KamSophyThe Road to Serfdom — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកទាសភាព»
What is The Road to Serfdom about?
Written in wartime Britain as a warning to "the Socialists of All Parties," this political book asks how well-meant plans for a centrally directed economy could end up destroying the freedom they promise. Hayek argues that central planning must replace competition and prices, that discretionary power erodes the Rule of Law, and that totalitarian systems tend to lift the least scrupulous to the top. This edition adds his 1956 and 1976 prefaces and closes with a proposal for a limited international federation instead of international economic planning.
សៀវភៅ «ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកទាសភាព» និយាយអំពីអ្វី?
សៀវភៅនយោបាយនេះ ត្រូវបានសរសេរនៅចក្រភពអង់គ្លេសក្នុងពេលសង្គ្រាម ជាការព្រមានដល់ «អ្នកសង្គមនិយមនៃគ្រប់គណបក្ស»។ វាសួរថា តើផែនការដែលមានចេតនាល្អ ដើម្បីឱ្យអាជ្ញាធរកណ្តាលដឹកនាំសេដ្ឋកិច្ច អាចបែរជាបំផ្លាញសេរីភាព ដែលផែនការនោះសន្យាថានឹងផ្តល់ឱ្យ ដោយរបៀបណា។ ហាយ៉េក (Hayek) លើកហេតុផលថា ការរៀបចំផែនការសេដ្ឋកិច្ចពីកណ្តាល ឬហៅថា central planning ត្រូវតែដកការប្រកួតប្រជែង និងតម្លៃទីផ្សារចេញ ហើយយកផែនការមកដាក់ជំនួស។ គាត់ក៏លើកហេតុផលថា អំណាចដែលមន្ត្រីសម្រេចតាមតែខ្លួនយល់ឃើញ ធ្វើឱ្យការគ្រប់គ្រងដោយច្បាប់ ឬហៅថា Rule of Law ចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗ។ គាត់លើកហេតុផលទៀតថា របបផ្តាច់ការគ្រប់ផ្នែក ឬហៅថា totalitarianism ច្រើនតែលើកមនុស្សដែលខ្វល់ពីសីលធម៌តិចជាងគេ ឱ្យឡើងកាន់អំណាច។ ការបោះពុម្ពនេះ បន្ថែមអារម្ភកថារបស់គាត់ឆ្នាំ១៩៥៦ និងឆ្នាំ១៩៧៦ ហើយបញ្ចប់ដោយសំណើមួយ ឱ្យមានសហព័ន្ធអន្តរជាតិដែលមានដែនកំណត់ ជំនួសឱ្យការរៀបចំផែនការសេដ្ឋកិច្ចអន្តរជាតិ។
What you'll learn: 20 chapters
- Preface to the Original Editionsអារម្ភកថានៃការបោះពុម្ពលើកដំបូង
- Foreword to the 1956 American Paperback Editionពាក្យផ្តើមសម្រាប់ការបោះពុម្ពក្របទន់នៅអាមេរិក ឆ្នាំ១៩៥៦
- Preface to the 1976 Editionអារម្ភកថានៃការបោះពុម្ពឆ្នាំ១៩៧៦
- Introductionសេចក្តីផ្តើម
- 1. The Abandoned Road១. ផ្លូវសេរីភាពដែលគេបោះបង់ចោល
- 2. The Great Utopia២. ក្តីសុបិនដ៏ធំដែលមិនអាចសម្រេចបាន
- 3. Individualism and Collectivism៣. បុគ្គលនិយម និងសមូហនិយម
- 4. The “Inevitability” of Planning៤. តើផែនការកណ្តាល «ជៀសមិនរួច» មែនឬ?
- 5. Planning and Democracy៥. ផែនការកណ្តាល និងប្រជាធិបតេយ្យ
- 6. Planning and the Rule of Law៦. ផែនការកណ្តាល និងការគ្រប់គ្រងដោយច្បាប់
- 7. Economic Control and Totalitarianism៧. ការគ្រប់គ្រងសេដ្ឋកិច្ច និងរបបផ្តាច់ការគ្រប់ផ្នែក
- 8. Who, Whom?៨. អ្នកណាគ្រប់គ្រងអ្នកណា?
- 9. Security and Freedom៩. សុវត្ថិភាពជីវភាព និងសេរីភាព
- 10. Why the Worst Get on Top១០. ហេតុអ្វីមនុស្សអាក្រក់បំផុតឡើងកាន់អំណាច
- 11. The End of Truth១១. ពេលអំណាចជាអ្នកកំណត់ការពិត
- 12. The Socialist Roots of Naziism១២. ឫសគល់សង្គមនិយមនៃលទ្ធិណាស៊ី
- 13. The Totalitarians in Our Midst១៣. គំនិតផ្តាច់ការនៅក្នុងប្រទេសប្រជាធិបតេយ្យ
- 14. Material Conditions and Ideal Ends១៤. ជីវភាពសម្ភារៈ និងគោលដៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់
- 15. The Prospects of International Order១៥. អនាគតនៃសណ្តាប់ធ្នាប់អន្តរជាតិ
- 16. Conclusion១៦. សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
Free preview: Preface to the Original Editions
A Political Book, and Honest About It
Hayek first tells readers what kind of book this is. When a scholar of society writes about politics, he says, the first duty is to admit it openly. He could have given it a grander label, an essay in social philosophy, but he plainly calls it a political book.
Hayek adds a second duty. Everything in the argument grows out of certain basic beliefs, which he calls ultimate values. He wants them stated so clearly that readers can see what the whole case rests on and judge it for themselves.
Why Hayek Wrote It, Despite the Cost
Hayek insists that his views do not serve his own interests. He sees no reason why the society he prefers would benefit him more than most people. His socialist colleagues even tell him that, as an economist, he would hold a more important post in the society he opposes, if he accepted their views. He held those views himself when young. Writing the book will cost him: it may upset friends, pull him from work he values more, and harm how his academic research is received.
Still, he treats it as a duty. Most economists had been absorbed by war work and silenced by official posts, leaving public debate to amateurs, cranks and people pushing a favorite cure. The core argument first appeared in an April 1938 article in the Contemporary Review, later enlarged into a 1939 pamphlet for the University of Chicago Press.
អានសាកល្បង៖ អារម្ភកថានៃការបោះពុម្ពលើកដំបូង
សៀវភៅនយោបាយ ដែលអ្នកនិពន្ធប្រាប់ត្រង់ៗ
ហាយ៉េក (Hayek) ប្រាប់អ្នកអានជាមុនថា នេះជាសៀវភៅប្រភេទអ្វី។ គាត់ថា ពេលអ្នកសិក្សាអំពីសង្គមសរសេរអំពីនយោបាយ កាតព្វកិច្ចដំបូងគឺត្រូវទទួលស្គាល់រឿងនេះដោយបើកចំហ។ គាត់អាចដាក់ឈ្មោះឱ្យសៀវភៅនេះស្តាប់ទៅខ្ពង់ខ្ពស់ជាងនេះ ដូចជាអត្ថបទអំពីទស្សនវិជ្ជាសង្គម ប៉ុន្តែគាត់ហៅវាយ៉ាងត្រង់ៗថា សៀវភៅនយោបាយ។
ហាយ៉េកបន្ថែមកាតព្វកិច្ចទីពីរ។ ហេតុផលទាំងអស់ក្នុងសៀវភៅ កើតចេញពីជំនឿមូលដ្ឋានមួយចំនួន។ គាត់ដាក់ឈ្មោះជំនឿទាំងនោះថា តម្លៃជាមូលដ្ឋានបំផុត ឬហៅថា ultimate values។ គាត់ចង់និយាយពីតម្លៃទាំងនោះឱ្យច្បាស់បំផុត ដើម្បីឱ្យអ្នកអានឃើញថា ហេតុផលទាំងមូលពឹងលើអ្វី ហើយវិនិច្ឆ័យវាដោយខ្លួនឯង។
ហេតុអ្វីហាយ៉េក (Hayek) នៅតែសរសេរ ទោះដឹងថាខ្លួននឹងខាតបង់
ហាយ៉េក (Hayek) ទទូចថា ទស្សនៈរបស់គាត់មិនបម្រើផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនទេ។ គាត់មើលមិនឃើញហេតុផលណាមួយ ដែលសង្គមដែលគាត់ពេញចិត្ត នឹងផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់គាត់ច្រើនជាងមនុស្សភាគច្រើនឡើយ។ មិត្តរួមការងារដែលជាអ្នកសង្គមនិយម ថែមទាំងប្រាប់គាត់ថា បើគាត់ទទួលយកទស្សនៈរបស់ពួកគេ គាត់ដែលជាសេដ្ឋវិទូ នឹងបានតំណែងសំខាន់ជាងនេះ នៅក្នុងសង្គមដែលគាត់ប្រឆាំងនោះ។ កាលនៅក្មេង គាត់ក៏ធ្លាប់កាន់ទស្សនៈទាំងនោះដែរ។ ការសរសេរសៀវភៅនេះនឹងធ្វើឱ្យគាត់ខាតបង់៖ វាអាចធ្វើឱ្យមិត្តភក្តិអន់ចិត្ត អាចទាញគាត់ចេញពីការងារដែលគាត់ឱ្យតម្លៃជាង ហើយអាចធ្វើឱ្យគេទទួលយកការស្រាវជ្រាវផ្នែកសិក្សារបស់គាត់មិនសូវល្អ។
ទោះយ៉ាងនេះក្តី គាត់ចាត់ទុកការសរសេរនេះជាកាតព្វកិច្ច។ សេដ្ឋវិទូភាគច្រើនជាប់រវល់នឹងការងារសង្គ្រាម ហើយមិនអាចនិយាយចេញបាន ព្រោះកាន់មុខតំណែងរបស់រដ្ឋ។ ដូច្នេះ ការជជែកវែកញែកជាសាធារណៈ ត្រូវបានទុកឱ្យអ្នកដែលមិនមែនជាអ្នកជំនាញ មនុស្សដែលមានគំនិតចម្លែកៗ និងអ្នកដែលផ្សព្វផ្សាយតែដំណោះស្រាយមួយដែលខ្លួនចូលចិត្ត។ ហេតុផលស្នូលរបស់សៀវភៅ បានចេញជាលើកដំបូងក្នុងអត្ថបទមួយ នៅខែមេសា ឆ្នាំ១៩៣៨ ក្នុងទស្សនាវដ្តី ខនថែមផឺរ៉ារី រីវីយូ (Contemporary Review)។ ក្រោយមក អត្ថបទនោះត្រូវបានពង្រីកជាសៀវភៅតូចមួយ នៅឆ្នាំ១៩៣៩ សម្រាប់គ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពនៃសាកលវិទ្យាល័យឈីកាហ្គោ (University of Chicago Press)។