ្លើយតបនឹងភាពជិតស្និទ្ធក្នុងស្នេហា។ មនុស្សបែបមានទំនុកចិត្ត ឬហៅថា Secure ស្រួលចិត្តនឹងភាពជិតស្និទ្ធ ហើយជាធម្មតាកក់ក្តៅ និងចេះស្រឡាញ់។ មនុស្សបែបព្រួយបារម្ភ ឬហៅថា Anxious ចង់នៅជិតដៃគូខ្លាំង ច្រើនតែព្រួយបារម្ភអំពីទំនាក់ទំនង ហើយខ្លាចថាដៃគូប្រហែលមិនស្រឡាញ់ខ្លួនវិញ។ មនុស្សបែបគេចចេញ ឬហៅថា Avoidant គិតថា ការនៅជិតគ្នាធ្វើឱ្យខ្លួនបាត់ឯករាជ្យភាព ទើបព្យាយាមកុំឱ្យនៅជិតគ្នាពេក។ មនុស្សទាំងបីបែបនេះ ក៏ខុសគ្នាដែរ ក្នុងរបៀបដោះស្រាយជម្លោះ រឿងរួមភេទ និងការនិយាយប្រាប់តម្រូវការរបស់ខ្លួន។
អ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា មនុស្សជាង ៥០ ភាគរយបន្តិចជាបែបមានទំនុកចិត្ត ប្រហែល ២០ ភាគរយជាបែបព្រួយបារម្ភ និង ២៥ ភាគរយជាបែបគេចចេញ។ ៣ ទៅ ៥ ភាគរយដែលនៅសល់ ស្ថិតក្នុងក្រុមមួយដែលកម្រជួបជាង គឺបែបច្របូកច្របល់ ឬហៅថា Disorganized។ ពួកគាត់និយាយថា ការស្រាវជ្រាវក្នុងប្រទេសជាច្រើនបានបញ្ជាក់ថា របៀបភ្ជាប់ចិត្តទាំងនេះមានមែន។ ពួកគាត់ក៏និយាយដែរថា កាលពីមុន គេធ្លាប់គិតថា ការចិញ្ចឹមបីបាច់ពីតូចជាអ្នកកំណត់របៀបភ្ជាប់ចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ ប៉ុន្តែសព្វថ្ងៃ តាមពួកគាត់ ហ្សែន និងបទពិសោធន៍ក្នុងជីវិតក៏សំខាន់ដែរ។
ហេតុអ្វីតាម៉ារ៉ា (Tamara) មិនអាចចាកចេញបាន
អ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា បើមើលតាមមុំនេះ ហ្គ្រេក (Greg) ត្រូវនឹងលំនាំរបស់មនុស្សបែបគេចចេញ ឬហៅថា Avoidant គ្រប់ចំណុច។ មនុស្សបែបនេះចង់នៅជិតដែរ តែខ្លាចបាត់សេរីភាព ទើបរក្សាចម្ងាយ។ ហ្គ្រេកមានទាំងការរក្សាចម្ងាយ ការរកកំហុស ការឈ្លោះគ្នា និងការពិបាកខ្លាំងក្នុងការនិយាយថា «បងស្រឡាញ់អូន»។ តាមការបកស្រាយរបស់ពួកគាត់ គាត់ចង់បានភាពជិតស្និទ្ធ ប៉ុន្តែគាត់រុញតាម៉ារ៉ា (Tamara) ចេញ ដោយសារតែភាពជិតស្និទ្ធកំពុងកើនឡើង។ មិនមែនដូចតាម៉ារ៉ាគិតទេ ថាគាត់យល់ថានាងមិនល្អគ្រប់គ្រាន់។ សៀវភៅមិនមានការរៀបរាប់ពីខាងហ្គ្រេកផ្ទាល់ទេ។ ចំណែកតាម៉ារ៉ា ត្រូវនឹងលំនាំរបស់មនុស្សបែបព្រួយបារម្ភ ឬហៅថា Anxious ដែលចង់នៅជិត តែតែងខ្លាចថាដៃគូមិនស្រឡាញ់ខ្លួនវិញ។ ហ្គ្រេកកាន់តែដកខ្លួន នាងកាន់តែតោងគាត់។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា អ្នកទាំងពីរ «និយាយភាសាពីរផ្សេងគ្នា» ពោលគឺមិនយល់តម្រូវការគ្នា ហើយម្នាក់ៗធ្វើឱ្យទម្លាប់របស់ម្នាក់ទៀតកាន់តែខ្លាំង។
ដើម្បីពន្យល់ពីមូលហេតុ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរយកតាមគំនិតរបស់ ចន បូលប៊ី (John Bowlby) ដែលលើកហេតុផលថា តម្រូវការចង់មានចំណងជិតស្និទ្ធជាមួយនរណាម្នាក់ មានស្រាប់ក្នុងហ្សែនរបស់យើង។ កាលពីសម័យមនុស្សដំបូង អ្នកដែលមានមនុស្សយកចិត្តទុកដាក់ មានឱកាសរស់រានច្រើនជាង។ ដូច្នេះ ខួរក្បាលរបស់យើងមានប្រព័ន្ធចំណងចិត្តក្នុងខួរក្បាល ឬហៅថា Attachment System។ វាជាផ្នែកមួយដែលតាមដានថា មនុស្សជាទីស្រឡាញ់នៅជិត ហើយអាចរកបានឬទេ។ វាបង្កើតអារម្មណ៍ និងសកម្មភាពដែលរក្សាយើងឱ្យនៅជិតមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់។ ពេលកុមារត្រូវបែកពីឪពុកម្តាយ កុមារយំ ហើយដើររក។ ប្រតិកម្មទាំងនេះហៅថា ឥរិយាបថតវ៉ា ឬហៅថា Protest Behavior គឺអ្វីដែលយើងធ្វើ ដើម្បីទាញការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់មកវិញ។ មនុស្សពេញវ័យក៏ធ្វើបែបនេះដែរ។
អ្នកនិពន្ធទាំងពីរស្នើថា របៀបភ្ជាប់ចិត្តទាំងបី ប្រហែលជាវិធីរស់រានបីយ៉ាង។ នៅកន្លែងដែលមានគ្រោះថ្នាក់ ការឆាប់ដើរចេញពីមនុស្សអាចជួយឱ្យរស់ ដែលត្រូវនឹងបែបគេចចេញ។ នៅកន្លែងដែលរស់នៅលំបាក ការនៅជិតគ្នា និងប្រុងស្មារតីជានិច្ចអាចជួយ ដែលត្រូវនឹងបែបព្រួយបារម្ភ។ នៅកន្លែងដែលសុខសាន្ត ចំណងជ្រៅជាមួយគ្នាផ្តល់ផលល្អ ដែលត្រូវនឹងបែបមានទំនុកចិត្ត ឬហៅថា Secure គឺមនុស្សដែលស្រួលចិត្តនឹងភាពជិតស្និទ្ធ ហើយមិនសូវបារម្ភ។ ចំពោះតាម៉ារ៉ា ពួកគាត់និយាយថា ការដែលនាងពិបាកចាកចេញ កើតចេញពីសភាវគតិនេះ ហើយរបៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបព្រួយបារម្ភរបស់នាងធ្វើឱ្យវាកាន់តែខ្លាំង។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាភាពទន់ខ្សោយនោះទេ។ ការទូរស័ព្ទរកគាត់ច្រើនដង ឬការព្យាយាមធ្វើឱ្យគាត់ប្រច័ណ្ឌ គឺអាចយល់បាន ព្រោះវាជាឥរិយាបថតវ៉ា។
ការយល់ដឹងគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើម
អ្នកនិពន្ធទាំងពីរចូលចិត្តទ្រឹស្តីចំណងចិត្ត ឬហៅថា Attachment Theory ដែលពន្យល់ពីរបៀបដែលមនុស្សបង្កើតចំណងជិតស្និទ្ធ។ ហេតុផលគឺ ទ្រឹស្តីនេះបង្កើតឡើងពីការសិក្សាមនុស្សទូទៅ មិនមែនតែគូស្នេហាដែលមករកការព្យាបាលទេ។ របៀបភ្ជាប់ចិត្ត ឬហៅថា Attachment Style គឺជារបៀបដែលមនុស្សម្នាក់មើលឃើញ និងឆ្លើយតបនឹងភាពជិតស្និទ្ធក្នុងស្នេហា។ ទ្រឹស្តីនេះមិនចាត់ទុករបៀបភ្ជាប់ចិត្តណាមួយថាជាជំងឺ ឬខុសធម្មតាទេ។ ការនៅជាមួយមនុស្សដែលមិនច្បាស់ថាស្រឡាញ់ខ្លួនឬអត់ ឬការប្តូរចិត្តអំពីការចាកចេញ គឺជារឿងដែលអាចយល់បាន។ ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធទាំងពីរបន្ថែមសំណួរមួយថា តើឥរិយាបថបែបនោះជួយបានមែន ឬមានតម្លៃដែរឬទេ? មនុស្សបែបមានទំនុកចិត្ត ឬហៅថា Secure ស្រួលចិត្តនឹងភាពជិតស្និទ្ធ ហើយមិនសូវបារម្ភ។ ពួកគេអាចប្រាប់តម្រូវការរបស់ខ្លួន និងឆ្លើយតបនឹងដៃគូ ដោយមិនប្រើឥរិយាបថតវ៉ា ឬហៅថា Protest Behavior ដែលជាអ្វីដែលយើងធ្វើ ដើម្បីទាញការយកចិត្តទុកដាក់របស់ដៃគូមកវិញ។ ចំពោះមនុស្សផ្សេងទៀតទាំងអស់ ពួកគាត់និយាយថា ការយល់ដឹងគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ។
របៀបភ្ជាប់ចិត្តក៏អាចប្រែប្រួលបានដែរ។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា ជាមធ្យម មនុស្សមួយក្នុងចំណោមបួននាក់ ប្តូររបៀបភ្ជាប់ចិត្តក្នុងរយៈពេលបួនឆ្នាំ ហើយភាគច្រើនមិនដឹងខ្លួនទេ។ ពួកគាត់ចង់ជួយមនុស្សឱ្យដើរទៅរករបៀបភ្ជាប់ចិត្តបែបមានទំនុកចិត្តដោយចេតនា។ ដូច្នេះ ពួកគាត់បានសម្ភាសមនុស្សច្រើនប្រភេទ សង្កេតមើលគូស្នេហា និងបង្កើតវិធីមួយ ដើម្បីដឹងពីរបៀបភ្ជាប់ចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់បានលឿនគួរសម។ ពួកគាត់ហៅវិធីនេះថា វិធីអនុវត្តទ្រឹស្តីចំណងចិត្តចំពោះមនុស្សពេញវ័យ ឬហៅថា Applied Adult Attachment ដែលជាវិធីយកការយល់ដឹងនេះទៅប្រើក្នុងជីវិតស្នេហាពិត។ វាប្រើបានសម្រាប់ការណាត់ជួប ទំនាក់ទំនងយូរអង្វែង ការបែកគ្នា និងពេលកាន់ទុក្ខ។ ពួកគាត់និយាយថា វិធីនេះបានផល ទោះជាពួកគាត់មិនបង្ហាញទិន្នន័យលទ្ធផលនៅទីនេះទេ។
អ្នកនិពន្ធទាំងពីររាយការណ៍ថា តាម៉ារ៉ា (Tamara) បានសិក្សាទ្រឹស្តីចំណងចិត្ត ហើយទីបំផុតបានផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយហ្គ្រេក (Greg)។ ក្រោយមក នាងជៀសវាងការណាត់ជួបមនុស្សបែបគេចចេញ ឬហៅថា Avoidant ដែលចង់នៅជិតដែរ តែខ្លាចបាត់សេរីភាព ទើបរក្សាចម្ងាយ។ នាងឈប់ខ្វល់ខ្វាយខ្លាំងថា តើគេនឹងទូរស័ព្ទមកឬអត់ ហើយបែរជាសួរថា តើគេអាចនៅជិត និងស្រឡាញ់នាងបានឬទេ។ បន្ទាប់មក នាងបានជួប ថម (Tom) ដែលអ្នកនិពន្ធទាំងពីរហៅថា ជាមនុស្សបែបមានទំនុកចិត្តយ៉ាងច្បាស់។ ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេរលូនខ្លាំង រហូតដល់នាងស្ទើរតែគ្មានរឿងវឹកវរណាមកនិយាយទេ ហើយការងាររបស់នាងក៏ល្អឡើងវិញ។