KamSophyTrust Me, I'm Lying: Confessions of a Media Manipulator — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ជឿខ្ញុំទៅ ខ្ញុំកំពុងកុហក៖ ការសារភាពរបស់អ្នកលេងល្បិចលើសារព័ត៌មាន»
What is Trust Me, I'm Lying: Confessions of a Media Manipulator about?
Ryan Holiday, a former American Apparel marketing director who calls himself a media manipulator, confesses how the pay-by-pageview economics of blogs let him plant false stories and "trade up the chain" from small blogs to national news. Book One sets out nine tactics he used on bloggers, from loaded-question headlines to the One-Off Problem, and Book Two counts the costs: unchecked rumours, corrections that backfire, snark, online pile-ons and what he calls "unreality". He argues from his own cases and offers no tidy solution, only the warning that the system rewards traffic over truth.
សៀវភៅ «ជឿខ្ញុំទៅ ខ្ញុំកំពុងកុហក៖ ការសារភាពរបស់អ្នកលេងល្បិចលើសារព័ត៌មាន» និយាយអំពីអ្វី?
រ៉ាយអិន ហូលីដេ (Ryan Holiday) ជាអតីតនាយកផ្នែកទីផ្សារនៃអាមេរិកាំង អាប់ផារ៉ែល (American Apparel) ដែលហៅខ្លួនឯងថា អ្នកលេងល្បិចលើសារព័ត៌មាន។ គាត់សារភាពថា របៀបរកលុយរបស់ប្លុក ឬហៅថា blog ដែលផ្អែកលើចំនួនការបើកមើលទំព័រ ឬហៅថា pageview បានបើកផ្លូវឱ្យគាត់បញ្ចូលរឿងមិនពិតទៅក្នុងព័ត៌មាន ហើយរុញរឿងឡើងតាមខ្សែសង្វាក់ព័ត៌មាន ឬហៅថា trading up the chain ពីប្លុកតូចៗ ទៅដល់សារព័ត៌មានថ្នាក់ជាតិ។ ផ្នែកទីមួយរៀបរាប់ល្បិចប្រាំបួនដែលគាត់បានប្រើលើអ្នកសរសេរប្លុក ចាប់ពីចំណងជើងជាសំណួរបញ្ឆោត រហូតដល់បញ្ហាត្រូវលក់ម្តងមួយៗ ឬហៅថា One-Off Problem។ ផ្នែកទីពីរបង្ហាញពីការខូចខាតដែលកើតចេញពីវា៖ ពាក្យចចាមអារ៉ាមដែលគ្មានអ្នកពិនិត្យ ការកែតម្រូវដែលបែរជាផ្តល់ផលផ្ទុយ ការចំអកឌឺដង ការវាយប្រហារជាក្រុមលើអ៊ីនធឺណិត និងអ្វីដែលគាត់ហៅថា ភាពមិនពិតដែលលាយឡំនឹងការពិត ឬហៅថា unreality។ គាត់លើកហេតុផលដោយផ្អែកលើករណីផ្ទាល់ខ្លួន ហើយមិនផ្តល់ដំណោះស្រាយងាយៗទេ មានតែការព្រមានថា ប្រព័ន្ធនេះផ្តល់រង្វាន់ដល់ចំនួនអ្នកចូលមើល ជាជាងការពិត។
What you'll learn: 26 chapters
- Introductionសេចក្តីផ្តើម
- 1. Blogs Make the News១. ប្លុកជាអ្នកបង្កើតព័ត៌មាន
- 2. How to Turn Nothing into Something in Three Way-Too-Easy Steps២. របៀបដែលរឿងគ្មានអ្វីសោះ ក្លាយជារឿងធំ ក្នុងបីជំហានដែលងាយពេក
- 3. The Blog Con: How Publishers Make Money Online៣. ល្បិចបោករបស់ប្លុក៖ របៀបដែលម្ចាស់គេហទំព័ររកលុយលើអ៊ីនធឺណិត
- 4. Tactic #1: Bloggers Are Poor; Help Pay Their Bills៤. ល្បិចទី១៖ ការជួយចេញថ្លៃឱ្យអ្នកសរសេរប្លុកដែលខ្វះលុយ
- 5. Tactic #2: Tell Them What They Want to Hear៥. ល្បិចទី២៖ ការប្រាប់អ្នកសរសេរប្លុកនូវអ្វីដែលពួកគេចង់ឮ
- 6. Tactic #3: Give Them What Spreads, Not What's Good៦. ល្បិចទី៣៖ ការផ្តល់រឿងដែលងាយរីករាលដាល មិនមែនរឿងដែលល្អ
- 7. Tactic #4: Help Them Trick Their Readers៧. ល្បិចទី៤៖ ការជួយប្លុកបោកអ្នកអានរបស់ខ្លួន
- 8. Tactic #5: Sell Them Something They Can Sell (Exploit the One-Off Problem)៨. ល្បិចទី៥៖ ការផ្តល់រឿងដែលប្លុកអាចលក់បន្តបាន (ការប្រើបញ្ហាត្រូវលក់ម្តងមួយៗ)
- 9. Tactic #6: Make It All About the Headline៩. ល្បិចទី៦៖ ការធ្វើឱ្យអ្វីៗទាំងអស់ពឹងលើចំណងជើង
- 10. Tactic #7: Kill 'Em with Pageview Kindness១០. ល្បិចទី៧៖ ការផ្គាប់ចិត្តប្លុកដោយចំនួនអ្នកចូលមើល
- 11. Tactic #8: Use the Technology Against Itself១១. ល្បិចទី៨៖ ការបង្វែរបច្ចេកវិទ្យារបស់ប្លុក ឱ្យប្រឆាំងនឹងប្លុកវិញ
- 12. Tactic #9: Just Make Stuff Up (Everyone Else Is Doing It)១២. ល្បិចទី៩៖ ការប្រឌិតរឿងឡើង (ព្រោះអ្នកផ្សេងក៏ធ្វើដូចគ្នា)
- 13. Irin Carmon, The Daily Show, and Me: The Perfect Storm of How Toxic Blogging Can Be១៣. អ៊ីរិន ខាម៉ុន (Irin Carmon) កម្មវិធី ដេលី សូ (The Daily Show) និងខ្ញុំ៖ ពេលគ្រោះថ្នាក់ទាំងអស់នៃប្លុកមកជួបគ្នា
- 14. There Are Others: The Manipulator Hall of Fame១៤. មានអ្នកផ្សេងទៀតដែរ៖ អ្នកលេងល្បិចលើសារព័ត៌មានដែលល្បីជាងគេ
- 15. Cute but Evil: Online Entertainment Tactics That Drug You and Me១៥. គួរឱ្យស្រឡាញ់ តែអាក្រក់៖ ល្បិចកម្សាន្តលើអ៊ីនធឺណិតដែលធ្វើឱ្យយើងស្ពឹកដូចប្រើថ្នាំ
- 16. The Link Economy: The Leveraged Illusion of Sourcing១៦. សេដ្ឋកិច្ចតំណភ្ជាប់៖ ពេលតំណភ្ជាប់ធ្វើឱ្យរឿងមើលទៅដូចមានប្រភពពិត
- 17. Extortion via the Web: Facing the Online Shakedown១៧. ការគំរាមយកលុយតាមអ៊ីនធឺណិត៖ ពេលត្រូវប្រឈមនឹងការបង្ខិតបង្ខំ
- 18. The Iterative Hustle: Online Journalism's Bogus Philosophy១៨. ផ្សាយមុន ពិនិត្យក្រោយ៖ គំនិតបោកបញ្ឆោតនៃសារព័ត៌មានលើអ៊ីនធឺណិត
- 19. The Myth of Corrections១៩. ជំនឿខុសអំពីការកែតម្រូវព័ត៌មាន
- 20. Cheering On Our Own Deception២០. ការអបអរការបោកប្រាស់ដែលគេធ្វើលើខ្លួនយើង
- 21. The Dark Side of Snark: When Internet Humor Attacks២១. ផ្នែកអាក្រក់នៃការចំអកឌឺដង៖ ពេលការកំប្លែងលើអ៊ីនធឺណិតក្លាយជាការវាយប្រហារ
- 22. The 21st-Century Degradation Ceremony: Blogs as Machines of Hatred and Punishment២២. ពិធីបន្ទាបកិត្តិយសនៃសតវត្សរ៍ទី២១៖ ប្លុកជាម៉ាស៊ីនបង្កើតការស្អប់ និងការដាក់ទោស
- 23. Welcome to Unreality២៣. សូមស្វាគមន៍មកកាន់ពិភពដែលរឿងពិត និងរឿងក្លែងលាយឡំគ្នា
- 24. How to Read a Blog: An Update on Account of All the Lies២៤. របៀបអានប្លុក៖ ការណែនាំថ្មី ព្រោះមានការកុហកច្រើនពេក
- Conclusion: So…Where to from Here?សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ដូច្នេះ… តើត្រូវទៅណាទៀត?
Free preview: Introduction
A Media Manipulator Confesses
Ryan Holiday opens with a blunt confession about his job. He says he was a media manipulator: someone paid to feed false stories to the media so that the media would pass them on to the public. His clients, he says, were bestselling authors and big brands. He also says he spent millions of dollars on blog advertising and used gifts and scoops to turn bloggers into sources he could steer.
His main example is a campaign for the film I Hope They Serve Beer in Hell, based on his friend Tucker Max's bestselling book. Holiday says he damaged billboards that he had designed and paid for. He then sent photos to two blogs under the fake name Evan Meyer, as if a passer-by had found them. By his account, he also made anonymous complaints about his own ads, started a boycott page, posted fake comments, and told campus groups about screenings so they would protest.
Holiday reports that within two weeks, and with almost no budget, the story reached FoxNews.com and led to angry editorials in two major newspapers. Then he confesses that the whole storm was essentially fake. These results are his own report, with no outside check.
Why the Trick Worked
Holiday says the trick worked because of how blogs earned money. A pageview is one load of a web page. Blogs sold ads by the pageview, and many bloggers were paid by them too. Writers needed eye-catching stories all day, so a made-up storm fitted the system well. Once real people believed it, he says, it became real. By "real" he means only that people believe something and act on it.
He describes a typical job as simple. A client pays, and Holiday creates a story. Then he moves it along what he calls "trading up the chain." This means pushing a story from a tiny blog to Gawker, then to a local news website, then to the Huffington Post, big newspapers and cable news, until the unreal looks real.
Holiday's full-time job was director of marketing at American Apparel, a clothing company, and he did this work for other clients too. He says publishers spoke honestly to him because he controlled large ad budgets. He admits he used what he learned against the public interest and for his own gain.
The Fool Who Feeds the Monster
Holiday then tells of a 1913 cartoon. It showed a businessman feeding coins to a huge many-armed monster, which stood for the yellow press, the sensational newspapers of that time. The caption was "The Fool Who Feeds the Monster." Holiday says he realised that the fool was him. He links this to a story told in addiction recovery, about a cute pet monster that grows bigger and more dangerous the more it is fed.
He says the cost was real. By his account, friends were ruined by rumours that began as publicity stunts. He also says weak sources, the kind he often fooled with fake stories, spread news that made stocks lose tens of millions of dollars. He gives no names or proof. In 2008 a Gawker blogger posted private e-mails taken from his own inbox, which he calls humiliating, and he says he was as much a part of the problem as Gawker. Worst, he stopped knowing or caring what was real.
Holiday says he wrote the book to expose these weak points, in the hope they will stop working. The first part explains how blogs drive the news, and the second shows the damage. He promises nine tactics. He admits the contradiction in explaining tricks he condemns, and he leaves the choice to the reader.
អានសាកល្បង៖ សេចក្តីផ្តើម
ការសារភាពរបស់អ្នកលេងល្បិចលើសារព័ត៌មាន
រ៉ាយអិន ហូលីដេ (Ryan Holiday) ចាប់ផ្តើមសៀវភៅដោយការសារភាពត្រង់ៗអំពីការងាររបស់គាត់។ គាត់និយាយថា គាត់ធ្លាប់ជាអ្នកលេងល្បិចលើសារព័ត៌មាន ឬហៅថា media manipulator ពោលគឺមនុស្សដែលគេជួលឱ្យបញ្ជូនរឿងមិនពិតទៅឱ្យសារព័ត៌មាន ដើម្បីឱ្យសារព័ត៌មានផ្សាយបន្តទៅមហាជន។ ហូលីដេ និយាយថា អតិថិជនរបស់គាត់ជាអ្នកនិពន្ធដែលមានសៀវភៅលក់ដាច់ និងម៉ាកយីហោធំៗ។ ប្លុក ឬហៅថា blog គឺគេហទំព័រដែលដាក់អត្ថបទថ្មីៗជាប្រចាំ។ គាត់ក៏និយាយថា គាត់បានចំណាយលុយរាប់លានដុល្លារលើការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មនៅលើប្លុក ហើយបានប្រើអំណោយ និងព័ត៌មានផ្តាច់មុខ ឬហៅថា scoop ពោលគឺរឿងដែលមានតែប្លុកមួយមានមុនគេ ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកសរសេរប្លុក ក្លាយជាប្រភពព័ត៌មានដែលគាត់អាចដឹកនាំតាមចិត្តបាន។
ឧទាហរណ៍ចម្បងរបស់គាត់ គឺយុទ្ធនាការផ្សព្វផ្សាយភាពយន្ត «អាយ ហូប ដេ សឺវ ប៊ៀរ អ៊ីន ហែល» (I Hope They Serve Beer in Hell) ដែលផ្អែកលើសៀវភៅលក់ដាច់របស់មិត្តគាត់ ថាកឃើ ម៉ាក់ស៍ (Tucker Max)។ ហូលីដេ និយាយថា គាត់បានបំផ្លាញផ្ទាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម ដែលគាត់ខ្លួនឯងជាអ្នករចនា និងជាអ្នកចេញលុយធ្វើ។ បន្ទាប់មក គាត់ផ្ញើរូបថតទៅប្លុកពីរ ក្រោមឈ្មោះក្លែងក្លាយ «អេវ៉ាន់ ម៉ាយយើ (Evan Meyer)» ធ្វើហាក់ដូចជាមនុស្សដើរកាត់ម្នាក់ជាអ្នកឃើញ។ តាមការរៀបរាប់របស់គាត់ គាត់ក៏បានដាក់ពាក្យតវ៉ាដោយមិនបញ្ចេញឈ្មោះ ប្រឆាំងនឹងការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មរបស់ខ្លួនឯង បង្កើតទំព័រអំពាវនាវឱ្យមនុស្សមិនទៅមើលភាពយន្តនេះ បង្ហោះមតិក្លែងក្លាយ ហើយប្រាប់ក្រុមនិស្សិតតាមសាកលវិទ្យាល័យអំពីការចាក់បញ្ចាំងភាពយន្ត ដើម្បីឱ្យពួកគេមកតវ៉ា។
ហូលីដេ រាយការណ៍ថា ក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ ហើយដោយស្ទើរតែគ្មានថវិកាសោះ រឿងនេះបានទៅដល់គេហទំព័រហ្វក់ស៍ ញូស៍ (FoxNews.com) ហើយនាំឱ្យមានអត្ថបទមតិដ៏ខឹងសម្បារ នៅក្នុងកាសែតធំៗពីរ។ បន្ទាប់មក គាត់សារភាពថា ការខឹងសម្បារដ៏ធំនេះទាំងមូល តាមពិតជារឿងក្លែងក្លាយ។ លទ្ធផលទាំងនេះជាការរៀបរាប់របស់គាត់ផ្ទាល់ គ្មានអ្នកខាងក្រៅផ្ទៀងផ្ទាត់ទេ។
ហេតុអ្វីល្បិចនេះបានផល
ហូលីដេ (Holiday) និយាយថា ល្បិចនេះបានផល ដោយសាររបៀបរកលុយរបស់ប្លុក ឬហៅថា blog ដែលជាគេហទំព័រដាក់អត្ថបទថ្មីៗជាប្រចាំ។ ការបើកមើលទំព័រ ឬហៅថា pageview គឺការបើកទំព័រគេហទំព័រមួយម្តង។ ប្លុកលក់ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមចំនួនការបើកមើលនេះ ហើយអ្នកសរសេរប្លុកជាច្រើនក៏ទទួលប្រាក់ឈ្នួលតាមចំនួននេះដែរ។ អ្នកសរសេរត្រូវការរឿងទាក់ទាញភ្នែកពេញមួយថ្ងៃ ដូច្នេះរឿងខឹងសម្បារដែលគេប្រឌិតឡើង ត្រូវនឹងប្រព័ន្ធនេះណាស់។ គាត់និយាយថា ពេលមនុស្សពិតៗជឿរឿងនោះ វាក៏ក្លាយជារឿងពិត។ ពាក្យ «ពិត» នៅទីនេះ គាត់ចង់និយាយត្រឹមតែថា មនុស្សជឿរឿងមួយ ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលខ្លួនជឿ។
គាត់រៀបរាប់ថា ការងារធម្មតាមួយរបស់គាត់គឺសាមញ្ញ។ អតិថិជនបង់លុយ ហើយហូលីដេបង្កើតរឿងមួយ។ បន្ទាប់មក គាត់រុញរឿងនោះតាមអ្វីដែលគាត់ហៅថា ការរុញរឿងឡើងតាមខ្សែសង្វាក់ព័ត៌មាន ឬហៅថា trading up the chain។ ន័យរបស់វា គឺការបញ្ជូនរឿងមួយពីប្លុកតូចមួយ ឡើងទៅគេហទំព័រធំជាង ម្តងមួយជំហាន៖ ដំបូងទៅហ្គកឃើ (Gawker) បន្ទាប់មកទៅគេហទំព័រព័ត៌មានក្នុងតំបន់ រួចទៅគេហទំព័រហាហ្វីងតុន ប៉ុស្តិ៍ (Huffington Post) កាសែតធំៗ និងទូរទស្សន៍ព័ត៌មាន រហូតដល់អ្វីដែលមិនពិត មើលទៅដូចជាពិត។
ការងារពេញម៉ោងរបស់ហូលីដេ គឺជានាយកផ្នែកទីផ្សារនៅអាមេរិកាំង អាប់ផារ៉ែល (American Apparel) ដែលជាក្រុមហ៊ុនលក់សម្លៀកបំពាក់ ហើយគាត់ក៏ធ្វើការងារបែបនេះឱ្យអតិថិជនផ្សេងទៀតដែរ។ គាត់និយាយថា ម្ចាស់គេហទំព័រនិយាយត្រង់ៗជាមួយគាត់ ព្រោះគាត់កាន់ថវិកាផ្សាយពាណិជ្ជកម្មធំ។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា គាត់បានយកអ្វីដែលគាត់រៀនបាន ទៅប្រើប្រឆាំងនឹងប្រយោជន៍របស់សាធារណជន និងដើម្បីប្រយោជន៍ខ្លួនឯង។
មនុស្សល្ងង់ដែលចិញ្ចឹមបិសាច
បន្ទាប់មក ហូលីដេ (Holiday) រៀបរាប់អំពីគំនូរតុក្កតាមួយពីឆ្នាំ ១៩១៣។ គំនូរនោះបង្ហាញអ្នកជំនួញម្នាក់ កំពុងចិញ្ចឹមបិសាចដ៏ធំមួយដែលមានដៃច្រើន ដោយឱ្យវាស៊ីកាក់។ បិសាចនោះតំណាងឱ្យសារព័ត៌មានបែបរំភើប ឬហៅថា yellow press ពោលគឺកាសែតនៅសម័យនោះ ដែលលក់ដោយរឿងធ្វើឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ ពាក្យដែលសរសេរនៅក្រោមគំនូរនោះ គឺ «មនុស្សល្ងង់ដែលចិញ្ចឹមបិសាច»។ ហូលីដេ និយាយថា គាត់បានដឹងខ្លួនថា មនុស្សល្ងង់នោះគឺគាត់ខ្លួនឯង។ គាត់ភ្ជាប់រឿងនេះទៅនឹងរឿងមួយ ដែលគេនិយាយប្រាប់គ្នាក្នុងការជួយមនុស្សឱ្យឈប់ញៀន អំពីបិសាចតូចគួរឱ្យស្រឡាញ់មួយ ដែលគេចិញ្ចឹមទុកដូចសត្វចិញ្ចឹម។ គេកាន់តែចិញ្ចឹមវា វាកាន់តែធំ និងកាន់តែគ្រោះថ្នាក់។
គាត់និយាយថា ការខូចខាតដែលកើតចេញពីរឿងនេះ គឺពិតប្រាកដ។ តាមការរៀបរាប់របស់គាត់ មិត្តភក្តិរបស់គាត់ត្រូវខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដោយសារពាក្យចចាមអារ៉ាម ដែលចាប់ផ្តើមចេញពីល្បិចផ្សព្វផ្សាយ។ គាត់ក៏និយាយថា ប្រភពព័ត៌មានខ្សោយៗ ពោលគឺប្រភេទប្រភពដែលគាត់ច្រើនតែបោកដោយរឿងក្លែងក្លាយ បានផ្សាយព័ត៌មានដែលធ្វើឱ្យភាគហ៊ុនបាត់បង់តម្លៃរាប់សិបលានដុល្លារ។ គាត់មិនបានប្រាប់ឈ្មោះ ឬផ្តល់ភស្តុតាងទេ។ នៅឆ្នាំ ២០០៨ អ្នកសរសេរប្លុកម្នាក់របស់ហ្គកឃើ (Gawker) បានបង្ហោះអ៊ីមែលឯកជន ដែលយកចេញពីប្រអប់អ៊ីមែលរបស់ហូលីដេផ្ទាល់ ហើយគាត់ហៅរឿងនោះថាជារឿងអាម៉ាស់។ គាត់និយាយថា គាត់ក៏ជាផ្នែកមួយនៃបញ្ហានេះ មិនតិចជាងហ្គកឃើដែរ។ អ្វីដែលអាក្រក់ជាងគេ គឺគាត់លែងដឹង ហើយលែងខ្វល់ថា អ្វីជាការពិត។
ហូលីដេ និយាយថា គាត់សរសេរសៀវភៅនេះ ដើម្បីបង្ហាញចំណុចខ្សោយទាំងនេះឱ្យគេដឹង ដោយសង្ឃឹមថា ចំណុចខ្សោយទាំងនោះនឹងលែងអាចយកមកប្រើបានទៀត។ ផ្នែកទីមួយនៃសៀវភៅ ពន្យល់ពីរបៀបដែលប្លុកជំរុញ និងដឹកនាំព័ត៌មាន ហើយផ្នែកទីពីរ បង្ហាញពីការខូចខាតដែលកើតឡើង។ គាត់សន្យាថានឹងរៀបរាប់ល្បិចចំនួនប្រាំបួន។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា វាជារឿងផ្ទុយគ្នា ដែលគាត់ពន្យល់ល្បិចទាំងនេះ ខណៈដែលគាត់ខ្លួនឯងថ្កោលទោសវា ហើយគាត់ទុកឱ្យអ្នកអានជាអ្នកសម្រេចចិត្តខ្លួនឯង។