Master of the Senate: The Years of Lyndon Johnson — Book Summary

A test nobody could pass

On August 2, 1957, three Black applicants stood in a bare courthouse room in Eufaula, Barbour County, Alabama, trying to register to vote. Margaret Frost had failed in January, when the chairman of the Board of Registrars told her to go home and study more. She had. Caro stresses what trying could cost: lost jobs, refused farm loans, and worse. When her husband David planned to vote, men in a car shot out his porch lights. It was a police car.

The chairman said there were twelve questions, then asked two. Frost and one other applicant got both right. The third missed one, so all three failed. Frost never sued, and a Justice Department study that year found "no adequate legal remedy" for anyone refused registration.

In Barbour County, 200 of 7,158 Black adults could vote, against 6,521 white voters. In eighty-seven years, Congress had passed none of the hundreds of bills to enforce the Fifteenth Amendment's promise of the vote.

The Senate in the way

In Washington, the same question filled the Senate's Democratic cloakroom, the room beside the chamber where senators make deals. That August a civil rights bill, mainly about voting, was before the Senate. Liberals such as Hubert Humphrey, Paul Douglas and John F. Kennedy wanted it passed. Southern Democrats wanted it dead.

Caro calls the liberals brave and eloquent, yet they had always lost. Of hundreds of bills to give Black Americans equal rights, exactly one had passed, in 1875, and it was later struck down. Most of the big ones died in the Senate, stronghold of the Southern Bloc: the senators from the eleven former Confederate states. Its leader, Richard Russell of Georgia, had not lost a civil rights fight in a quarter of a century.

The man who changed sides

At the center of that cloakroom stood Lyndon Johnson of Texas, the Democratic Leader and, since his party held more seats, Majority Leader. For twenty years he had voted against every civil rights bill, and his first Senate speech defended the filibuster, the southern trick of talking a bill to death. Caro says he told liberals one thing and southerners the opposite. Yet Caro predicts this man would become the greatest champion of Black Americans since Abraham Lincoln.

The book follows the senator, not the President: junior senator in 1949, Majority Leader in 1955, the youngest ever. Caro says Johnson found new powers and used them without restraint. His idea is that power reveals: a climber hides the traits that might scare people off, then shows them once he has power. Caro also sees real compassion in Johnson, long held down by his hunger for power.

The test is 1957. Caro calls that year's Civil Rights Act a small step, yet the first such law in eighty-two years, and the start of all that followed.

ការប្រឡងដែលគ្មានអ្នកណាអាចជាប់

នៅថ្ងៃទី ២ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៥៧ ជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅបីនាក់ បានឈរក្នុងបន្ទប់ទទេមួយ នៅអគារតុលាការក្នុងក្រុង អ៊ីយូហ្វូឡា (Eufaula) នៃខោនធី បាប៊ើ (Barbour County) រដ្ឋអាឡាបាម៉ា។ ខោនធី គឺជាស្រុកមួយក្នុងរដ្ឋ។ អ្នកទាំងបីមកសុំចុះឈ្មោះបោះឆ្នោត។ លោកស្រី ម៉ាហ្គារ៉ែត ហ្វ្រស្ត (Margaret Frost) ធ្លាប់ធ្លាក់ម្តងរួចហើយកាលពីខែមករា។ ក្រុមមន្ត្រីចុះឈ្មោះអ្នកបោះឆ្នោត (Board of Registrars) ជាអ្នកសម្រេចថា អ្នកណាបានចុះឈ្មោះ ហើយពេលនោះ ប្រធានក្រុមនេះបានប្រាប់នាងឱ្យទៅផ្ទះវិញ ហើយរៀនបន្ថែមទៀត។ នាងក៏បានរៀនមែន។ ខារ៉ូ (Caro) សង្កត់ធ្ងន់ថា គ្រាន់តែហ៊ានទៅសុំចុះឈ្មោះ ក៏អាចត្រូវបាត់ការងារ ត្រូវគេបដិសេធមិនឱ្យខ្ចីប្រាក់ធ្វើស្រែចម្ការ ឬជួបរឿងអាក្រក់ជាងនេះទៀត។ ពេលស្វាមីរបស់នាងឈ្មោះ ដេវីដ (David) គ្រោងនឹងទៅបោះឆ្នោត មានបុរសៗជិះឡានមកបាញ់បំបែកអំពូលភ្លើងនៅរានហាលផ្ទះរបស់គាត់។ ឡាននោះ គឺជាឡានប៉ូលីស។

ប្រធានក្រុមនោះប្រាប់ថា មានសំណួរ ១២ ប៉ុន្តែគាត់សួរតែ ២ ប៉ុណ្ណោះ។ លោកស្រី ហ្វ្រស្ត និងអ្នកសុំចុះឈ្មោះម្នាក់ទៀត ឆ្លើយត្រូវទាំងពីរ។ ម្នាក់ទីបីឆ្លើយខុសមួយ ដូច្នេះអ្នកទាំងបីត្រូវធ្លាក់ទាំងអស់គ្នា។ លោកស្រី ហ្វ្រស្ត មិនដែលប្តឹងទេ។ ហើយនៅឆ្នាំនោះ ការសិក្សាមួយរបស់ក្រសួងយុត្តិធម៌អាមេរិក បានរកឃើញថា អ្នកណាដែលត្រូវគេបដិសេធមិនឱ្យចុះឈ្មោះ «គ្មានផ្លូវច្បាប់ណាអាចជួយបានគ្រប់គ្រាន់ទេ»។

នៅខោនធី បាប៊ើ មានជនស្បែកខ្មៅពេញវ័យ ៧១៥៨ នាក់ ប៉ុន្តែមានតែ ២០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចបោះឆ្នោតបាន ខណៈដែលអ្នកបោះឆ្នោតស្បែកសមាន ៦៥២១ នាក់។ វិសោធនកម្មទី ១៥ នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញ (Fifteenth Amendment) បានសន្យាថា ជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅមានសិទ្ធិបោះឆ្នោត។ ក្នុងរយៈពេល ៨៧ ឆ្នាំ មានសេចក្តីព្រាងច្បាប់រាប់រយ ដែលចង់ធ្វើឱ្យការសន្យានោះក្លាយជាការពិត ប៉ុន្តែសភាកុងគ្រេសអាមេរិក (សភាទាំងពីររួមគ្នា) មិនដែលអនុម័តមួយណាសោះ។

ព្រឹទ្ធសភាឈរបិទផ្លូវ

នៅទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន រឿងសិទ្ធិបោះឆ្នោតដដែលនេះ ក៏កំពុងក្តៅគគុកក្នុងព្រឹទ្ធសភា ឬហៅថា Senate ដែលជាសភាមួយក្នុងចំណោមសភាពីររបស់អាមេរិក។ គេជជែកគ្នាពេញបន្ទប់សម្រាករបស់សមាជិកព្រឹទ្ធសភាគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ឬហៅថា cloakroom។ បន្ទប់នេះនៅក្បែរសាលប្រជុំ ហើយជាកន្លែងដែលសមាជិកព្រឹទ្ធសភាចរចា និងព្រមព្រៀងគ្នា។ ក្នុងខែសីហានោះ ព្រឹទ្ធសភាកំពុងពិចារណាសេចក្តីព្រាងច្បាប់សិទ្ធិពលរដ្ឋ ឬហៅថា civil rights bill មួយ។ សិទ្ធិពលរដ្ឋ គឺសិទ្ធិស្មើគ្នារបស់ពលរដ្ឋគ្រប់រូប ហើយក្នុងសៀវភៅនេះ សំដៅលើសិទ្ធិរបស់ជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅ។ សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះ ភាគច្រើននិយាយពីសិទ្ធិបោះឆ្នោត។ អ្នកសេរីនិយម (អ្នកដែលចង់កែទម្រង់ និងការពារសិទ្ធិពលរដ្ឋ) ដូចជា ហ៊ូបឺត ហាំហ្វ្រី (Hubert Humphrey) ប៉ុល ដាក់ក្លាស (Paul Douglas) និង ចន អេហ្វ កេណ្ណឺឌី (John F. Kennedy) ចង់ឱ្យវាអនុម័ត។ ចំណែកសមាជិកគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យមកពីភាគខាងត្បូង ចង់សម្លាប់វាចោល។

ខារ៉ូ (Caro) ហៅអ្នកសេរីនិយមទាំងនេះថា ក្លាហាន និងពូកែនិយាយ ប៉ុន្តែពួកគេតែងតែចាញ់។ ក្នុងចំណោមសេចក្តីព្រាងច្បាប់រាប់រយ ដែលចង់ឱ្យជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅមានសិទ្ធិស្មើគេ មានតែមួយគត់ដែលបានអនុម័ត គឺនៅឆ្នាំ ១៨៧៥ ហើយក្រោយមកក៏ត្រូវគេលុបចោលវិញ។ សេចក្តីព្រាងច្បាប់ធំៗភាគច្រើន ត្រូវធ្លាក់នៅព្រឹទ្ធសភា។ ព្រឹទ្ធសភាជាបន្ទាយរឹងមាំរបស់ក្រុមសំឡេងភាគខាងត្បូង ឬហៅថា Southern Bloc។ ក្រុមនេះ គឺសមាជិកព្រឹទ្ធសភាមកពីរដ្ឋទាំង ១១ ដែលធ្លាប់នៅខាងត្បូង (Confederacy) ក្នុងសង្គ្រាមស៊ីវិល ពោលគឺរដ្ឋដែលបានច្បាំងប្រឆាំងនឹងភាគខាងជើង។ មេដឹកនាំក្រុមនេះគឺ រីឆាត រ៉ាសែល (Richard Russell) មកពីរដ្ឋចចជា។ អស់រយៈពេលម្ភៃប្រាំឆ្នាំមកហើយ លោកមិនដែលចាញ់ក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នាលើរឿងសិទ្ធិពលរដ្ឋសោះ។

បុរសដែលប្តូរខាង

នៅចំកណ្តាលបន្ទប់សម្រាករបស់សមាជិកព្រឹទ្ធសភានោះ គឺ លីនដុន ចនសុន (Lyndon Johnson) មកពីរដ្ឋតិចសាស់។ លោកជាមេដឹកនាំគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យក្នុងព្រឹទ្ធសភា ហើយដោយសារគណបក្សរបស់លោកមានអាសនៈច្រើនជាង លោកក៏ជាមេដឹកនាំក្រុមភាគច្រើន ឬហៅថា Majority Leader ដែរ។ អស់រយៈពេល ២០ ឆ្នាំ លោកបោះឆ្នោតប្រឆាំងគ្រប់សេចក្តីព្រាងច្បាប់សិទ្ធិពលរដ្ឋ ដែលចង់ផ្តល់សិទ្ធិស្មើគ្នាដល់ជនស្បែកខ្មៅ។ ក្នុងសុន្ទរកថាដំបូងបង្អស់នៅព្រឹទ្ធសភា លោកបាននិយាយការពារការពិភាក្សាអូសបន្លាយ ឬហៅថា filibuster។ នេះជាល្បិចរបស់ភាគខាងត្បូង គឺនិយាយមិនឈប់ រហូតដល់សេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្លាប់ដោយមិនបានបោះឆ្នោត។ ខារ៉ូ (Caro) និយាយថា លោកប្រាប់អ្នកសេរីនិយមមួយបែប ហើយប្រាប់អ្នកភាគខាងត្បូងមួយបែបទៀតផ្ទុយពីនោះ។ ប៉ុន្តែ ខារ៉ូ ទាយទុកថា បុរសម្នាក់នេះនឹងក្លាយជាអ្នកតស៊ូដើម្បីជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅ ដ៏ធំបំផុតចាប់តាំងពី អាប្រាហាំ លីនខុន (Abraham Lincoln) មក។

សៀវភៅនេះនិយាយពីលោកពេលនៅជាសមាជិកព្រឹទ្ធសភា មិនមែនពេលជាប្រធានាធិបតីទេ។ លោកចូលព្រឹទ្ធសភាជាសមាជិកថ្មីនៅឆ្នាំ ១៩៤៩ ហើយនៅឆ្នាំ ១៩៥៥ បានក្លាយជាមេដឹកនាំក្រុមភាគច្រើន ដែលក្មេងជាងគេបំផុតតាំងពីមានតំណែងនេះមក។ ខារ៉ូ និយាយថា ចនសុន បានរកឃើញអំណាចថ្មីៗ ហើយប្រើវាដោយមិនទប់ខ្លួនសោះ។ គំនិតរបស់ ខារ៉ូ គឺ អំណាចបង្ហាញចរិតពិត ឬហៅថា power reveals៖ មនុស្សដែលកំពុងតស៊ូឡើងទៅរកអំណាច តែងលាក់ចរិតដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃខ្លាច ហើយគេចចេញឆ្ងាយ។ លុះមានអំណាចក្នុងដៃហើយ ទើបគេបង្ហាញចរិតទាំងនោះ។ ខារ៉ូ ក៏ឃើញថា ចនសុន មានចិត្តអាណិតអាសូរពិតប្រាកដដែរ ប៉ុន្តែចិត្តនោះត្រូវចំណង់ចង់បានអំណាចរបស់លោកសង្កត់ទុកជាយូរមកហើយ។

ការសាកល្បងនោះ មកដល់នៅឆ្នាំ ១៩៥៧។ ខារ៉ូ ចាត់ទុកច្បាប់សិទ្ធិពលរដ្ឋឆ្នាំ ១៩៥៧ ឬហៅថា Civil Rights Act of 1957 ថាជាជំហានតូចមួយ។ ប៉ុន្តែលោកថា វាជាច្បាប់បែបនេះដំបូងគេក្នុងរយៈពេល ៨២ ឆ្នាំ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលកើតមានតាមក្រោយ សុទ្ធតែចាប់ផ្តើមពីវា។