Think Again — Book Summary

Mann Gulch and the Escape Fire

In August 1949, fifteen smokejumpers, elite firefighters who parachute in to fight wildfires, landed near the top of Mann Gulch in Montana. They planned to contain a fire started by lightning. Then the fire jumped across the gulch and raced toward them, and their foreman, Wagner Dodge, turned the crew back uphill.

As the flames closed in, Dodge stopped and set the grass in front of him on fire. This escape fire burned up the fuel in a small patch, so the wildfire had nothing to feed on there. Dodge lay facedown in the burned area, a wet handkerchief over his mouth, while the main fire swept past. His crew did not follow. Twelve smokejumpers died; Dodge and two others survived.

Grant says Dodge lived because of his mental fitness. Nobody had taught him to build an escape fire. Under stress, people fall back on well-learned habits, and a firefighter's habits are to put fires out and to run away from them. Dodge overrode both. Grant argues that in a fast-changing world, the ability to rethink and unlearn may matter more than intelligence.

Why People Resist Rethinking

Rethinking is hard even when little is at stake. About three quarters of students believe that changing a test answer will lower their score. Yet a review of thirty-three studies found that in every one, most changed answers went from wrong to right. This mistaken belief is known as the first-instinct fallacy. In one count of eraser marks on the tests of more than 1,500 students in Illinois, half of the changes were wrong to right and only a quarter right to wrong.

Grant admits that students may switch only when they feel fairly sure, but recent studies suggest the gain comes from stopping to consider a change. Knowing this does not help much: hundreds of college students were taught about the fallacy, yet on their next two tests they revised no more often.

Grant gives two reasons. People are mental misers who prefer the ease of old views to the effort of new ones. And questioning a deep belief makes the world less predictable and can feel like losing part of oneself. People replace their clothes when styles change but cling to old opinions, a habit psychologists call seizing and freezing.

Dropped Tools and a Missed Chance

The Mann Gulch smokejumpers also ran uphill for eight minutes still carrying axes, saws, shovels and heavy packs, and most dropped them only when Dodge ordered it. Grant says no one can know whether letting go sooner would have saved them. But in 1994, on Storm King Mountain in Colorado, fourteen firefighters died running uphill with safety just 200 feet away. Investigators found that without their tools and packs, they could have moved 15 to 20 percent faster. Psychologist Karl Weick explains why firefighters hold on: tools define the job, so dropping them raises the question "Without my tools, who am I?" Letting go means giving up part of their identity.

Grant says everyone carries mental tools: facts, assumptions and opinions. His own example: before starting at Harvard, he and other new students set up an online e-group that linked more than an eighth of their incoming class. Once on campus, they shut it down. Five years later, Mark Zuckerberg launched Facebook at Harvard. Grant does not claim he could have built Facebook. But the group assumed an online network was a passing hobby, and Grant saw himself as a student, not a business founder. Wisdom, Grant concludes, includes knowing when to drop favorite tools, and even parts of how people see themselves.

ជ្រលងភ្នំ ម៉ាន់ ហ្គាល់ឆ៍ (Mann Gulch) និងការដុតភ្លើងបើកផ្លូវរស់

ក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៤៩ អ្នកពន្លត់ភ្លើងព្រៃដែលលោតឆ័ត្រយោងចុះ ឬហៅថា Smokejumpers ចំនួន ១៥ នាក់ បានចុះចតជិតកំពូលជ្រលងភ្នំ ម៉ាន់ ហ្គាល់ឆ៍ (Mann Gulch) នៅរដ្ឋម៉ុនតាណា (Montana)។ ពួកគេជាអ្នកពន្លត់ភ្លើងជំនាញខ្ពស់ ដែលលោតឆ័ត្រយោងចុះទៅពន្លត់ភ្លើងឆេះព្រៃ។ ពួកគេគ្រោងទប់ស្កាត់ភ្លើងមួយ ដែលឆេះឡើងដោយសាររន្ទះ។ បន្ទាប់មក ភ្លើងបានលោតឆ្លងជ្រលងភ្នំ ហើយឆេះរាលមករកពួកគេយ៉ាងលឿន។ មេក្រុមរបស់ពួកគេ គឺ វ៉ាកន័រ ដាដជ៍ (Wagner Dodge) បាននាំក្រុមត្រឡប់ឡើងទៅលើភ្នំវិញ។

ពេលអណ្តាតភ្លើងខិតជិតមកដល់ ដាដជ៍បានឈប់ ហើយដុតស្មៅនៅពីមុខខ្លួន។ នេះជាការដុតភ្លើងបើកផ្លូវរស់ ឬហៅថា Escape Fire គឺការដុតស្មៅមួយកន្លែងតូចជាមុន។ ភ្លើងនេះបានឆេះអស់អ្វីៗដែលអាចឆេះបាននៅកន្លែងតូចនោះ ដូច្នេះភ្លើងព្រៃគ្មានអ្វីឆេះបន្តនៅទីនោះទេ។ ដាដជ៍ដេកផ្កាប់មុខក្នុងកន្លែងដែលឆេះរួចហើយ ដោយយកកន្សែងដៃសើមបិទមាត់ ខណៈដែលភ្លើងធំឆេះរាលកាត់ទៅ។ ក្រុមរបស់គាត់មិនបានធ្វើតាមទេ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ ១២ នាក់បានស្លាប់ រីឯដាដជ៍ និងពីរនាក់ទៀតបានរួចជីវិត។

ហ្គ្រែនត៍ (Grant) និយាយថា ដាដជ៍រួចជីវិត ដោយសារភាពរឹងមាំផ្នែកគំនិត ឬហៅថា Mental Fitness គឺសមត្ថភាពគិតឡើងវិញ និងបោះបង់ទម្លាប់ចាស់ ពេលស្ថានការណ៍ទាមទារ។ គ្មាននរណាបានបង្រៀនគាត់ឱ្យដុតភ្លើងបើកផ្លូវរស់ទេ។ ពេលមានសម្ពាធខ្លាំង មនុស្សត្រឡប់ទៅពឹងលើទម្លាប់ដែលខ្លួនបានរៀនហាត់ស្ទាត់ ហើយទម្លាប់របស់អ្នកពន្លត់ភ្លើង គឺពន្លត់ភ្លើង និងរត់គេចពីភ្លើង។ ដាដជ៍បានយកឈ្នះលើទម្លាប់ទាំងពីរនេះ។ ការគិតឡើងវិញ ឬហៅថា Rethinking គឺការពិនិត្យជំនឿ គំនិត ឬផែនការដែលខ្លួនមានរួចហើយម្តងទៀត ហើយកែវា ពេលមានភស្តុតាងថ្មី។ ហ្គ្រែនត៍លើកហេតុផលថា ក្នុងពិភពលោកដែលប្រែប្រួលលឿន សមត្ថភាពគិតឡើងវិញ និងបោះបង់អ្វីដែលធ្លាប់រៀន ឬធ្លាប់ជឿ អាចសំខាន់ជាងភាពឆ្លាត។

ហេតុអ្វីមនុស្សមិនព្រមគិតឡើងវិញ

ការគិតឡើងវិញ ឬហៅថា Rethinking គឺការពិនិត្យជំនឿ គំនិត ឬផែនការដែលខ្លួនមានរួចហើយម្តងទៀត ហើយកែវា ពេលមានភស្តុតាងថ្មី។ ការគិតឡើងវិញពិបាក ទោះបីជារឿងនោះមិនសូវសំខាន់ក៏ដោយ។ សិស្សប្រហែលបីភាគបួន ជឿថាការកែចម្លើយក្នុងការប្រឡង នឹងធ្វើឱ្យពិន្ទុរបស់ខ្លួនធ្លាក់។ ប៉ុន្តែការពិនិត្យលើការសិក្សាចំនួន ៣៣ បានរកឃើញថា ក្នុងការសិក្សានីមួយៗ ចម្លើយដែលបានកែភាគច្រើន គឺប្តូរពីខុសទៅត្រូវ។ គេហៅជំនឿនេះថា ជំនឿខុសថាចម្លើយដំបូងតែងតែត្រូវ ឬហៅថា First-Instinct Fallacy។ ក្នុងការសិក្សាមួយដែលរាប់ស្នាមលុប លើក្រដាសប្រឡងរបស់សិស្សជាង ១.៥០០ នាក់ នៅរដ្ឋអ៊ីលីណយ (Illinois) ចម្លើយដែលបានកែពាក់កណ្តាល គឺប្តូរពីខុសទៅត្រូវ ហើយមានតែមួយភាគបួនប៉ុណ្ណោះ ដែលប្តូរពីត្រូវទៅខុស។

ហ្គ្រែនត៍ (Grant) ទទួលស្គាល់ថា សិស្សប្រហែលជាកែចម្លើយ តែនៅពេលដែលខ្លួនប្រាកដចិត្តល្មមប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែការសិក្សាថ្មីៗបង្ហាញថា ផលល្អនោះប្រហែលជាមកពីការផ្អាកមួយភ្លែត ដើម្បីពិចារណាថាគួរកែចម្លើយឬអត់។ ការដឹងរឿងនេះ មិនសូវជួយទេ៖ និស្សិតមហាវិទ្យាល័យរាប់រយនាក់ ត្រូវបានបង្រៀនអំពីជំនឿខុសនេះ ប៉ុន្តែក្នុងការប្រឡងពីរលើកបន្ទាប់ ពួកគេមិនបានកែចម្លើយញឹកញាប់ជាងមុនទេ។

ហ្គ្រែនត៍លើកឡើងមូលហេតុពីរ។ ទីមួយ មនុស្សជាអ្នកកំណាញ់កម្លាំងគិត ឬហៅថា Mental Misers ពោលគឺពួកគេចូលចិត្តកាន់គំនិតចាស់ព្រោះស្រួល ជាងខំប្រឹងគិតគំនិតថ្មី។ ទីពីរ ការសង្ស័យលើជំនឿដែលខ្លួនជឿយ៉ាងជ្រៅ ធ្វើឱ្យពិភពលោកពិបាកទាយទុកជាងមុន ហើយអាចធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ដូចបាត់បង់ផ្នែកមួយនៃខ្លួនឯង។ មនុស្សប្តូរសម្លៀកបំពាក់ពេលម៉ូដប្រែប្រួល ប៉ុន្តែនៅតែកាន់ជាប់មតិចាស់។ អ្នកចិត្តវិទ្យាហៅទម្លាប់នេះថា ការចាប់យកគំនិតមួយ ហើយកាន់ជាប់មិនព្រមប្តូរ ឬហៅថា Seizing and Freezing។

ការមិនព្រមបោះឧបករណ៍ចោល និងឱកាសដែលខកខាន

អ្នកពន្លត់ភ្លើងព្រៃដែលលោតឆ័ត្រយោងចុះ ឬហៅថា Smokejumpers នៅជ្រលងភ្នំ ម៉ាន់ ហ្គាល់ឆ៍ (Mann Gulch) ក៏បានរត់ឡើងលើភ្នំអស់ ៨ នាទី ទាំងនៅកាន់ពូថៅ រណារ ប៉ែល និងកាបូបស្ពាយធ្ងន់ៗ។ ភាគច្រើនបានបោះវាចោល តែនៅពេលដែល ដាដជ៍ (Dodge) បញ្ជាប៉ុណ្ណោះ។ ហ្គ្រែនត៍ (Grant) និយាយថា គ្មាននរណាដឹងច្បាស់ថា ការបោះចោលឆាប់ជាងនេះ អាចជួយសង្គ្រោះពួកគេបានឬអត់ទេ។ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ ១៩៩៤ លើភ្នំស្តម គីង (Storm King Mountain) នៅរដ្ឋខូឡូរ៉ាដូ (Colorado) អ្នកពន្លត់ភ្លើង ១៤ នាក់បានស្លាប់ ពេលកំពុងរត់ឡើងលើភ្នំ ទាំងដែលកន្លែងសុវត្ថិភាពនៅឆ្ងាយតែ ២០០ ហ្វីតប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកស៊ើបអង្កេតរកឃើញថា បើគ្មានឧបករណ៍ និងកាបូបស្ពាយ ពួកគេអាចរត់បានលឿនជាងនេះ ពី ១៥ ទៅ ២០ ភាគរយ។ អ្នកចិត្តវិទ្យា ខាល វ៉ាយក៍ (Karl Weick) ពន្យល់ពីមូលហេតុដែលអ្នកពន្លត់ភ្លើងកាន់ឧបករណ៍ជាប់៖ ឧបករណ៍កំណត់ថាការងាររបស់ពួកគេជាអ្វី ដូច្នេះការបោះវាចោល នាំឱ្យកើតសំណួរថា «បើគ្មានឧបករណ៍របស់ខ្ញុំ តើខ្ញុំជានរណា?» ការបោះឧបករណ៍ចោល មានន័យថាបោះបង់ផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួន ពោលគឺរបៀបដែលខ្លួនមើលឃើញថាខ្លួនជានរណា។

ហ្គ្រែនត៍និយាយថា មនុស្សគ្រប់គ្នាមានឧបករណ៍ក្នុងគំនិត គឺការពិត ការសន្មត និងមតិ។ ឧទាហរណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក៖ មុនចាប់ផ្តើមរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យហាវ៉ាត (Harvard) លោក និងនិស្សិតថ្មីផ្សេងទៀត បានបង្កើតក្រុមជជែកតាមអ៊ីនធឺណិតមួយ ដែលភ្ជាប់និស្សិតច្រើនជាងមួយភាគប្រាំបី នៃនិស្សិតថ្មីទាំងអស់ដែលចូលរៀនឆ្នាំនោះ។ ពេលមកដល់សាលា ពួកគេបានបិទក្រុមនោះ។ ប្រាំឆ្នាំក្រោយមក ម៉ាក ហ្សាក់ឃើប៊ឺក (Mark Zuckerberg) បានបើកដំណើរការហ្វេសប៊ុក (Facebook) នៅសាកលវិទ្យាល័យហាវ៉ាត។ ហ្គ្រែនត៍មិនអះអាងថា លោកអាចបង្កើតហ្វេសប៊ុកបានទេ។ ប៉ុន្តែក្រុមនោះបានសន្មតថា ការភ្ជាប់គ្នាតាមអ៊ីនធឺណិត គ្រាន់តែជាចំណង់ចំណូលចិត្តមួយរយៈ ហើយហ្គ្រែនត៍មើលឃើញខ្លួនជានិស្សិត មិនមែនជាស្ថាបនិកអាជីវកម្មទេ។ ហ្គ្រែនត៍សន្និដ្ឋានថា ប្រាជ្ញាមួយផ្នែក គឺការដឹងថាពេលណាគួរបោះបង់ឧបករណ៍ដែលខ្លួនចូលចិត្ត ហើយពេលណាគួរបោះបង់សូម្បីតែផ្នែកខ្លះនៃរបៀបដែលខ្លួនមើលឃើញខ្លួនឯង។