How Asia Works — Book Summary

Three steps to fast growth

Joe Studwell's book asks how a poor country can become rich quickly, and why some fail. He argues that governments can use three steps to speed up development. Where these steps were used best, in Japan, South Korea, Taiwan and now China, countries moved from poverty to wealth faster than any others in history. Other East Asian states began with the same goals and similar or better advantages. They grew fast for a time, but their progress did not last.

The first step is farming, which Studwell calls the most overlooked. In poor countries most people work on the land. He says the best plan is to turn farming into small household farms, a little like big gardens, where families use all their labour to get the most from each piece of land. Each worker gains only a little. But together the farms produce a surplus, extra output beyond what families need, and that gives people money to spend on goods and services.

The second step is manufacturing. As workers leave the farms, factories let them create value even without special skills, because they can work with machines bought on the world market. Studwell says successful governments also found a new way to speed up learning. They gave firms help, but only if the firms sold their products abroad. He calls this export discipline: a firm has to prove itself in world markets to keep the state's support.

The third step is finance. The state steers money, mainly through banks, toward small farms and factories, because these build skills fast and promise bigger profits later. Money is kept away from quick profits and from spending on consumer goods. This often puts the state against business owners and consumers, who think about the short term.

Two East Asias, tested in 1997

For a while the lessons were unclear, because other fast-growing places did not fit this pattern. From the 1980s to the early 1990s, the World Bank held up Hong Kong and Singapore, and the fast-rising economies of Indonesia, Malaysia and Thailand, as proof that free markets and a small state work best. Studwell rejects this. Hong Kong and Singapore are tiny trading and banking cities with no farmers, so comparing them with normal countries misleads. Fast growth alone also proves little. Brazil's economy grew over 7 per cent yearly for more than 25 years, but it collapsed in the debt crisis of 1982, because borrowed money had paid for much of that growth.

The Asian financial crisis of 1997 showed the real difference. Seven economies had each grown 7 per cent or more yearly for about 25 years: Japan, Korea, Taiwan, China, Malaysia, Indonesia and Thailand. Korea, Taiwan and China escaped the crisis or recovered fast. Malaysia, Indonesia and Thailand were knocked off course. At the time Studwell wrote, around 2012, GDP per person was only about USD3,000 in Indonesia and USD5,000 in Thailand, but about USD20,000 in Korea and Taiwan. Yet after the Second World War all of them had been similarly poor. (GDP counts income earned inside a country; GNI, which the book also uses, adds income from abroad.)

Studwell traces the gap to three choices. In land, Japan, Korea, Taiwan and China handed farmland to farming families in the late 1940s and early 1950s, while south-east Asian governments promised reform but carried out only a small part of it. In manufacturing, south-east Asian firms were never pushed to export, and foreign-owned factories hid how weak local industry was. In finance, these governments followed rich-country advice to open up banking early. Banks owned by business families then lent huge sums, often illegally, to their owners' own companies. The Japanese economist Yoshihara Kunio warned that these states could end up "technology-less". Studwell says that is what happened.

What the book leaves in the background

Studwell treats two influences as background. The first is population. After the war East Asia gained from falling child deaths and a fast-growing number of working-age adults, a boost often called the demographic dividend. But every country in his story had this, so it cannot explain who succeeded. The boost also ends. Later, the number of retired people grows faster than the number of workers, and older people spend savings that once paid for investment. The second is schooling. Studwell says the link between years of education and growth is weaker than most people think. Taiwan was 55 per cent illiterate after the war and still 45 per cent in 1960, yet it took off.

His explanation is that much of the key learning happens inside firms, not in schools or state research centres. He cites the Japanese scholar Masayuki Kondo, who said that industrial technology grows mainly in "firms, not public institutions". So a government's industrial strategy matters most. If the state does not build firms that compete and learn, money spent on education may be wasted. The Soviet Union shows the risk: it put its learning money into elite universities and state institutes, not into competing companies. His book is about how to join the rich club, not how to stay in it.

He also sets aside three popular explanations. Democracy and the rule of law show no steady pattern in East Asia, and he sees them as parts of development rather than its causes. Geography fails too: subtropical Taiwan succeeded, and he groups countries by their policies, not their climate. The book covers eight countries: Japan, South Korea, Taiwan and China, and, in south-east Asia, Thailand, Malaysia, Indonesia and the Philippines. It leaves out failed states, and Hong Kong and Singapore, which he calls offshore financial centres. Most figures come from the IMF and the World Bank, at the exchange rates of the period discussed. His point is that a nation's future is in its government's hands.

បីជំហានដើម្បីរីកចម្រើនលឿន

ជោ ស្ទាដវែល (Joe Studwell) សួរក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ថា តើប្រទេសក្រីក្រអាចក្លាយជាប្រទេសមានបានលឿនដោយរបៀបណា ហើយហេតុអ្វីប្រទេសខ្លះបរាជ័យ។ គាត់អះអាងថា រដ្ឋាភិបាលអាចប្រើបីជំហាន ដើម្បីពន្លឿនការអភិវឌ្ឍ។ ប្រទេសដែលប្រើជំហានទាំងនេះបានល្អបំផុត គឺជប៉ុន កូរ៉េខាងត្បូង តៃវ៉ាន់ ហើយឥឡូវនេះគឺចិន។ ប្រទេសទាំងនេះបានឡើងពីភាពក្រីក្រទៅភាពមានបានលឿនជាងប្រទេសណាៗទាំងអស់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ រដ្ឋដទៃទៀតនៅអាស៊ីបូព៌ាបានចាប់ផ្តើមដោយគោលដៅដូចគ្នា ហើយមានចំណុចខ្លាំងស្រដៀងគ្នា ឬល្អជាងផង។ ប្រទេសទាំងនោះរីកលឿនមួយរយៈ តែការរីកចម្រើននោះមិននៅបានយូរទេ។

ជំហានទីមួយគឺកសិកម្ម ដែលស្ទាដវែលហៅថាជាផ្នែកដែលគេមើលរំលងច្រើនជាងគេ។ នៅប្រទេសក្រីក្រ មនុស្សភាគច្រើនរស់នៅដោយធ្វើស្រែចម្ការ។ គាត់និយាយថា ផែនការល្អបំផុតគឺប្តូរកសិកម្មទៅជា កសិកម្មគ្រួសារលើដីតូចៗ ឬហៅថា household farming។ នេះមានន័យថា គ្រួសារនីមួយៗធ្វើដីតូចរបស់ខ្លួន ដោយប្រើកម្លាំងគ្រប់គ្នា ដើម្បីបានផលច្រើនបំផុតពីដីមួយកន្លែងៗ ដូចការមើលថែសួនបន្លែធំៗ។ កម្មករម្នាក់ៗទទួលបានតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែកសិដ្ឋានគ្រួសារទាំងអស់រួមគ្នាផលិតបាន ផលលើស គឺផលដែលនៅសល់ក្រោយគ្រួសារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ផលលើសនេះធ្វើឱ្យមនុស្សមានលុយទិញទំនិញ និងសេវា។

ជំហានទីពីរគឺការផលិត។ ពេលកម្មករចាកចេញពីស្រែចម្ការ នៅរោងចក្រ ពួកគេអាចផលិតរបស់ដែលមានតម្លៃបាន ទោះគ្មានជំនាញពិសេសក៏ដោយ ព្រោះពួកគេអាចធ្វើការជាមួយម៉ាស៊ីនដែលទិញពីទីផ្សារពិភពលោក។ ស្ទាដវែលនិយាយថា រដ្ឋាភិបាលដែលជោគជ័យក៏បានរកឃើញវិធីថ្មីមួយ ដើម្បីពន្លឿនការរៀន។ រដ្ឋជួយក្រុមហ៊ុន តែលុះត្រាតែក្រុមហ៊ុននោះលក់ផលិតផលទៅបរទេស។ គាត់ដាក់ឈ្មោះវិធីនេះថា វិន័យនាំចេញ ឬហៅថា export discipline មានន័យថា ក្រុមហ៊ុនត្រូវបង្ហាញថាខ្លួនពូកែក្នុងទីផ្សារពិភពលោក ទើបបន្តទទួលការគាំទ្រពីរដ្ឋបាន។

ជំហានទីបីគឺហិរញ្ញវត្ថុ។ រដ្ឋបង្វែរលុយ ភាគច្រើនតាមរយៈធនាគារ ទៅឱ្យកសិដ្ឋានតូចៗ និងរោងចក្រ ព្រោះកន្លែងទាំងនេះបង្កើតជំនាញបានលឿន ហើយអាចផ្តល់ប្រាក់ចំណេញធំជាងនៅពេលក្រោយ។ រដ្ឋមិនឱ្យលុយនោះទៅរកប្រាក់ចំណេញលឿនៗ ឬទៅចាយលើទំនិញប្រើប្រាស់ទេ។ រឿងនេះច្រើនតែធ្វើឱ្យរដ្ឋទាស់គ្នាជាមួយម្ចាស់អាជីវកម្ម និងអ្នកទិញទំនិញ ដែលគិតតែពីរយៈពេលខ្លី។

ឆ្នាំ១៩៩៧ បង្ហាញភាពខុសគ្នារវាងអាស៊ីបូព៌ាពីរក្រុម

មួយរយៈ មេរៀនទាំងនេះមិនច្បាស់ទេ ព្រោះកន្លែងផ្សេងទៀតដែលរីកលឿន មិនត្រូវនឹងគំរូនេះ។ ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ ដល់ដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៩០ ធនាគារពិភពលោក (World Bank) បានលើកហុងកុង និងសិង្ហបុរី ព្រមទាំងឥណ្ឌូណេស៊ី ម៉ាឡេស៊ី និងថៃ ដែលសេដ្ឋកិច្ចកំពុងឡើងលឿន ជាភស្តុតាងថា ទីផ្សារសេរី និងរដ្ឋាភិបាលដែលលូកដៃតិច ជាវិធីល្អបំផុត។ ជោ ស្ទាដវែល (Joe Studwell) មិនយល់ស្របទេ។ ហុងកុង និងសិង្ហបុរីជាទីក្រុងតូចៗ ដែលរស់ដោយពាណិជ្ជកម្ម និងធនាគារ ហើយគ្មានកសិករទេ ដូច្នេះការយកវាទៅប្រៀបធៀបជាមួយប្រទេសធម្មតា ធ្វើឱ្យយល់ខុស។ ការរីកលឿនតែម្យ៉ាង ក៏បង្ហាញបានតិចតួចដែរ។ សេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រេស៊ីលបានរីកលើសពី ៧ ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ អស់រយៈពេលជាង ២៥ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែបានដួលរលំក្នុងវិបត្តិបំណុលឆ្នាំ១៩៨២ ព្រោះការរីកចម្រើននោះ ភាគច្រើនពឹងលើលុយខ្ចី។

វិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុអាស៊ី ឆ្នាំ១៩៩៧ បានបង្ហាញភាពខុសគ្នាពិតប្រាកដ។ សេដ្ឋកិច្ចប្រាំពីរ បានរីកយ៉ាងតិច ៧ ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ អស់រយៈពេលប្រហែល ២៥ ឆ្នាំ គឺជប៉ុន កូរ៉េ តៃវ៉ាន់ ចិន ម៉ាឡេស៊ី ឥណ្ឌូណេស៊ី និងថៃ។ កូរ៉េ តៃវ៉ាន់ និងចិន បានគេចផុតពីវិបត្តិនេះ ឬងើបឡើងវិញយ៉ាងលឿន។ ម៉ាឡេស៊ី ឥណ្ឌូណេស៊ី និងថៃ ត្រូវរង្គោះរង្គើ ហើយបាត់ផ្លូវរីកចម្រើនរបស់ខ្លួន។ ដើម្បីយល់តួលេខខាងក្រោម ផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប ឬហៅថា GDP គឺចំណូលសរុបដែលរកបាននៅក្នុងប្រទេសក្នុងមួយឆ្នាំ។ ប្រហែលឆ្នាំ២០១២ ពេលស្ទាដវែលសរសេរសៀវភៅនេះ GDP សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ មានប្រហែល ៣ ពាន់ដុល្លារអាមេរិកប៉ុណ្ណោះនៅឥណ្ឌូណេស៊ី និងប្រហែល ៥ ពាន់ដុល្លារនៅថៃ តែប្រហែល ២០ ពាន់ដុល្លារនៅកូរ៉េ និងតៃវ៉ាន់។ ប៉ុន្តែក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ប្រទេសទាំងអស់នេះក្រីក្រស្រដៀងគ្នា។ ចំណូលជាតិសរុប ឬហៅថា GNI ដែលសៀវភៅក៏ប្រើដែរ គឺ GDP បូកនឹងចំណូលដែលប្រទេសរកបានពីបរទេស។

ស្ទាដវែលថា គម្លាតនេះកើតចេញពីជម្រើសបី។ ផ្នែកដីធ្លី ជប៉ុន កូរ៉េ តៃវ៉ាន់ និងចិន បានប្រគល់ដីស្រែចម្ការឱ្យគ្រួសារកសិករ នៅចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៤០ និងដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៥០ ចំណែករដ្ឋាភិបាលអាស៊ីអាគ្នេយ៍សន្យាថានឹងកែទម្រង់ តែធ្វើបានតែផ្នែកតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។ ផ្នែកផលិត ក្រុមហ៊ុនអាស៊ីអាគ្នេយ៍មិនដែលត្រូវគេជំរុញឱ្យលក់ទំនិញទៅបរទេសទេ ហើយរោងចក្រដែលបរទេសជាម្ចាស់ បានលាក់បាំងថាឧស្សាហកម្មក្នុងស្រុកខ្សោយប៉ុណ្ណា។ ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ រដ្ឋាភិបាលទាំងនេះបានធ្វើតាមដំបូន្មានរបស់ប្រទេសអ្នកមាន ដោយបើកវិស័យធនាគារឱ្យសេរីតាំងពីដំណាក់កាលដំបូង។ ធនាគារដែលគ្រួសារអាជីវកម្មជាម្ចាស់ បានឱ្យខ្ចីលុយច្រើនសន្ធឹក ជារឿយៗខុសច្បាប់ ទៅក្រុមហ៊ុនរបស់ម្ចាស់ធនាគារខ្លួនឯង។ សេដ្ឋវិទូជប៉ុន យ៉ូស៊ីហារ៉ា គូនីអូ (Yoshihara Kunio) បានព្រមានថា ប្រទេសទាំងនេះអាចនឹងក្លាយជាប្រទេស «គ្មានបច្ចេកវិទ្យាផ្ទាល់ខ្លួន»។ ស្ទាដវែលនិយាយថា នោះហើយជាអ្វីដែលបានកើតឡើង។

កត្តាដែលសៀវភៅចាត់ទុកជារឿងរង

ជោ ស្ទាដវែល (Joe Studwell) ចាត់ទុកកត្តាពីរថាគ្រាន់តែជារឿងរង។ ទីមួយគឺចំនួនប្រជាជន។ ក្រោយសង្គ្រាម អាស៊ីបូព៌ាទទួលបានកម្លាំងជំរុញមួយ ព្រោះកុមារស្លាប់តិចទៅៗ ហើយចំនួនមនុស្សពេញវ័យដែលអាចធ្វើការកើនឡើងលឿន។ គេច្រើនហៅកម្លាំងជំរុញនេះថា អត្ថប្រយោជន៍ពីចំនួនមនុស្សវ័យធ្វើការច្រើន ឬហៅថា demographic dividend។ ប៉ុន្តែគ្រប់ប្រទេសក្នុងរឿងរបស់គាត់សុទ្ធតែមានអត្ថប្រយោជន៍នេះ ដូច្នេះវាពន្យល់មិនបានថាអ្នកណាជោគជ័យទេ។ អត្ថប្រយោជន៍នេះក៏មានទីបញ្ចប់ដែរ។ នៅពេលក្រោយ ចំនួនអ្នកចូលនិវត្តន៍កើនលឿនជាងចំនួនកម្មករ ហើយមនុស្សចាស់ដកលុយសន្សំមកចាយ ជាលុយដែលពីមុនធ្លាប់ប្រើសម្រាប់វិនិយោគ។ ទីពីរគឺការអប់រំ។ ស្ទាដវែលនិយាយថា ទំនាក់ទំនងរវាងចំនួនឆ្នាំរៀន និងការរីកចម្រើន ខ្សោយជាងអ្វីដែលមនុស្សភាគច្រើនគិត។ ក្រោយសង្គ្រាម តៃវ៉ាន់មានមនុស្សមិនចេះអក្សរ ៥៥ ភាគរយ ហើយនៅតែ ៤៥ ភាគរយក្នុងឆ្នាំ១៩៦០ ប៉ុន្តែវានៅតែរីកចម្រើនលឿន។

គាត់ពន្យល់ថា ការរៀនសំខាន់ៗភាគច្រើនកើតឡើងនៅក្នុងក្រុមហ៊ុន មិនមែននៅសាលា ឬមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវរបស់រដ្ឋទេ។ គាត់លើកសម្ដីរបស់អ្នកប្រាជ្ញជប៉ុន ម៉ាសាយូគី កុនដូ (Masayuki Kondo) មកបញ្ជាក់ ដែលបាននិយាយថា បច្ចេកវិទ្យាឧស្សាហកម្មលូតលាស់ភាគច្រើននៅក្នុង «ក្រុមហ៊ុន មិនមែនស្ថាប័នរដ្ឋទេ»។ ដូច្នេះយុទ្ធសាស្ត្រឧស្សាហកម្មរបស់រដ្ឋាភិបាលមានសារៈសំខាន់បំផុត។ បើរដ្ឋមិនកសាងក្រុមហ៊ុនដែលប្រកួតប្រជែង និងរៀនធ្វើឱ្យកាន់តែល្អទេ លុយដែលចំណាយលើការអប់រំ អាចខ្ជះខ្ជាយឥតប្រយោជន៍។ សហភាពសូវៀតបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់នេះ៖ វាយកលុយសម្រាប់ការរៀន ទៅដាក់ក្នុងសាកលវិទ្យាល័យកំពូលៗ និងស្ថាប័នរបស់រដ្ឋ មិនមែនក្នុងក្រុមហ៊ុនដែលប្រកួតប្រជែងគ្នាទេ។ សៀវភៅរបស់គាត់និយាយអំពីរបៀបចូលទៅក្នុង «ក្រុមប្រទេសអ្នកមាន» មិនមែនរបៀបរក្សាកន្លែងក្នុងក្រុមនោះទេ។

គាត់ក៏ទុកចោលការពន្យល់បីយ៉ាងទៀត ដែលមនុស្សនិយមលើកឡើង។ ប្រជាធិបតេយ្យ និងការគោរពច្បាប់ មិនបង្ហាញលំនាំច្បាស់លាស់អ្វីនៅអាស៊ីបូព៌ាទេ ហើយគាត់មើលឃើញថា វាជាផ្នែកមួយនៃការអភិវឌ្ឍ មិនមែនជាមូលហេតុនៃការអភិវឌ្ឍទេ។ ភូមិសាស្ត្រក៏ពន្យល់មិនបានដែរ៖ តៃវ៉ាន់មានអាកាសធាតុក្តៅជិតតំបន់ត្រូពិច តែបានជោគជ័យ ហើយគាត់ដាក់ប្រទេសជាក្រុមតាមគោលនយោបាយ មិនមែនតាមអាកាសធាតុទេ។ សៀវភៅនេះនិយាយអំពីប្រទេសប្រាំបីគឺ ជប៉ុន កូរ៉េខាងត្បូង តៃវ៉ាន់ និងចិន ហើយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ មានថៃ ម៉ាឡេស៊ី ឥណ្ឌូណេស៊ី និងហ្វីលីពីន។ វាមិនរាប់បញ្ចូលរដ្ឋដែលបរាជ័យ និងហុងកុង ព្រមទាំងសិង្ហបុរី ដែលគាត់ហៅថាជាមជ្ឈមណ្ឌលហិរញ្ញវត្ថុសម្រាប់លុយពីក្រៅប្រទេស។ តួលេខភាគច្រើនមកពីមូលនិធិរូបិយវត្ថុអន្តរជាតិ (IMF) និងធនាគារពិភពលោក (World Bank) ដោយប្រើអត្រាប្តូរប្រាក់នៅសម័យដែលកំពុងនិយាយ។ ចំណុចសំខាន់របស់គាត់គឺថា អនាគតរបស់ប្រទេសមួយ នៅក្នុងដៃរដ្ឋាភិបាលរបស់ខ្លួន។