Mein Kampf: A critical summary of a dangerous book — Book Summary

Context: A Book Written in Prison

This is context, not from the book. Adolf Hitler wrote Mein Kampf in 1924 and 1925. He wrote part of it in prison, after a failed coup, an attempt to seize power by force, in Munich. In 1933 he took power in Germany. The ideas in this book led to the Nazi dictatorship, the Second World War in Europe from 1939 to 1945, and the Holocaust, in which about six million Jews were murdered. Hitler died in 1945.

This summary shows what Hitler wrote so that readers can understand it and be warned. Every claim in these cards is his claim, not a fact. Many are false or hateful, and the cards say so. From here on, everything comes from the book.

In his preface, Hitler says his sentence began at the fortress of Landsberg on April 1st, 1924. He plans two volumes about the aims of his movement and how it grew. He will tell his own life only where it helps explain the movement and answers what he calls lies about him. He blames those lies on a press that he calls Jewish. That is a false and hateful accusation, and he gives no example.

He admits that speakers win more people than writers, but says the main ideas must be written down so that all followers defend them the same way. He calls the two volumes "building stones" for that shared work. He dedicates volume one to sixteen men who died in Munich on November 9th, 1923. He calls them heroes and martyrs and lists their ordinary jobs, such as waiter and bank official. He does not say what they were doing or who killed them. The dedication turns the dead into a symbol for his followers.

A Boy Who Said No

Hitler tells his life story as a hero's story, so every detail here is "as he tells it." He says he is lucky to be born in Braunau, a town on the border between Austria and Germany. He argues the two countries must join. He says people of the same blood belong in one state, even if this costs money. This is a racial idea, and he offers no proof for it. He adds that a people who cannot feed themselves gain a right to take land from others by war. This is an excuse for conquest.

His father, a poor boy who became a civil servant, wanted his son to follow him. At eleven, Hitler says, he refused: "I would not become a civil servant." At twelve he chose to become a painter. His father said never. He says he then failed on purpose in subjects he disliked, and led his class in history.

He says school made him a nationalist. In Austria, Germans and other peoples fought over language and schools. He describes children wearing German colours, and a sorting of people into fighters, fence-sitters and traitors. He admired how his history teacher held the class by calling on national pride.

He grew to hate the Habsburg family who ruled Austria. He says they favoured the Czechs and harmed the Germans, and he describes the other peoples of Austria as a danger. This is racist, and he gives no evidence. He even calls the killing of the heir to the throne, Archduke Franz Ferdinand, a just punishment. After his father died, and then his mother, he went to Vienna with a small orphan's allowance.

Poor in Vienna: What He Says He Saw

Hitler says the Academy of Fine Arts in Vienna refused him as a painter, but its head said his drawings showed a talent for building design. He then wanted to become an architect. He says he spent five years of poverty in Vienna, first as a casual labourer and later painting small pictures. He often went hungry and read in his spare time.

He claims these years gave him a fixed view of the world, and that he never changed it. He says the social problem cannot be understood from above, and that he learned it by living it. He pities many poor workers as victims of bad conditions, but then adds a cold idea. He says society should improve conditions but also be ruthless toward people he thinks cannot be improved, and he compares this to the way nature chooses which living things survive. This treats human beings as things to be removed, and it is a dangerous idea.

On a building site, he says, workmates ordered him to join a trade union. He refused. When he argued against their politics, they threatened to throw him off the scaffold, and he left. He then read the newspaper of the Social Democrats, a left-wing party, and says it was full of lies. He accuses the party of ruling by fear. He says only a force at least as hard can stop such methods, and that ordinary people give in to strength, not to argument. In this way Hitler describes crowds as easy to push, and he treats fear as a political tool.

How His Hatred Found a Single Enemy

Hitler says Vienna opened his eyes to two dangers to the German people: Marxism, the idea of a workers' revolution, and the Jews. He claims that in Linz and in his first Vienna weeks he had no hatred of Jews. By his own figure, Jews were about one in ten of the people in Vienna. He says he saw a man in traditional Jewish dress, bought anti-Jewish pamphlets, and decided that Jews were a different people. That is a racist idea.

Next, he accuses Jews of ruling the press, art, and theatre, and of secretly leading the Marxist parties. He supports this with a few names and his own impressions. These claims are a false conspiracy theory, and he offers no real evidence. He also uses words of dirt and disease about Jews. Such words make people seem less than human, and they prepare the ground for cruelty.

He calls this his moment of discovery, the point where "the scales fell." A short note on how this works: he feels fear and anger, picks one group to carry all the blame, and treats his guess as a proven fact. After that, any bad news seems to confirm it. He says that standing against Jews follows the will of the Almighty Creator. Hitler thus gives his hatred the weight of a holy duty.

ព័ត៌មានប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ សៀវភៅដែលសរសេរក្នុងគុក

នេះជាព័ត៌មានប្រវត្តិសាស្ត្របន្ថែម មិនមែនមកពីសៀវភៅទេ។ អាដុល ហ៊ីត្លែរ (Adolf Hitler) បានសរសេរសៀវភៅ ការតស៊ូរបស់ខ្ញុំ (Mein Kampf) ក្នុងឆ្នាំ១៩២៤ និងឆ្នាំ១៩២៥។ គាត់សរសេរមួយផ្នែកនៅក្នុងគុក ក្រោយរដ្ឋប្រហារ ឬហៅថា coup មួយដែលបរាជ័យនៅក្រុងមុយនិច។ រដ្ឋប្រហារ គឺជាការប៉ុនប៉ងដណ្តើមអំណាចដោយកម្លាំង។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៣៣ គាត់បានកាន់អំណាចនៅអាល្លឺម៉ង់។ គំនិតក្នុងសៀវភៅនេះបាននាំទៅរករបបផ្តាច់ការណាស៊ី សង្គ្រាមលោកលើកទីពីរនៅអឺរ៉ុប ពីឆ្នាំ១៩៣៩ ដល់ឆ្នាំ១៩៤៥ និងការប្រល័យពូជសាសន៍ជ្វីហ្វ ឬហៅថា Holocaust ដែលជនជាតិជ្វីហ្វប្រហែល៦លាននាក់ត្រូវគេសម្លាប់។ ហ៊ីត្លែរ បានស្លាប់ក្នុងឆ្នាំ១៩៤៥។

សេចក្តីសង្ខេបនេះប្រាប់អ្វីដែល ហ៊ីត្លែរ បានសរសេរ ដើម្បីឱ្យអ្នកអានយល់ និងប្រុងប្រយ័ត្ន។ រាល់ការអះអាងក្នុងកាតទាំងនេះ ជាការអះអាងរបស់គាត់ មិនមែនជាការពិតទេ។ ការអះអាងជាច្រើនមិនពិត ឬពោរពេញដោយការស្អប់ ហើយកាតទាំងនេះនិយាយប្រាប់ដូច្នោះ។ ចាប់ពីទីនេះតទៅ អ្វីៗទាំងអស់មកពីសៀវភៅ។

ក្នុងអារម្ភកថា ហ៊ីត្លែរ និយាយថា គាត់ចាប់ផ្តើមជាប់ទោសនៅបន្ទាយ ឡង់ស៍ប៊ឺក (Landsberg) នៅថ្ងៃទី១ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩២៤។ គាត់គ្រោងសរសេរពីរភាគ អំពីគោលដៅនៃចលនារបស់គាត់ និងរបៀបដែលចលនានោះរីកធំឡើង។ គាត់នឹងរៀបរាប់ពីជីវិតរបស់ខ្លួន តែត្រង់កន្លែងណាដែលជួយឱ្យយល់ពីចលនា និងឆ្លើយតបនឹងអ្វីដែលគាត់ហៅថា «ការកុហក» អំពីគាត់ប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ចោទថា «ការកុហក» ទាំងនោះមកពីសារព័ត៌មានដែលគាត់ហៅថា «សារព័ត៌មានរបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ»។ នេះជាការចោទប្រកាន់ដែលមិនពិត និងពោរពេញដោយការស្អប់ ហើយគាត់មិនបានផ្តល់ឧទាហរណ៍ណាមួយទេ។

គាត់ទទួលស្គាល់ថា អ្នកថ្លែងសុន្ទរកថាទាញមនុស្សបានច្រើនជាងអ្នកសរសេរ ប៉ុន្តែគាត់និយាយថា គំនិតសំខាន់ៗត្រូវសរសេរទុក ដើម្បីឱ្យអ្នកដើរតាមទាំងអស់ការពារគំនិតទាំងនោះតាមរបៀបតែមួយ។ គាត់ហៅភាគទាំងពីរថា «ថ្មគ្រឹះសម្រាប់សាងសង់» សម្រាប់កិច្ចការរួមនោះ។ គាត់ឧទ្ទិសភាគទីមួយដល់បុរស១៦នាក់ ដែលបានស្លាប់នៅក្រុងមុយនិច នៅថ្ងៃទី៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩២៣។ គាត់ហៅពួកគេថា «វីរបុរស» និង «អ្នកពលីជីវិត» ហើយរាយឈ្មោះការងារធម្មតារបស់ពួកគេ ដូចជាអ្នកបម្រើតុ និងមន្ត្រីធនាគារ។ គាត់មិនបានប្រាប់ថា ពួកគេកំពុងធ្វើអ្វី ឬនរណាសម្លាប់ពួកគេទេ។ ការឧទ្ទិសនេះបំប្លែងអ្នកស្លាប់ឱ្យទៅជានិមិត្តរូបសម្រាប់អ្នកដើរតាមគាត់។

ក្មេងប្រុសដែលមិនព្រមធ្វើតាមឪពុក

ហ៊ីត្លែរ (Hitler) និទានរឿងជីវិតរបស់ខ្លួនដូចរឿងវីរបុរស ដូច្នេះព័ត៌មានលម្អិតនីមួយៗនៅទីនេះគឺ «តាមការរៀបរាប់របស់គាត់»។ គាត់និយាយថា គាត់សំណាងដែលកើតនៅក្រុង ប្រោណាវ (Braunau) ជាក្រុងនៅព្រំដែនរវាងអូទ្រីស និងអាល្លឺម៉ង់។ គាត់លើកហេតុផលថា ប្រទេសទាំងពីរត្រូវរួមគ្នា។ គាត់និយាយថា មនុស្សដែលមានឈាមដូចគ្នា ត្រូវនៅក្នុងរដ្ឋតែមួយ ទោះបីត្រូវចំណាយប្រាក់ក៏ដោយ។ នេះជាគំនិតដែលផ្អែកលើពូជសាសន៍ ហើយគាត់មិនបានផ្តល់ភស្តុតាងអ្វីទេ។ គាត់បន្ថែមថា ប្រជាជនដែលមិនអាចចិញ្ចឹមខ្លួនឯងបាន ទទួលបានសិទ្ធិដណ្តើមដីពីអ្នកដទៃដោយសង្គ្រាម។ នេះជាលេសសម្រាប់ដណ្តើមទឹកដីអ្នកដទៃ។

ឪពុករបស់គាត់ធ្លាប់ជាក្មេងក្រីក្រ ហើយក្រោយមកបានក្លាយជាមន្ត្រីរាជការ។ ឪពុកចង់ឱ្យកូនប្រុសធ្វើការងារដូចខ្លួន។ ហ៊ីត្លែរ និយាយថា នៅអាយុ១១ឆ្នាំ គាត់បានបដិសេធថា «ខ្ញុំមិនព្រមធ្វើជាមន្ត្រីរាជការទេ»។ នៅអាយុ១២ឆ្នាំ គាត់ជ្រើសរើសធ្វើជាវិចិត្រករ។ ឪពុករបស់គាត់ឆ្លើយថា មិនបានដាច់ខាត។ គាត់និយាយថា បន្ទាប់មកគាត់ចេតនាធ្វើឱ្យខ្លួនឯងធ្លាក់មុខវិជ្ជាដែលគាត់មិនចូលចិត្ត ហើយបានលេខមួយក្នុងថ្នាក់ខាងមុខវិជ្ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ។

គាត់និយាយថា សាលារៀនធ្វើឱ្យគាត់ក្លាយជាអ្នកជាតិនិយម។ នៅអូទ្រីស ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ និងជនជាតិផ្សេងទៀតឈ្លោះប្រកែកគ្នាអំពីភាសា និងសាលារៀន។ គាត់រៀបរាប់ពីកុមារដែលពាក់ពណ៌ជាតិអាល្លឺម៉ង់ និងការបែងចែកមនុស្សជាអ្នកប្រយុទ្ធ អ្នកមិនកាន់ខាងណា និងអ្នកក្បត់។ គាត់កោតសរសើរគ្រូប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់គាត់ ដែលទាញចិត្តសិស្សក្នុងថ្នាក់ ដោយដាស់មោទនភាពជាតិ។

គាត់បានចាប់ផ្តើមស្អប់ត្រកូលហាប់ស្ប៊ឺក (Habsburg) ដែលគ្រប់គ្រងអូទ្រីស។ គាត់និយាយថា ត្រកូលនេះរើសមុខជនជាតិឆែក ហើយធ្វើបាបជនជាតិអាល្លឺម៉ង់។ គាត់ក៏រៀបរាប់ថា ជនជាតិដទៃទៀតនៅអូទ្រីសជាគ្រោះថ្នាក់។ នេះជាការប្រកាន់ពូជសាសន៍ ហើយគាត់មិនបានផ្តល់ភស្តុតាងទេ។ គាត់ថែមទាំងចាត់ទុកការសម្លាប់អ្នកស្នងរាជ្យអូទ្រីស ហ្វ្រាន់ស៍ ហ្វែរឌីណង់ (Franz Ferdinand) ថាជាការដាក់ទោសដែលសមនឹងទទួល។ បន្ទាប់ពីឪពុកស្លាប់ ហើយម្តាយស្លាប់តាមក្រោយ គាត់បានទៅក្រុងវីយែន ជាមួយប្រាក់ឧបត្ថម្ភតិចតួចសម្រាប់កុមារកំព្រា។

ភាពក្រីក្រនៅក្រុងវីយែន៖ អ្វីដែលគាត់និយាយថាបានឃើញ

ហ៊ីត្លែរ (Hitler) និយាយថា សាលាវិចិត្រសិល្បៈ (Academy of Fine Arts) នៅក្រុងវីយែន មិនព្រមទទួលគាត់ឱ្យចូលរៀនជាវិចិត្រករទេ ប៉ុន្តែនាយកសាលាបាននិយាយថា គំនូររបស់គាត់មានទេពកោសល្យខាងការរចនាអគារ។ ពេលនោះគាត់ចង់ធ្វើជាស្ថាបត្យករ។ គាត់និយាយថា គាត់បានរស់នៅក្រីក្រប្រាំឆ្នាំនៅក្រុងវីយែន ដំបូងជាកម្មករស៊ីឈ្នួលរាយ ហើយក្រោយមកគូររូបតូចៗលក់។ គាត់តែងតែអត់បាយ ហើយអានសៀវភៅក្នុងពេលទំនេរ។

គាត់អះអាងថា ឆ្នាំទាំងនេះបានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវទស្សនៈរឹងប៉ឹងមួយអំពីពិភពលោក ហើយគាត់មិនដែលផ្លាស់ប្តូរវាឡើយ។ គាត់និយាយថា អ្នកដែលមើលពីខាងលើសង្គម មិនអាចយល់បញ្ហាសង្គមបានទេ ហើយគាត់បានរៀនបញ្ហានោះដោយរស់នៅក្នុងវាផ្ទាល់។ គាត់អាណិតកម្មករក្រីក្រជាច្រើន ដែលជាជនរងគ្រោះដោយសារលក្ខខណ្ឌរស់នៅអាក្រក់ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក គាត់បន្ថែមគំនិតគ្មានក្តីអាណិតមួយ។ គាត់និយាយថា សង្គមគួរកែលក្ខខណ្ឌរស់នៅឱ្យប្រសើរ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវគ្មានមេត្តាចំពោះមនុស្សដែលគាត់គិតថាមិនអាចកែប្រែបាន។ គាត់ប្រៀបធៀបរឿងនេះទៅនឹងរបៀបដែលធម្មជាតិជ្រើសរើសថា អ្វីដែលមានជីវិតណាខ្លះនឹងរស់រាន។ គំនិតនេះចាត់ទុកមនុស្សដូចជាវត្ថុដែលត្រូវដកចេញ ហើយវាជាគំនិតដ៏គ្រោះថ្នាក់។

គាត់និយាយថា នៅកន្លែងសំណង់មួយ មិត្តរួមការងារបានបង្គាប់ឱ្យគាត់ចូលសហជីព។ គាត់បដិសេធ។ ពេលគាត់ប្រកែកប្រឆាំងនឹងនយោបាយរបស់ពួកគេ ពួកគេគំរាមច្រានគាត់ធ្លាក់ពីលើរន្ទាសំណង់ ហើយគាត់ក៏ចាកចេញ។ បន្ទាប់មក គាត់អានកាសែតរបស់គណបក្សសង្គមប្រជាធិបតេយ្យ (Social Democrats) ដែលជាគណបក្សឆ្វេងនិយម ហើយនិយាយថាកាសែតនោះពេញដោយការកុហក។ គាត់ចោទគណបក្សនោះថា ប្រើការបំភិតបំភ័យដើម្បីគ្រប់គ្រងមនុស្ស។ គាត់និយាយថា មានតែកម្លាំងដែលខ្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ស្មើគ្នាប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចបញ្ឈប់វិធីបែបនេះបាន ហើយមនុស្សសាមញ្ញចុះចូលនឹងកម្លាំង មិនមែននឹងហេតុផលទេ។ តាមរបៀបនេះ ហ៊ីត្លែរ រៀបរាប់ហ្វូងមនុស្សថាងាយរុញឱ្យធ្វើតាម ហើយគាត់ចាត់ទុកការភ័យខ្លាចជាឧបករណ៍នយោបាយ។

របៀបដែលការស្អប់របស់គាត់ជ្រើសរើសសត្រូវតែមួយ

ហ៊ីត្លែរ (Hitler) និយាយថា ក្រុងវីយែនបានបើកភ្នែកគាត់ឱ្យឃើញអ្វីដែលគាត់ចាត់ទុកថាជាគ្រោះថ្នាក់ពីរចំពោះប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់៖ លទ្ធិម៉ាក្ស ឬហៅថា Marxism ពោលគឺគំនិតអំពីបដិវត្តន៍របស់កម្មករ និងជនជាតិជ្វីហ្វ។ គាត់អះអាងថា នៅក្រុង លីនស៍ (Linz) និងក្នុងសប្តាហ៍ដំបូងៗនៅក្រុងវីយែន គាត់មិនមានការស្អប់ជនជាតិជ្វីហ្វទេ។ តាមតួលេខរបស់គាត់ផ្ទាល់ ជនជាតិជ្វីហ្វមានប្រហែលមួយភាគដប់នៃប្រជាជនក្នុងក្រុងវីយែន។ គាត់និយាយថា គាត់បានឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីរបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ បានទិញខិត្តប័ណ្ណប្រឆាំងជនជាតិជ្វីហ្វ ហើយសម្រេចចិត្តថា ជនជាតិជ្វីហ្វជាប្រជាជនមួយផ្សេង។ នេះជាគំនិតប្រកាន់ពូជសាសន៍។

បន្ទាប់មក គាត់ចោទជនជាតិជ្វីហ្វថា គ្រប់គ្រងសារព័ត៌មាន សិល្បៈ និងល្ខោន ហើយដឹកនាំគណបក្សដែលកាន់លទ្ធិម៉ាក្សដោយសម្ងាត់។ គាត់យកឈ្មោះមនុស្សមួយចំនួន និងការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួន មកគាំទ្រការអះអាងនេះ។ ការអះអាងទាំងនេះជារឿងប្រឌិតមិនពិតអំពីការឃុបឃិតសម្ងាត់ ឬហៅថា conspiracy theory ហើយគាត់មិនបានផ្តល់ភស្តុតាងពិតអ្វីទេ។ គាត់ក៏ប្រើពាក្យអំពីភាពកខ្វក់ និងជំងឺ សម្រាប់និយាយពីជនជាតិជ្វីហ្វ។ ពាក្យបែបនេះធ្វើឱ្យមនុស្សមើលទៅដូចជាមិនមែនមនុស្ស ហើយបើកផ្លូវឱ្យអំពើឃោរឃៅ។

គាត់ហៅពេលនេះថាជាពេលដែលគាត់ «រកឃើញ» អ្វីដែលគាត់ចាត់ទុកថាជាការពិត គឺជាពេលដែល «របាំងបានធ្លាក់ចេញពីភ្នែក» ពោលគឺគាត់គិតថា ពេលនោះគាត់ស្រាប់តែមើលឃើញច្បាស់។ កំណត់សម្គាល់ខ្លីអំពីរបៀបដែលរឿងនេះកើតឡើង៖ គាត់មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងខឹង ជ្រើសរើសក្រុមមួយឱ្យទទួលកំហុសទាំងអស់ ហើយចាត់ទុកការស្មានរបស់ខ្លួនដូចជាការពិតដែលបានបញ្ជាក់រួចហើយ។ បន្ទាប់ពីនោះ ព័ត៌មានអាក្រក់អ្វីក៏ដោយ ហាក់ដូចជាបញ្ជាក់ការស្មាននោះដែរ។ គាត់និយាយថា ការឈរប្រឆាំងជនជាតិជ្វីហ្វ គឺស្របតាមឆន្ទៈរបស់ «ព្រះអាទិករដ៏មានឫទ្ធានុភាព»។ ដូច្នេះ ហ៊ីត្លែរ ធ្វើឱ្យការស្អប់របស់គាត់មើលទៅដូចជាកាតព្វកិច្ចដ៏ពិសិដ្ឋ។