Bowling Alone — Book Summary

Local Groups Fade After Hopeful Years

Local groups across the United States began to shrink in the late twentieth century. A Sertoma club in Little Rock, Arkansas, fell from nearly fifty people at its weekly lunch to seven regulars within a decade. The Roanoke, Virginia, branch of the NAACP shrank in the 1990s from about 2,500 members to a few hundred. Putnam says tens of thousands of groups were fading like this.

Older members left at the normal rate, but new members no longer came in to replace them. Leaders were puzzled, because in the 1960s the future had looked bright. Churches were full, turnout in presidential elections had risen 1.6 percent every four years from 1920 to 1960, and in 1964, 77 percent of Americans agreed that most people can be trusted. Putnam adds that those years were no golden age for people pushed aside because of race, gender, class or sexual orientation.

What Social Capital Means

Putnam uses the idea of social capital to explain what happened. Physical capital means tools, and human capital means skills. Social capital means the connections between people, plus the trust and the habit of returning favors that grow from them. L. J. Hanifan, a West Virginia school official, first used the term in 1916 to explain why schools need community involvement.

Social capital helps both individuals and whole communities. Contacts help a person find a job, and neighbors who watch each other's homes lower crime for the whole street.

Putnam separates two kinds of reciprocity, or returning favors. Specific reciprocity means helping a person on the condition that the person helps back. Generalized reciprocity means helping without a set return, trusting that someone else will help the giver later. Putnam argues that a society built on generalized reciprocity gets more done than a distrustful one. Money works the same way: it beats barter, or swapping goods, because no one has to balance every trade on the spot.

Bonding, Bridging and the Book's Plan

Putnam highlights two kinds of social capital. Bonding links people who are alike and builds loyalty inside a group, such as an ethnic club. Bridging links people across social divides, as the civil rights movement did. Citing Xavier de Souza Briggs, Putnam says bonding is good for "getting by," but bridging is needed for "getting ahead." Social capital can also do harm: Timothy McVeigh's network of friends helped him bomb a federal building in Oklahoma City. Putnam admits that no national data clearly separates the two kinds.

Putnam's main claim is that Americans took a growing part in community life for roughly the first two-thirds of the 1900s. Then, a few decades ago, the trend quietly turned around. To guard against mere longing for the past, Putnam counts things and rests each main claim on at least two independent sources.

The chapter ends in Ypsilanti, Michigan. Andy Boschma, a 33-year-old accountant, gave a kidney to John Lambert, 64, whom he knew only from their bowling league. The two men differed in age, work and race, yet bowling together had linked them. Putnam's message is that Americans need to reconnect.

ក្រុមក្នុងមូលដ្ឋានចុះខ្សោយ ក្រោយឆ្នាំដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម

នៅចុងសតវត្សរ៍ទី ២០ ក្រុមនៅតាមមូលដ្ឋានទូទាំងសហរដ្ឋអាមេរិកចាប់ផ្តើមតូចទៅៗ។ នៅក្លឹប ស៊ឺតូម៉ា (Sertoma) មួយក្នុងទីក្រុងលីថល រ៉ក (Little Rock) រដ្ឋអាកានសូ ក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំ ចំនួនអ្នកមកញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ប្រចាំសប្តាហ៍ ធ្លាក់ពីស្ទើរតែ ៥០ នាក់ មកនៅត្រឹម ៧ នាក់ដែលមកទៀងទាត់។ សាខាអង្គការ NAACP នៅទីក្រុងរ៉ូអាណូក (Roanoke) រដ្ឋវឺជីនៀ ធ្លាក់ពីសមាជិកប្រហែល ២.៥០០ នាក់ មកនៅប្រហែលពីរបីរយនាក់ ក្នុងទសវត្សរ៍ ១៩៩០។ ផាតណាំ (Putnam) និយាយថា ក្រុមរាប់ម៉ឺនក្រុមកំពុងចុះខ្សោយបែបនេះដែរ។

សមាជិកចាស់ៗចាកចេញតាមអត្រាធម្មតា ប៉ុន្តែសមាជិកថ្មីលែងចូលមកជំនួសពួកគេទៀតហើយ។ អ្នកដឹកនាំក្រុមងឿងឆ្ងល់ ព្រោះនៅទសវត្សរ៍ ១៩៦០ អនាគតមើលទៅភ្លឺស្វាង។ ព្រះវិហារពេញដោយមនុស្ស ចំនួនអ្នកទៅបោះឆ្នោតជ្រើសរើសប្រធានាធិបតីបានកើនឡើង ១,៦ ភាគរយ រៀងរាល់ ៤ ឆ្នាំម្តង ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩២០ ដល់ ១៩៦០ ហើយនៅឆ្នាំ ១៩៦៤ ជនជាតិអាមេរិក ៧៧ ភាគរយយល់ស្របថា «មនុស្សភាគច្រើនអាចទុកចិត្តបាន»។ ផាតណាំបន្ថែមថា ឆ្នាំទាំងនោះមិនមែនជាសម័យល្អសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវគេរុញចោលដោយសារពូជសាសន៍ ភេទ វណ្ណៈ ឬទំនោរផ្លូវភេទទេ។

អត្ថន័យនៃទុនសង្គម

ផាតណាំ (Putnam) ប្រើគំនិតទុនសង្គម ឬហៅថា social capital ដើម្បីពន្យល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។ ទុនជាឧបករណ៍ ឬហៅថា physical capital គឺឧបករណ៍សម្រាប់ធ្វើការ ហើយទុនមនុស្ស ឬហៅថា human capital គឺជំនាញរបស់មនុស្ស។ រីឯទុនសង្គមគឺទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស រួមទាំងការទុកចិត្តគ្នា និងទម្លាប់តបស្នងគុណគ្នា ដែលកើតចេញពីទំនាក់ទំនងទាំងនោះ។ អិល ជេ ហានីហ្វាន (L. J. Hanifan) ជាមន្ត្រីសាលារៀនម្នាក់នៅរដ្ឋវឺជីនៀខាងលិច (West Virginia) បានប្រើពាក្យនេះជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ ១៩១៦ ដើម្បីពន្យល់ថា ហេតុអ្វីសាលារៀនត្រូវការឱ្យសហគមន៍ចូលរួម។

ទុនសង្គមជួយទាំងបុគ្គល និងសហគមន៍ទាំងមូល។ អ្នកស្គាល់គ្នាជួយឱ្យមនុស្សម្នាក់រកការងារបាន ហើយអ្នកជិតខាងដែលមើលផ្ទះគ្នាទៅវិញទៅមក ធ្វើឱ្យឧក្រិដ្ឋកម្មថយចុះសម្រាប់អ្នករស់នៅពេញផ្លូវនោះ។

ផាតណាំញែកការតបស្នងគុណគ្នា ឬការជួយតបគ្នាវិញ ជាពីរប្រភេទ។ ការជួយគ្នាដោយមានលក្ខខណ្ឌឱ្យសងវិញ ឬហៅថា specific reciprocity គឺការជួយនរណាម្នាក់ ដោយមានលក្ខខណ្ឌថាអ្នកនោះត្រូវជួយខ្លួនវិញ។ ការជួយគ្នាដោយមិនរំពឹងការសងវិញភ្លាមៗ ឬហៅថា generalized reciprocity គឺការជួយដោយមិនកំណត់ថាត្រូវសងវិញយ៉ាងណា ហើយទុកចិត្តថា ថ្ងៃក្រោយនឹងមានអ្នកផ្សេងទៀតជួយអ្នកដែលបានជួយនោះវិញ។ ផាតណាំលើកហេតុផលថា សង្គមដែលមនុស្សជួយគ្នាដោយមិនរំពឹងការសងវិញភ្លាមៗ ធ្វើការងារបានសម្រេចច្រើនជាងសង្គមដែលមនុស្សមិនទុកចិត្តគ្នា។ លុយក៏ដូចគ្នា៖ លុយប្រសើរជាងការដូរទំនិញនឹងទំនិញ ព្រោះពេលប្រើលុយ គ្មាននរណាត្រូវធ្វើឱ្យការដូរនីមួយៗស្មើគ្នាភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែងនោះទេ។

ទុនសង្គមដែលភ្ជាប់មនុស្សដូចគ្នា និងមនុស្សខុសគ្នា ព្រមទាំងផែនការរបស់សៀវភៅ

ទុនសង្គម ឬហៅថា social capital គឺទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស និងការទុកចិត្តគ្នាដែលកើតចេញពីទំនាក់ទំនងនោះ។ ផាតណាំ (Putnam) លើកឡើងពីទុនសង្គមពីរប្រភេទ។ ទុនសង្គមដែលចងភ្ជាប់មនុស្សដូចគ្នា ឬហៅថា bonding គឺទំនាក់ទំនងដែលភ្ជាប់មនុស្សដែលដូចគ្នា ហើយបង្កើតភាពស្មោះស្ម័គ្រក្នុងក្រុម ដូចជាក្លឹបរបស់ជនជាតិមួយ។ ទុនសង្គមដែលតភ្ជាប់មនុស្សខុសគ្នា ឬហៅថា bridging គឺទំនាក់ទំនងដែលភ្ជាប់មនុស្សឆ្លងកាត់ភាពខុសគ្នាក្នុងសង្គម ដូចដែលចលនាសិទ្ធិពលរដ្ឋបានធ្វើ។ ដោយយោងតាម សាវៀ ដឺ ស៊ូហ្សា ប្រ៊ីកស៍ (Xavier de Souza Briggs) ផាតណាំនិយាយថា ទុនសង្គមដែលចងភ្ជាប់មនុស្សដូចគ្នា ល្អសម្រាប់ «រស់រានពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ» ប៉ុន្តែមនុស្សត្រូវការទុនសង្គមដែលតភ្ជាប់មនុស្សខុសគ្នា ដើម្បី «ឈានទៅមុខក្នុងជីវិត»។ ទុនសង្គមក៏អាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដែរ៖ បណ្តាញមិត្តភក្តិរបស់ ធីម៉ូធី ម៉ាក់វេ (Timothy McVeigh) បានជួយម៉ាក់វេ ដាក់គ្រាប់បែកផ្ទុះអគាររដ្ឋាភិបាលសហព័ន្ធនៅទីក្រុងអូក្លាហូម៉ា (Oklahoma City)។ ផាតណាំទទួលស្គាល់ថា គ្មានទិន្នន័យថ្នាក់ជាតិណាបែងចែកទុនសង្គមទាំងពីរប្រភេទនេះបានច្បាស់លាស់ទេ។

ការអះអាងសំខាន់របស់ផាតណាំគឺ ជនជាតិអាមេរិកបានចូលរួមក្នុងជីវិតសហគមន៍កាន់តែច្រើនឡើង ក្នុងរយៈពេលប្រហែលពីរភាគបីដំបូងនៃសតវត្សរ៍ទី ២០។ បន្ទាប់មក កាលពីប៉ុន្មានសិបឆ្នាំមុន និន្នាការនេះបានងាកត្រឡប់វិញដោយស្ងាត់ៗ។ ដើម្បីកុំឱ្យការសិក្សារបស់គាត់ ក្លាយជាការនឹករលឹកអតីតកាលតែប៉ុណ្ណោះ ផាតណាំរាប់ចំនួនជាក់ស្តែង ហើយផ្អែកការអះអាងសំខាន់នីមួយៗលើប្រភពយ៉ាងហោចណាស់ ២ ប្រភព ដែលដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។

ជំពូកនេះបញ្ចប់នៅទីក្រុងអ៊ីបស៊ីឡានធី (Ypsilanti) រដ្ឋមីឈីហ្គែន។ អែនឌី បូស្ម៉ា (Andy Boschma) ជាគណនេយ្យករអាយុ ៣៣ ឆ្នាំ បានបរិច្ចាគតម្រងនោមមួយឱ្យ ចន ឡាំបឺត (John Lambert) អាយុ ៦៤ ឆ្នាំ ដែលបូស្ម៉ាស្គាល់តែតាមរយៈក្រុមលេងបូលីងដែលជួបគ្នាជាប្រចាំប៉ុណ្ណោះ។ បុរសទាំងពីរខុសគ្នាខាងអាយុ ការងារ និងពូជសាសន៍ ប៉ុន្តែការលេងបូលីងជាមួយគ្នាបានភ្ជាប់ពួកគេ។ សារសំខាន់របស់ផាតណាំគឺ ជនជាតិអាមេរិកត្រូវតភ្ជាប់គ្នាឡើងវិញ។