David and Goliath — Book Summary

The Famous Duel in the Elah Valley

Gladwell opens with the Bible story of David and Goliath. In the eleventh century BCE, the Philistines march up the Elah Valley against King Saul's Israelites. The two armies camp on facing ridges. Whoever attacks first must cross the valley and climb uphill into the enemy, which would be deadly, so nobody moves.

To break the deadlock, the Philistines send out Goliath, a giant at least six foot nine, dressed in bronze armor. He calls for single combat, an old custom in which each side chooses one fighter, so that a duel replaces a bloody battle. No Israelite steps forward until David, a young shepherd, volunteers. He tells Saul he has killed lions and bears that attacked his flock, and Saul agrees.

Gladwell says his book is about ordinary people who face giants, meaning any powerful opponent, from armies to disability, misfortune and oppression. He has two ideas. Fights against huge odds can produce greatness. And people usually misread such fights, because giants are often weaker than they look.

How David Really Fought

Gladwell says the usual telling gets almost everything wrong. Ancient armies had three kinds of fighters: cavalry on horses or in chariots, infantry (armored foot soldiers with swords), and projectile warriors, who struck from a distance, such as archers and slingers. A slinger whirled a stone in a leather pouch on a cord and let it fly, and in skilled hands it was deadly. The historian Baruch Halpern argues that the three types balanced one another, like rock, paper, scissors. A slinger could hit a slow, armored foot soldier from far away.

Goliath was heavy infantry, wearing more than a hundred pounds of armor. When he shouted "come to me," he expected a close fight with another armored man. Saul thought the same and offered David armor and a sword. David refused. Without armor he could move fast, and he would fight as he had fought wild animals: from a distance. Eitan Hirsch, a ballistics expert in the Israeli army, calculated that an expert's stone from thirty-five meters would hit Goliath's head at thirty-four meters per second, a little over one second after release. Gladwell says that equals the stopping power of a fair-size modern handgun. In his view, once David took out a stone, the soldiers on both ridges would have expected the slinger to win.

Giants Are Not What They Seem

Gladwell sees two mistakes in the usual reading of the duel. The first is Saul's: he judged power only by size and strength. Gladwell argues that power can also come from speed, surprise and refusing to follow the rules, and that people still make Saul's error today, in schooling and in fighting crime.

The second mistake is about Goliath himself. The Bible account has strange details. A helper, called an attendant, walked ahead of him carrying a shield. Goliath asked David to come to him, and the text stresses how slowly he moved. He also mocked David for bringing "sticks," though David held only one staff. Gladwell reports that many medical experts now believe Goliath had acromegaly. This disease comes from a non-cancerous tumor in the pituitary gland that causes too much growth hormone, which could explain Goliath's size. The tumor can also press on the nerves to the eyes and cause poor or double vision. Gladwell suggests that the attendant was guiding a man who could barely see, and that Goliath saw two sticks.

For Gladwell, the lesson is that the condition that made Goliath look frightening may also have made him easy to beat.

ការប្រយុទ្ធដ៏ល្បីនៅជ្រលងភ្នំអេឡា (Elah Valley)

គ្លាដវែល (Gladwell) ចាប់ផ្តើមសៀវភៅដោយរឿងក្នុងគម្ពីរប៊ីបអំពីដាវីឌ (David) និងកូលីយ៉ាត (Goliath)។ នៅសតវត្សទី ១១ មុនគ្រិស្តសករាជ ពួកភីលីស្ទីន (Philistines) ដើរទ័ពឡើងតាមជ្រលងភ្នំអេឡា (Elah Valley) ទៅប្រឆាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរបស់ស្តេចសូល (Saul)។ កងទ័ពទាំងពីរបោះជំរំនៅលើជួរភ្នំដែលនៅទល់មុខគ្នា។ អ្នកណាវាយមុន ត្រូវឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំ ហើយឡើងទៅលើទីខ្ពស់ចូលរកសត្រូវ ដែលគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតខ្លាំង ដូច្នេះភាគីទាំងពីរនៅស្ងៀម។

ដើម្បីបញ្ចប់ស្ថានភាពដែលគ្មានភាគីណាហ៊ានធ្វើមុន ពួកភីលីស្ទីនបញ្ជូនកូលីយ៉ាតចេញមក។ គាត់ជាមនុស្សមាឌធំខ្ពស់ខ្លាំង កម្ពស់យ៉ាងហោចណាស់ ៦ ហ្វីត ៩ អ៊ីញ ហើយពាក់គ្រឿងសឹកធ្វើពីសំរិទ្ធ។ គាត់ស្នើឱ្យមានការប្រយុទ្ធមួយទល់មួយ ឬហៅថា single combat ដែលជាទម្លាប់ចាស់ មានន័យថាភាគីនីមួយៗជ្រើសអ្នកចម្បាំងម្នាក់ ដើម្បីឱ្យការប្រយុទ្ធគ្នាពីរនាក់ជំនួសសង្គ្រាមបង្ហូរឈាម។ គ្មានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ចេញមកទេ រហូតដល់ដាវីឌ ជាក្មេងគង្វាលចៀម ស្ម័គ្រចិត្តចេញទៅ។ ដាវីឌប្រាប់ស្តេចសូលថា គាត់ធ្លាប់សម្លាប់សត្វតោ និងខ្លាឃ្មុំ ដែលវាយប្រហារហ្វូងចៀមរបស់គាត់ ហើយស្តេចសូលយល់ព្រម។

គ្លាដវែលនិយាយថា សៀវភៅរបស់គាត់និយាយអំពីមនុស្សធម្មតាដែលប្រឈមមុខនឹងអ្នកខ្លាំង ពោលគឺគូប្រជែងណាក៏ដោយដែលមានអំណាច ចាប់ពីកងទ័ព រហូតដល់ពិការភាព សំណាងអាក្រក់ និងការជិះជាន់។ គាត់មានគំនិតពីរ។ ទីមួយ ការប្រយុទ្ធដែលមានឱកាសឈ្នះតិចតួចបំផុត អាចនាំមកនូវភាពអស្ចារ្យ។ ទីពីរ មនុស្សជាទូទៅយល់ខុសអំពីការប្រយុទ្ធបែបនោះ ព្រោះអ្នកខ្លាំងច្រើនតែខ្សោយជាងអ្វីដែលគេមើលឃើញ។

របៀបដែលដាវីឌ (David) ប្រយុទ្ធពិតប្រាកដ

គ្លាដវែល (Gladwell) និយាយថា របៀបដែលគេតែងនិទានរឿងនេះ ខុសស្ទើរតែគ្រប់ចំណុច។ កងទ័ពបុរាណមានអ្នកចម្បាំងបីប្រភេទ។ ទីមួយ ទ័ពសេះ ដែលជិះសេះ ឬរទេះចម្បាំង។ ទីពីរ ទ័ពថ្មើរជើង គឺទាហានដើរជើងពាក់គ្រឿងការពារ ហើយកាន់ដាវ។ ទីបី អ្នកចម្បាំងវាយពីចម្ងាយ ដូចជាអ្នកបាញ់ធ្នូ និងអ្នកគប់ដុំថ្មដោយខ្សែដង្ហក់។ ខ្សែដង្ហក់គឺជាថង់ស្បែកតូចមួយ ដែលដាក់ដុំថ្ម ហើយភ្ជាប់នឹងខ្សែ។ អ្នកគប់យោលវាឱ្យវិល រួចលែងឱ្យថ្មហោះទៅ ហើយក្នុងដៃអ្នកជំនាញ វាអាចសម្លាប់មនុស្សបាន។ ប្រវត្តិវិទូ បារូក ហាល់ភើន (Baruch Halpern) លើកហេតុផលថា ប្រភេទទាំងបីនេះទប់ទល់គ្នាទៅវិញទៅមក ដូចល្បែង ដុំថ្ម ក្រដាស កន្ត្រៃ ពោលគឺប្រភេទនីមួយៗអាចឈ្នះមួយ ហើយចាញ់មួយ។ អ្នកគប់ដុំថ្មអាចគប់ពីចម្ងាយ ឱ្យត្រូវទាហានថ្មើរជើងដែលពាក់គ្រឿងការពារ ហើយដើរយឺត។

កូលីយ៉ាត (Goliath) ជាទ័ពថ្មើរជើងពាក់គ្រឿងការពារធ្ងន់ គឺគ្រឿងការពារមានទម្ងន់ជាង ១០០ ផោន។ ពេលគាត់ស្រែកថា «មករកយើង» គាត់រំពឹងថានឹងមានការប្រយុទ្ធជិតៗ ជាមួយទាហានម្នាក់ទៀតដែលពាក់គ្រឿងការពារ។ ស្តេចសូល (Saul) ក៏គិតដូចគ្នា ហើយផ្តល់គ្រឿងសឹក និងដាវឱ្យដាវីឌ (David)។ ដាវីឌបដិសេធ។ បើគ្មានគ្រឿងសឹក គាត់អាចផ្លាស់ទីបានលឿន ហើយគាត់នឹងប្រយុទ្ធដូចដែលគាត់ធ្លាប់ប្រយុទ្ធនឹងសត្វព្រៃ គឺពីចម្ងាយ។ អេតាន ហឺស (Eitan Hirsch) ជាអ្នកជំនាញផ្នែកគន្លងគ្រាប់ និងវត្ថុដែលគេបាញ់ នៅក្នុងកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល បានគណនាថា ដុំថ្មរបស់អ្នកជំនាញដែលគប់ពីចម្ងាយ ៣៥ ម៉ែត្រ នឹងប៉ះក្បាលកូលីយ៉ាតដោយល្បឿន ៣៤ ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទី ក្រោយលែងថ្មបានជាងមួយវិនាទីបន្តិច។ គ្លាដវែលនិយាយថា កម្លាំងនោះអាចបញ្ឈប់មនុស្សបាន ស្មើនឹងគ្រាប់កាំភ្លើងខ្លីសម័យថ្មីទំហំមធ្យម។ តាមទស្សនៈរបស់គាត់ ពេលដាវីឌយកដុំថ្មចេញមក ទាហាននៅលើជួរភ្នំទាំងពីរ ទំនងជារំពឹងថា អ្នកគប់ដុំថ្មនឹងឈ្នះ។

អ្នកខ្លាំងមិនខ្លាំងដូចដែលមើលទៅទេ

គ្លាដវែល (Gladwell) មើលឃើញថា មានកំហុសពីរក្នុងការបកស្រាយការប្រយុទ្ធនេះតាមទម្លាប់។ កំហុសទីមួយជារបស់ស្តេចសូល (Saul)៖ គាត់វាស់អំណាចតែតាមទំហំ និងកម្លាំងប៉ុណ្ណោះ។ គ្លាដវែលអះអាងថា អំណាចក៏អាចកើតពីល្បឿន ការធ្វើឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល និងការមិនព្រមធ្វើតាមច្បាប់ ហើយមនុស្សសព្វថ្ងៃនៅតែធ្វើកំហុសដូចស្តេចសូល ក្នុងការអប់រំ និងក្នុងការប្រយុទ្ធនឹងឧក្រិដ្ឋកម្ម។

កំហុសទីពីរ ទាក់ទងនឹងកូលីយ៉ាត (Goliath) ខ្លួនឯង។ ក្នុងរឿងគម្ពីរប៊ីប មានព័ត៌មានលម្អិតចម្លែកៗ។ មានអ្នកជំនួយម្នាក់ ដែលដើរនៅខាងមុខគាត់ ហើយកាន់ខែល។ កូលីយ៉ាតស្នើឱ្យដាវីឌ (David) មករកគាត់ ហើយគម្ពីរសង្កត់ធ្ងន់ថា គាត់ដើរយឺតណាស់។ គាត់ក៏ចំអកដាវីឌថា នាំ «ដំបងច្រើនដើម» មក ទោះដាវីឌកាន់តែដំបងមួយក៏ដោយ។ គ្លាដវែលរាយការណ៍ថា សព្វថ្ងៃ អ្នកជំនាញវេជ្ជសាស្ត្រជាច្រើនជឿថា កូលីយ៉ាតមានជំងឺលូតលាស់ហួសប្រមាណ ឬហៅថា acromegaly។ ជំងឺនេះកើតពីដុំសាច់ដែលមិនមែនជាមហារីក នៅក្នុងក្រពេញភីតូអ៊ីតារី ឬហៅថា pituitary gland ដែលធ្វើឱ្យមានអ័រម៉ូនលូតលាស់ច្រើនពេក ហើយអាចពន្យល់ពីមាឌដ៏ធំរបស់កូលីយ៉ាតបាន។ ដុំសាច់នេះក៏អាចសង្កត់លើសរសៃប្រសាទដែលតភ្ជាប់ទៅភ្នែក ហើយធ្វើឱ្យមើលឃើញមិនច្បាស់ ឬមើលឃើញវត្ថុមួយទៅជាពីរ។ គ្លាដវែលស្នើគំនិតថា អ្នកជំនួយកំពុងនាំផ្លូវបុរសម្នាក់ដែលស្ទើរតែមើលមិនឃើញ ហើយកូលីយ៉ាតឃើញដំបងពីរ។

សម្រាប់គ្លាដវែល មេរៀនគឺថា ជំងឺដែលធ្វើឱ្យកូលីយ៉ាតមើលទៅគួរឱ្យខ្លាច ក៏អាចធ្វើឱ្យគាត់ងាយចាញ់ដែរ។