Blood and Iron: The Rise and Fall of the German Empire 1871–1918 — Book Summary

A Reluctant Kaiser at Versailles

Hoyer opens her book with an old man crying. On 17 January 1871, King Wilhelm I of Prussia sobbed in front of Bismarck. He feared the next day would end the Prussian monarchy, and he said it was Bismarck's fault. The next day the German princes still offered him the new title. This happened in the Hall of Mirrors at Versailles, before several hundred officers and nobles.

Hoyer sees a weak new state in this scene. Wilhelm rejected the title "German Kaiser" and agreed only to the plainer Kaiser Wilhelm, wanting to remain, above all, king of Prussia. Bismarck, the first chancellor, was no nationalist either, she argues. He saw Germany as a tool for Prussian power and set the ceremony on Prussia's national day. The southern states had joined out of fear of a French invasion, a fear Bismarck had cleverly stirred up. So the new country was declared in defeated France, not on German soil. For Hoyer, this shows how central war was to the new Germany.

Enemies Inside, a Place in the Sun

Hoyer grants that Bismarck had something to build on. Old legends told of the medieval king Barbarossa, asleep in a mountain until he returned to restore Germany. The Brothers Grimm had argued that a shared language and culture mattered more than local loyalty. Industry also needed the states to plan together. But she argues this was not enough. In 1862 Bismarck had said that only war would unite the Germans, and he united them through wars with Denmark, Austria and France. The thirty-nine former states shared only one real experience: fighting outside enemies. Bismarck understood, Hoyer says, that his nation was a mosaic held together by its enemies' blood.

A new great power had to keep quiet for a while, so Bismarck could not risk another war soon. Instead he looked for internal enemies: the Polish, Danish and French minorities, the Catholics, whose church he tried to push out of public life, and the socialists. Wilhelm II, Kaiser from 1888, hated this method. He wanted every German to love him and sought "a place in the sun", an empire like Britain's or France's. Hoyer calls the belief that this would unite Germans flawed and, in the end, fatal. Bismarck resigned in 1890, and the Empire ended in defeat in 1918.

Her closing point is that both men kept conflict alive on purpose, and neither built a united, prosperous state in his own time. Yet, willingly or not, both planted seeds of the democratic and wealthy Germany that came later.

អធិរាជដែលមិនចង់ធ្វើអធិរាជ នៅវិមាន វែរសាយ (Versailles)

ហូយ័រ (Hoyer) ចាប់ផ្តើមសៀវភៅរបស់នាង ដោយរឿងបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងយំ។ នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមករា ឆ្នាំ១៨៧១ ស្តេចព្រុស្ស៊ី វិលហែលមទីមួយ (Wilhelm I) បានយំខ្សឹកខ្សួលនៅមុខ ប៊ីស្មាក (Bismarck)។ គាត់ខ្លាចថា ថ្ងៃស្អែកនឹងបញ្ចប់របបដែលមានស្តេចដឹកនាំព្រុស្ស៊ី ហើយគាត់និយាយថា នេះជាកំហុសរបស់ ប៊ីស្មាក។ ថ្ងៃបន្ទាប់ ព្រះអង្គម្ចាស់ និងស្តេចនៃរដ្ឋអាល្លឺម៉ង់ នៅតែជូនងារថ្មីដល់គាត់ គឺងារជា អធិរាជ ឬហៅថា Kaiser ពោលគឺស្តេចកំពូលនៃចក្រភពអាល្លឺម៉ង់ ដែលជាប្រមុខរដ្ឋ និងជាមេបញ្ជាការកងទ័ព។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះកើតឡើងនៅសាលកញ្ចក់ (Hall of Mirrors) នៃវិមាន វែរសាយ ចំពោះមុខនាយទាហាន និងអភិជនរាប់រយនាក់។

ហូយ័រ មើលឃើញក្នុងឈុតនេះ នូវរដ្ឋថ្មីមួយដែលខ្សោយ។ វិលហែលម បដិសេធងារ «អធិរាជអាល្លឺម៉ង់» ហើយយល់ព្រមតែងារសាមញ្ញជាង «អធិរាជ វិលហែលម» ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះលើសពីអ្វីៗទាំងអស់ គាត់ចង់នៅតែជាស្តេចព្រុស្ស៊ី។ នាងលើកហេតុផលថា ប៊ីស្មាក ក៏មិនមែនជាអ្នកជាតិនិយមដែរ។ គាត់ជា អធិការបតី ឬហៅថា Chancellor ដំបូងគេ ពោលគឺជាប្រមុខរដ្ឋាភិបាលដែលអធិរាជតែងតាំង។ គាត់ចាត់ទុកអាល្លឺម៉ង់ ជាឧបករណ៍សម្រាប់បង្កើនអំណាចព្រុស្ស៊ី ហើយបានរៀបចំពិធីនោះនៅថ្ងៃជាតិរបស់ព្រុស្ស៊ី។ រដ្ឋនៅភាគខាងត្បូងបានចូលរួម ព្រោះខ្លាចបារាំងចូលលុកលុយ ហើយ ប៊ីស្មាក បានញុះញង់ការភ័យខ្លាចនោះយ៉ាងប៉ិនប្រសប់។ ដូច្នេះ ប្រទេសថ្មីនេះត្រូវបានប្រកាសនៅក្នុងប្រទេសបារាំងដែលចាញ់សង្គ្រាម មិនមែននៅលើទឹកដីអាល្លឺម៉ង់ទេ។ ចំពោះ ហូយ័រ រឿងនេះបង្ហាញថា សង្គ្រាមសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អាល្លឺម៉ង់ថ្មី។

សត្រូវក្នុងស្រុក និងសុបិនចង់មានឋានៈស្មើគេក្នុងពិភពលោក

ហូយ័រ (Hoyer) ទទួលស្គាល់ថា ប៊ីស្មាក (Bismarck) មានមូលដ្ឋានខ្លះសម្រាប់កសាង។ រឿងព្រេងចាស់ៗនិយាយអំពីស្តេចនៅមជ្ឈិមសម័យម្នាក់ឈ្មោះ បាបារ៉ូសា (Barbarossa) ដែលដេកលក់នៅក្នុងភ្នំ រង់ចាំថ្ងៃត្រឡប់មកស្តារអាល្លឺម៉ង់ឡើងវិញ។ បងប្អូន គ្រីម (Brothers Grimm) បានលើកហេតុផលថា ភាសា និងវប្បធម៌ដែលមានរួមគ្នា សំខាន់ជាងការស្មោះត្រង់ចំពោះតំបន់របស់ខ្លួន។ ឧស្សាហកម្មក៏ត្រូវការឱ្យរដ្ឋនានាធ្វើផែនការជាមួយគ្នាដែរ។ ប៉ុន្តែនាងលើកហេតុផលថា ទាំងនេះមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ ក្នុងឆ្នាំ១៨៦២ ប៊ីស្មាក បាននិយាយថា មានតែសង្គ្រាមទេដែលអាចបង្រួបបង្រួមជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ ហើយគាត់ពិតជាបានបង្រួបបង្រួមពួកគេ តាមរយៈសង្គ្រាមជាមួយដាណឺម៉ាក អូទ្រីស និងបារាំង។ រដ្ឋចាស់ៗទាំង៣៩ មានបទពិសោធន៍ពិតប្រាកដរួមគ្នាតែមួយគត់ គឺការច្បាំងនឹងសត្រូវពីខាងក្រៅ។ ហូយ័រ និយាយថា ប៊ីស្មាក យល់ច្បាស់ថា ជាតិរបស់គាត់ប្រៀបដូចជាបំណែកតូចៗជាច្រើនដែលផ្គុំចូលគ្នា ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យបំណែកទាំងនោះនៅជាប់គ្នាបាន គឺសង្គ្រាមដែលពួកគេច្បាំងរួមគ្នាប្រឆាំងនឹងសត្រូវ។

មហាអំណាចថ្មីមួយត្រូវនៅស្ងៀមមួយរយៈ ដោយមិនបង្កសង្គ្រាមថ្មី ដូច្នេះ ប៊ីស្មាក មិនអាចប្រថុយធ្វើសង្គ្រាមមួយទៀតឆាប់ៗបានទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់រកសត្រូវនៅក្នុងស្រុក។ សត្រូវទាំងនោះគឺ ជនជាតិភាគតិចប៉ូឡូញ ដាណឺម៉ាក និងបារាំង អ្នកកាន់សាសនាកាតូលិក ដែលគាត់ព្យាយាមរុញព្រះវិហាររបស់ពួកគេចេញពីជីវិតសាធារណៈ និងពួកសង្គមនិយម ពោលគឺអ្នកដែលចង់ឱ្យកម្មកររួបរួមគ្នា ដើម្បីមានអំណាច និងជីវភាពល្អជាងមុន។ វិលហែលមទីពីរ (Wilhelm II) ដែលធ្វើជា អធិរាជ ឬហៅថា Kaiser ពោលគឺស្តេចកំពូលនៃចក្រភព ចាប់ពីឆ្នាំ១៨៨៨ ស្អប់វិធីនេះ។ គាត់ចង់ឱ្យជនជាតិអាល្លឺម៉ង់គ្រប់គ្នាស្រឡាញ់គាត់ ហើយចង់បាន «កន្លែងរបស់ខ្លួនក្រោមពន្លឺថ្ងៃ» ពោលគឺចង់មានឋានៈក្នុងពិភពលោក និងមានអាណានិគម គឺទឹកដីនៅក្រៅប្រទេសដែលខ្លួនគ្រប់គ្រង ស្មើនឹងចក្រភពអង់គ្លេស ឬបារាំង។ គាត់ជឿថា ការនេះនឹងធ្វើឱ្យជនជាតិអាល្លឺម៉ង់រួបរួមគ្នា។ ហូយ័រ ថា ជំនឿនេះខុស ហើយនៅទីបំផុតបាននាំទៅរកមហន្តរាយ។ ប៊ីស្មាក លាលែងពីតំណែងក្នុងឆ្នាំ១៨៩០ ហើយចក្រភពបានបញ្ចប់ដោយការចាញ់សង្គ្រាម ក្នុងឆ្នាំ១៩១៨។

នៅទីបញ្ចប់ នាងសរុបថា បុរសទាំងពីរបានចេតនាទុកឱ្យជម្លោះនៅតែមាន ហើយគ្មាននរណាម្នាក់កសាងបានរដ្ឋដែលរួបរួម និងរីកចម្រើន នៅក្នុងសម័យរបស់ខ្លួនទេ។ ប៉ុន្តែ ទោះចង់ ឬមិនចង់ក៏ដោយ បុរសទាំងពីរបានចាក់គ្រឹះឱ្យអាល្លឺម៉ង់ដែលមានប្រជាធិបតេយ្យ និងមានបាន ដែលកើតឡើងនៅពេលក្រោយ។