Economics in One Lesson — Book Summary

Why Hazlitt Wrote This Book

Henry Hazlitt opens his 1946 preface with a warning. False ideas about economics have spread so far that they are almost the new accepted view. What holds them back, he says, is that they contradict each other. People who start from the same false idea split into rival "schools". In practical matters, he argues, nobody can be wrong in a fully consistent way. Sooner or later each school sees where its idea leads and softens its conclusions.

Almost every major government, Hazlitt adds, is shaped by some of these mistakes. So he thinks the quickest way to learn economics is to take the errors apart, above all the central error behind them. He claims no new ideas. Many "brilliant" modern ideas, he argues, are old errors brought back.

His Method, Debts and Limits

Hazlitt expects the people he criticizes to call his book "classical" or "orthodox" in order to dismiss it. He accepts the labels. A seeker of truth, he says, is open to old and new ideas alike but does not chase novelty. He cites Morris R. Cohen: dismissing every earlier thinker leaves no ground to hope that one's own work will matter to others.

Hazlitt names three debts. The frame of the book comes from an essay by Frederic Bastiat, nearly a century old, about what is seen and what is not seen. Philip Wicksteed shaped the chapters on wages and the last chapter. Ludwig von Mises shaped the account of how monetary inflation spreads.

Hazlitt does not name the writers he attacks, such as Karl Marx and Lord Keynes. He targets ideas in the popular form that governments act on. He uses few statistics because they age fast and would make the book too long. He writes for readers new to economics.

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនិពន្ធសរសេរសៀវភៅនេះ

ក្នុងបុព្វកថាឆ្នាំ ១៩៤៦ ហិនរី ហាសលីត (Henry Hazlitt) ចាប់ផ្តើមដោយការព្រមានមួយ។ គំនិតខុសៗអំពីសេដ្ឋកិច្ចបានរីករាលដាលខ្លាំង រហូតស្ទើរតែក្លាយជាទស្សនៈថ្មីដែលគេទទួលយកជាទូទៅ។ គាត់និយាយថា អ្វីដែលទប់គំនិតទាំងនោះ គឺពួកវាផ្ទុយគ្នាទៅវិញទៅមក។ អ្នកដែលចាប់ផ្តើមពីគំនិតខុសដូចគ្នា ក៏បែកជា «សាលាគំនិត» ដែលជាក្រុមអ្នកគិតប្រជែងគ្នា។ គាត់លើកហេតុផលថា ក្នុងរឿងជាក់ស្តែង គ្មាននរណាអាចកាន់គំនិតខុស ឱ្យជាប់លាប់ពីដើមដល់ចប់បានទេ។ មិនយូរមិនឆាប់ សាលាគំនិតនីមួយៗនឹងឃើញថា គំនិតរបស់ខ្លួននាំទៅរកអ្វី ហើយបន្ធូរបន្ថយការសន្និដ្ឋានរបស់ខ្លួន។

ហាសលីតបន្ថែមថា រដ្ឋាភិបាលធំៗស្ទើរតែទាំងអស់ ទទួលឥទ្ធិពលពីកំហុសទាំងនេះខ្លះៗ។ ដូច្នេះគាត់គិតថា វិធីលឿនបំផុតដើម្បីរៀនសេដ្ឋកិច្ច គឺពន្យល់ និងបង្ហាញកំហុសទាំងនោះម្តងមួយៗ ជាពិសេសកំហុសចម្បង ឬហៅថា central error ដែលជាកំហុសមូលដ្ឋាននៅពីក្រោយកំហុសផ្សេងៗ។ គាត់មិនអះអាងថាមានគំនិតថ្មីទេ។ គាត់លើកហេតុផលថា គំនិត «ឆ្លាតវៃ» ទំនើបជាច្រើន គឺជាកំហុសចាស់ៗ ដែលគេយកមកនិយាយម្តងទៀត។

វិធីសាស្ត្ររបស់អ្នកនិពន្ធ អ្នកដែលគាត់ជំពាក់គុណ និងដែនកំណត់របស់សៀវភៅ

ហិនរី ហាសលីត (Henry Hazlitt) រំពឹងថា អ្នកដែលគាត់រិះគន់ នឹងហៅសៀវភៅរបស់គាត់ថា «បុរាណ» ឬ «តាមគំនិតចាស់» ដើម្បីបដិសេធវាចោល។ គាត់ទទួលយកការហៅនោះ។ គាត់និយាយថា អ្នកស្វែងរកការពិតបើកចិត្តទទួលទាំងគំនិតចាស់ និងគំនិតថ្មី តែមិនដេញតាមតែរបស់ថ្មីៗទេ។ គាត់លើកយកសម្តីរបស់ ម៉ូរីស អរ ខូអ៊ិន (Morris R. Cohen) ថា បើបដិសេធអ្នកគិតមុនៗទាំងអស់ នោះគ្មានហេតុផលអ្វីឱ្យសង្ឃឹមថា ការងាររបស់ខ្លួនអាចមានន័យសម្រាប់អ្នកដទៃឡើយ។

ហាសលីតរាប់ឈ្មោះបីនាក់ដែលគាត់ជំពាក់គុណ។ ហ្វ្រេដេរិក បាស្ទីយ៉ា (Frederic Bastiat) បានសរសេរអត្ថបទមួយ កាលពីជិតមួយរយឆ្នាំមុន អំពីអ្វីដែលគេមើលឃើញ និងអ្វីដែលគេមើលមិនឃើញ ឬហៅថា the seen and the unseen ពោលគឺផលដែលលេចឱ្យឃើញភ្លាមៗ និងផលដែលលាក់ ឬមិនដែលកើតមាន។ គ្រោងគំនិតសំខាន់របស់សៀវភៅនេះ មកពីអត្ថបទនោះ។ ហ្វីលីព វិកស្ទីដ (Philip Wicksteed) បានជះឥទ្ធិពលដល់ជំពូកអំពីប្រាក់ឈ្នួល និងជំពូកចុងក្រោយ។ លុដវិក វ៉ុន មីសេស (Ludwig von Mises) បានជះឥទ្ធិពលដល់របៀបដែលគាត់ពន្យល់ថា អតិផរណា ឬហៅថា inflation រាលដាលយ៉ាងដូចម្តេច។ អតិផរណា គឺពេលលុយត្រូវបានបង្កើនច្រើនឡើង ហើយលុយនីមួយៗមានតម្លៃតិចជាងមុន។

ហាសលីតមិនបញ្ចេញឈ្មោះអ្នកនិពន្ធដែលគាត់រិះគន់ក្នុងសៀវភៅទេ ដូចជា ការ៉ល ម៉ាក្ស (Karl Marx) និង ឃេនស៍ (Lord Keynes)។ គាត់ផ្តោតលើគំនិតក្នុងទម្រង់ដែលមនុស្សទូទៅស្គាល់ ហើយដែលរដ្ឋាភិបាលយកទៅអនុវត្ត។ គាត់ប្រើស្ថិតិតិចតួច ព្រោះស្ថិតិហួសសម័យលឿន ហើយនឹងធ្វើឱ្យសៀវភៅវែងពេក។ គាត់សរសេរសម្រាប់អ្នកអានដែលទើបចាប់ផ្តើមរៀនសេដ្ឋកិច្ច។