KamSophyWhy We're Polarized — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ហេតុអ្វីយើងបែកជាពីរក្រុម៖ នយោបាយអត្តសញ្ញាណ និងការបែកបាក់នៃសង្គមអាមេរិក»
What is Why We're Polarized about?
Ezra Klein asks why American politics has become so bitterly divided, arguing that Donald Trump's 2016 win was not a freak event but the product of a system in which party loyalty has grown heavier than almost any policy. He traces how the Democratic and Republican parties sorted by ideology, race, religion and place after the civil rights era, and how group psychology, identity-driven media, weak parties with strong partisans, and Senate, filibuster and Supreme Court fights keep feeding a loop between a polarized public and polarized institutions. He ends with proposed repairs to the political system and a practice he calls identity mindfulness, while stressing that he trusts his diagnosis more than his cures.
សៀវភៅ «ហេតុអ្វីយើងបែកជាពីរក្រុម៖ នយោបាយអត្តសញ្ញាណ និងការបែកបាក់នៃសង្គមអាមេរិក» និយាយអំពីអ្វី?
អែសរ៉ា ខ្លាញ (Ezra Klein) សួរថា ហេតុអ្វីនយោបាយអាមេរិកបែកបាក់គ្នាខ្លាំងដល់ម្ល៉េះ។ លោកអះអាងថា ការឈ្នះរបស់ ដូណាល់ ត្រាំ (Donald Trump) ក្នុងឆ្នាំ ២០១៦ មិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកកម្រទេ តែជាផលពីប្រព័ន្ធមួយ ដែលការស្មោះត្រង់នឹងគណបក្ស បានក្លាយជារឿងធំជាងគោលនយោបាយស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាង។ លោករៀបរាប់ពីរបៀបដែលគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ និងគណបក្សសាធារណរដ្ឋ ដែលជាគណបក្សធំទាំងពីររបស់អាមេរិក បានបែកចេញជាពីរក្រុមដាច់ពីគ្នា តាមគំនិតនយោបាយ ពូជសាសន៍ សាសនា និងទីកន្លែងរស់នៅ ក្រោយសម័យទាមទារសិទ្ធិពលរដ្ឋ។ លោកក៏បង្ហាញថា ចិត្តវិទ្យារបស់មនុស្សក្នុងក្រុម ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដែលទាក់ទាញមនុស្សតាមអត្តសញ្ញាណរបស់គេ គណបក្សដែលខ្សោយ តែមានអ្នកប្រកាន់បក្សខ្លាំង និងជម្លោះជុំវិញព្រឹទ្ធសភា ការពិភាក្សាអូសបន្លាយ ឬហៅថា filibuster និងតុលាការកំពូល សុទ្ធតែបន្តរុញវដ្តមួយ ដែលសាធារណជនបែកជាពីរបក្ស និងស្ថាប័នបែកជាពីរបក្ស ជំរុញគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចុងបញ្ចប់ លោកស្នើវិធីកែប្រែប្រព័ន្ធនយោបាយ និងទម្លាប់មួយដែលលោកហៅថា ការដឹងខ្លួនពីអត្តសញ្ញាណ ឬហៅថា identity mindfulness ទាំងសង្កត់ធ្ងន់ថា លោកទុកចិត្តការពន្យល់ពីមូលហេតុរបស់លោក ច្រើនជាងដំណោះស្រាយដែលលោកស្នើ។
What you'll learn: 11 chapters
- Introduction: What Didn’t Happenសេចក្តីផ្តើម៖ អ្វីដែលមិនបានកើតឡើង
- 1. How Democrats Became Liberals and Republicans Became Conservatives១. របៀបដែលគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យក្លាយជាខាងសេរីនិយម ហើយគណបក្សសាធារណរដ្ឋក្លាយជាខាងអភិរក្សនិយម
- 2. The Dixiecrat Dilemma២. បញ្ហាពិបាកសម្រេចជុំវិញក្រុមឌីកស៊ីក្រាត (Dixiecrats)
- 3. Your Brain on Groups៣. ខួរក្បាលរបស់យើងពេលនៅក្នុងក្រុម
- 4. The Press Secretary in Your Mind៤. គំនិតរបស់យើងធ្វើការដូចអ្នកនាំពាក្យការពារក្រុម
- 5. Demographic Threat៥. ពេលការប្រែប្រួលប្រជាជនត្រូវគេមើលឃើញជាការគំរាមកំហែង
- 6. The Media Divide beyond Left-Right៦. ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយបំបែកមនុស្ស លើសពីរឿងឆ្វេងនិងស្តាំ
- 7. Post-Persuasion Elections៧. ការបោះឆ្នោតដែលលែងផ្អែកលើការបញ្ចុះបញ្ចូល
- 8. When Bipartisanship Becomes Irrational៨. ពេលការសហការរវាងបក្សទាំងពីរលែងសមហេតុផល
- 9. The Difference between Democrats and Republicans៩. ភាពខុសគ្នារវាងគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ និងគណបក្សសាធារណរដ្ឋ
- 10. Managing Polarization—and Ourselves១០. គ្រប់គ្រងការបែកបាក់ និងគ្រប់គ្រងខ្លួនយើងផងដែរ
Free preview: Introduction: What Didn’t Happen
Why Did Clinton Lose?
After the 2016 election, Hillary Clinton, the Democratic candidate, wrote a book called What Happened. Its first question is blunt: why did she lose? Klein says the book treats 2016 as a freak event, something outside normal American politics that needs a special explanation.
Klein understands the feeling. Donald Trump, the Republican candidate, ran a campaign that shocked many people. In exit polls (surveys of voters as they leave the polling place), 61 percent said he was not qualified to be president. Yet he won the Electoral College, the state-by-state count that decides who becomes president, even though he lost the national vote by millions of ballots. Clinton points out that a change of mind by just 40,000 voters in Wisconsin, Michigan and Pennsylvania would have made her president.
When the gap is that thin, almost anything can be blamed. Clinton points to James Comey's letter, Russian interference and sexism. Klein finds her case convincing, but he says it answers the easy question. The hard one is how Trump got close enough to win at all. When Klein put this to political scientist Larry Bartels in 2017, Bartels turned it around: what if nothing unusual happened?
The Numbers Looked Ordinary
Klein admits he had begun from the common view that 2016 was bizarre. The writer Adam Gopnik even wondered in the New Yorker whether people were living in a computer simulation that had broken down. Bartels had looked at the data instead, and it looked calm.
Trump won 52 percent of men, exactly what Mitt Romney, the Republican candidate four years earlier, had won. Trump attacked Hispanic immigrants more often than any other group, yet the Republican share of Hispanic voters hardly moved: 27 percent in 2012, 28 percent in 2016. On the campaign trail he said he was not sure he had ever asked God for forgiveness, but white born-again Christians gave him 80 percent, more than the 78 percent George W. Bush won in 2004. And 88 percent of people who called themselves Republicans voted for him, only a little below the 93 percent of 2012.
Bartels's test is simple. Hand someone a printout of these results from 2004 to 2016 and ask which year was the strange one. Klein doubts anyone could pick it out. What surprised him was what did not happen: nobody won by a landslide, and most people voted for the same party as in 2012. There was one real shift. White voters without college degrees moved sharply toward Trump, and because many of them live in the states that decided the race, that shift won him the election.
A Toxic System, Not Bad People
Klein reads these numbers as a sign of how heavy party loyalty has become: it pressed even a race as strange as 2016 into the usual shape. Yet he does not think Americans have become bad people. His explanation is that toxic systems turn good people against each other without asking them to give up their values. Each person does what seems sensible, even right, and the sum does harm. So Klein calls this a book about systems, not people.
He borrows from Sidney Dekker, who studies accidents such as plane crashes. Investigators usually hunt for the one broken part, but Dekker says complex systems can fail even when every part does what it is rewarded for. Klein sees politics the same way: no single villain, only many reasonable people responding to the rewards around them. He counts himself in, as a voter, a liberal and a co-founder of the news site Vox.
The book's main story is a feedback loop. A more polarized public, one split into two hostile camps, pushes politicians and institutions to act in more polarized ways, and they push the public further apart in turn. The fuel is identity. Klein says everyone practices "identity politics," but the phrase is usually aimed only at minority groups, so it has become a weapon for attacking others instead of a tool for understanding them. Over the past fifty years, he argues, Americans' party identity has merged with their race, religion, home region and culture.
អានសាកល្បង៖ សេចក្តីផ្តើម៖ អ្វីដែលមិនបានកើតឡើង
ហេតុអ្វីលោកស្រី ហ៊ីលឡារី គ្លីនតុន (Hillary Clinton) ចាញ់?
បន្ទាប់ពីការបោះឆ្នោតឆ្នាំ ២០១៦ លោកស្រី ហ៊ីលឡារី គ្លីនតុន (Hillary Clinton) ដែលជាបេក្ខជនរបស់គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ បានសរសេរសៀវភៅមួយឈ្មោះ «អ្វីដែលបានកើតឡើង» (What Happened)។ គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ជាគណបក្សធំមួយក្នុងចំណោមគណបក្សធំទាំងពីររបស់អាមេរិក។ សៀវភៅនោះចាប់ផ្តើមដោយសំណួរមួយយ៉ាងត្រង់ៗ៖ ហេតុអ្វីលោកស្រីចាញ់? លោក ខ្លាញ (Klein) និយាយថា សៀវភៅនេះមើលឃើញឆ្នាំ ២០១៦ ជាព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកកម្រ ដែលនៅក្រៅនយោបាយអាមេរិកធម្មតា ហើយត្រូវការហេតុផលពិសេសមកពន្យល់។
លោក ខ្លាញ យល់ពីអារម្មណ៍នោះ។ ដូណាល់ ត្រាំ (Donald Trump) ជាបេក្ខជនរបស់គណបក្សសាធារណរដ្ឋ ដែលជាគណបក្សធំម្ខាងទៀត ហើយយុទ្ធនាការរបស់គាត់បានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនតក់ស្លុត។ មានការស្ទង់មតិមួយប្រភេទ គឺការស្ទង់មតិអ្នកបោះឆ្នោតពេលចេញពីកន្លែងបោះឆ្នោត ឬហៅថា exit polls៖ គេសួរអ្នកបោះឆ្នោតភ្លាមៗ ពេលពួកគេទើបដើរចេញពីកន្លែងបោះឆ្នោត។ ក្នុងការស្ទង់មតិនោះ ៦១ ភាគរយនិយាយថា ត្រាំ មិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ធ្វើប្រធានាធិបតីទេ។ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែឈ្នះតាមក្រុមអ្នកបោះឆ្នោតជ្រើសរើសប្រធានាធិបតី ឬហៅថា Electoral College ដែលជាប្រព័ន្ធរាប់សំឡេងតាមរដ្ឋនីមួយៗ ដើម្បីសម្រេចថានរណាបានធ្វើប្រធានាធិបតី។ គាត់ឈ្នះ ទោះបីគាត់ចាញ់សំឡេងឆ្នោតសរុបទូទាំងប្រទេសរាប់លានសន្លឹកក៏ដោយ។ លោកស្រី គ្លីនតុន ចង្អុលបង្ហាញថា បើអ្នកបោះឆ្នោតត្រឹមតែបួនម៉ឺននាក់ នៅរដ្ឋវីស្កនស៊ីន (Wisconsin) រដ្ឋមីឈីហ្គែន (Michigan) និងរដ្ឋផេនស៊ីលវេនៀ (Pennsylvania) ប្តូរចិត្ត នោះលោកស្រីនឹងបានធ្វើប្រធានាធិបតីហើយ។
ពេលគម្លាតតូចយ៉ាងនេះ គេអាចបន្ទោសអ្វីក៏បាន។ លោកស្រី គ្លីនតុន ចង្អុលទៅលិខិតរបស់ ជេមស៍ ខូមី (James Comey) ការជ្រៀតជ្រែករបស់រុស្ស៊ី និងការរើសអើងភេទ។ លោក ខ្លាញ ឃើញថា ហេតុផលរបស់លោកស្រីគួរឱ្យជឿ ប៉ុន្តែលោកថា វាឆ្លើយតែសំណួរងាយប៉ុណ្ណោះ។ សំណួរពិបាកគឺ ហេតុអ្វីបានជា ត្រាំ អាចទទួលសំឡេងច្រើនល្មម រហូតដល់មានឱកាសឈ្នះ? ពេលលោក ខ្លាញ សួររឿងនេះទៅអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនយោបាយ ឡារី បាថែលស៍ (Larry Bartels) ក្នុងឆ្នាំ ២០១៧ បាថែលស៍ បែរជាសួរត្រឡប់មកវិញថា ចុះបើតាមពិត គ្មានអ្វីចម្លែកកើតឡើងសោះ?
លទ្ធផលបោះឆ្នោតមើលទៅធម្មតាដដែល
លោក ខ្លាញ (Klein) ទទួលស្គាល់ថា ដំបូងលោកក៏គិតដូចមនុស្សភាគច្រើនដែរ គឺថាឆ្នាំ ២០១៦ ចម្លែកណាស់។ អ្នកនិពន្ធ អាដាម ហ្គប់ណិក (Adam Gopnik) ថែមទាំងសរសេរក្នុងទស្សនាវដ្តី ញូវយ៉កខឺ (New Yorker) ដោយឆ្ងល់ថា តើមនុស្សកំពុងរស់នៅក្នុងពិភពក្លែងក្លាយក្នុងកុំព្យូទ័រ ដែលកំពុងខូចឬយ៉ាងណា។ ប៉ុន្តែអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនយោបាយ ឡារី បាថែលស៍ (Larry Bartels) បែរជាទៅមើលទិន្នន័យវិញ ហើយទិន្នន័យនោះមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ គ្មានអ្វីចម្លែកទេ។
ដូណាល់ ត្រាំ (Donald Trump) ទទួលបានសំឡេងបុរស ៥២ ភាគរយ ស្មើបេះបិទនឹងអ្វីដែល មីត រ៉មនី (Mitt Romney) ទទួលបានកាលពីបួនឆ្នាំមុន ពេលគាត់ជាបេក្ខជនរបស់គណបក្សសាធារណរដ្ឋ ដែលជាគណបក្សតែមួយជាមួយ ត្រាំ។ ជនជាតិអាមេរិកដើមកំណើតអាមេរិកឡាទីន ឬហៅថា Hispanic គឺជាមនុស្សដែលមានដើមកំណើតពីប្រទេសនិយាយភាសាអេស្ប៉ាញនៅអាមេរិកឡាទីន។ ត្រាំ និយាយវាយប្រហារជនអន្តោប្រវេសន៍ក្រុមនេះញឹកញាប់ជាងក្រុមណាទាំងអស់ ប៉ុន្តែចំណែកសំឡេងអ្នកបោះឆ្នោតក្រុមនេះ ដែលគណបក្សសាធារណរដ្ឋទទួលបាន ស្ទើរតែមិនប្រែប្រួល៖ ២៧ ភាគរយក្នុងឆ្នាំ ២០១២ និង ២៨ ភាគរយក្នុងឆ្នាំ ២០១៦។ ពេលដើរឃោសនា គាត់ធ្លាប់និយាយថា គាត់មិនប្រាកដថាខ្លួនធ្លាប់សុំព្រះជាម្ចាស់អភ័យទោសឱ្យឬអត់ទេ ប៉ុន្តែគ្រិស្តបរិស័ទស្បែកសដែលថាខ្លួន «កើតជាថ្មី» ក្នុងជំនឿ ឬហៅថា born-again Christians បានបោះឆ្នោតឱ្យគាត់ ៨០ ភាគរយ ច្រើនជាង ៧៨ ភាគរយដែល ចច ដាប់បែលយូ ប៊ូស (George W. Bush) ទទួលបានក្នុងឆ្នាំ ២០០៤។ ហើយក្នុងចំណោមអ្នកដែលចាត់ខ្លួនជាអ្នកគណបក្សសាធារណរដ្ឋ ៨៨ ភាគរយបានបោះឱ្យគាត់ ទាបជាង ៩៣ ភាគរយកាលឆ្នាំ ២០១២ តែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។
ការសាកល្បងរបស់ បាថែលស៍ សាមញ្ញណាស់។ យកលទ្ធផលបោះឆ្នោតពីឆ្នាំ ២០០៤ ដល់ ២០១៦ បោះពុម្ពលើក្រដាសឱ្យអ្នកណាម្នាក់មើល រួចសួរគាត់ថា ឆ្នាំណាជាឆ្នាំចម្លែក។ លោក ខ្លាញ គិតថា ប្រហែលជាគ្មាននរណាអាចចង្អុលត្រូវទេ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកភ្ញាក់ផ្អើល គឺអ្វីដែលមិនបានកើតឡើង៖ គ្មាននរណាឈ្នះដាច់ឆ្ងាយទេ ហើយមនុស្សភាគច្រើនបោះឱ្យគណបក្សដដែល ដូចពួកគេធ្លាប់បោះកាលឆ្នាំ ២០១២។ មានការប្រែប្រួលពិតប្រាកដតែមួយគត់។ អ្នកបោះឆ្នោតស្បែកសដែលគ្មានសញ្ញាបត្រសាកលវិទ្យាល័យ បានងាកមករក ត្រាំ យ៉ាងខ្លាំង ហើយដោយសារពួកគេច្រើននាក់រស់នៅក្នុងរដ្ឋដែលសម្រេចលទ្ធផលការបោះឆ្នោត ការប្រែប្រួលនេះហើយដែលនាំឱ្យគាត់ឈ្នះ។
បញ្ហានៅត្រង់ប្រព័ន្ធ មិនមែនមនុស្សអាក្រក់ទេ
លោក ខ្លាញ (Klein) យល់ថា លេខទាំងនេះបង្ហាញថា ការស្មោះត្រង់នឹងគណបក្សបានក្លាយជាកម្លាំងដ៏ធ្ងន់៖ ទោះការបោះឆ្នោតឆ្នាំ ២០១៦ ចម្លែកយ៉ាងណា កម្លាំងនេះនៅតែសង្កត់លទ្ធផលឱ្យចេញមកដូចសព្វដង។ ប៉ុន្តែលោកមិនគិតថា ជនជាតិអាមេរិកបានក្លាយជាមនុស្សអាក្រក់ទេ។ លោកពន្យល់ថា មានប្រព័ន្ធដែលបង្កផលអាក្រក់ ឬហៅថា toxic systems ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សល្អប្រឆាំងគ្នា ដោយមិនចាំបាច់ឱ្យពួកគេបោះបង់គុណតម្លៃរបស់ខ្លួនទេ។ មនុស្សម្នាក់ៗធ្វើអ្វីដែលខ្លួនឃើញថាសមហេតុផល ថែមទាំងត្រឹមត្រូវទៀតផង តែពេលបូកទាំងអស់បញ្ចូលគ្នា បែរជាបង្កការខូចខាត។ ដូច្នេះលោក ខ្លាញ ហៅសៀវភៅនេះថា សៀវភៅអំពីប្រព័ន្ធ មិនមែនអំពីមនុស្សទេ។
លោកខ្ចីគំនិតពី ស៊ីដនី ដេកឃ័រ (Sidney Dekker) ដែលសិក្សាពីគ្រោះថ្នាក់ ដូចជាយន្តហោះធ្លាក់។ អ្នកស៊ើបអង្កេតតែងតែរកមើលគ្រឿងតែមួយដែលខូច ប៉ុន្តែ ដេកឃ័រ និយាយថា ប្រព័ន្ធស្មុគស្មាញអាចបរាជ័យបាន ទោះបីផ្នែកនីមួយៗធ្វើត្រូវតាមអ្វីដែលគេផ្តល់រង្វាន់ឱ្យធ្វើក៏ដោយ។ លោក ខ្លាញ មើលនយោបាយដូចគ្នានេះដែរ៖ គ្មានមនុស្សអាក្រក់ម្នាក់ណាជាដើមហេតុទេ មានតែមនុស្សសមហេតុផលជាច្រើន ដែលធ្វើតាមរង្វាន់នៅជុំវិញខ្លួន។ លោករាប់ខ្លួនឯងបញ្ចូលក្នុងចំណោមនោះដែរ ក្នុងនាមជាអ្នកបោះឆ្នោត ជាអ្នកសេរីនិយម (នៅអាមេរិក សំដៅលើអ្នកនៅខាងឆ្វេង) និងជាអ្នករួមបង្កើតគេហទំព័រព័ត៌មាន វ៉ុកស៍ (Vox)។
រឿងចម្បងដែលសៀវភៅនេះនិទាន គឺវដ្តដែលរុញគ្នាទៅវិញទៅមក ឬហៅថា feedback loop។ សាធារណជនដែលបែកជាពីរបក្សកាន់តែខ្លាំង ពោលគឺបែកជាពីរក្រុមដែលមើលគ្នាដូចសត្រូវ រុញអ្នកនយោបាយ និងស្ថាប័នឱ្យធ្វើអ្វីៗកាន់តែបែកបាក់ ហើយអ្នកទាំងនោះក៏រុញសាធារណជនឱ្យបែកកាន់តែឆ្ងាយពីគ្នាវិញ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យវដ្តនេះវិលមិនឈប់ គឺអត្តសញ្ញាណ។ លោក ខ្លាញ និយាយថា មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែធ្វើ «នយោបាយអត្តសញ្ញាណ» ឬហៅថា identity politics គឺគាំទ្រ ឬប្រឆាំង ដោយផ្អែកលើថាខ្លួនជានរណា និងនៅក្រុមណា។ ប៉ុន្តែគេច្រើនប្រើពាក្យនេះចង្អុលតែក្រុមជនភាគតិច ទើបវាក្លាយជាអាវុធសម្រាប់វាយប្រហារអ្នកដទៃ ជាជាងជាឧបករណ៍សម្រាប់ស្វែងយល់ពីពួកគេ។ លោកអះអាងថា ក្នុងរយៈពេល ៥០ ឆ្នាំចុងក្រោយ អត្តសញ្ញាណគណបក្សរបស់ជនជាតិអាមេរិក បានលាយចូលគ្នាជាមួយពូជសាសន៍ សាសនា តំបន់ដែលខ្លួនរស់នៅ និងវប្បធម៌របស់ខ្លួន។