KamSophyMeditations — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ការពិចារណា៖ កំណត់ត្រាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អធិរាជរ៉ូម អំពីរបៀបរស់នៅឱ្យល្អ»
What is Meditations about?
Meditations is the private notebook of the Roman emperor Marcus Aurelius, in which he keeps asking how a person can stay calm, just and useful to others amid war, plague, wrongdoing and the certainty of death. His central approach is Stoic self-address: he tells himself that distress comes from the opinions he adds to events rather than from the events themselves, and that he is one member of a single reasoning community whose common good comes first. This summary follows the editor's introduction and the twelve books, with their distinctive images such as the emerald that keeps its colour, the retreat into one's own soul, nine thoughts for meeting wrongdoers, and life as a play.
សៀវភៅ «ការពិចារណា៖ កំណត់ត្រាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អធិរាជរ៉ូម អំពីរបៀបរស់នៅឱ្យល្អ» និយាយអំពីអ្វី?
ការពិចារណា គឺជាសៀវភៅកំណត់ត្រាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អធិរាជរ៉ូម ម៉ាកុស អូរ៉េលីអុស (Marcus Aurelius)។ ក្នុងសៀវភៅនេះ គាត់បន្តសួរម្តងហើយម្តងទៀតថា តើមនុស្សម្នាក់អាចរក្សាចិត្តស្ងប់ ប្រព្រឹត្តដោយយុត្តិធម៌ និងមានប្រយោជន៍ចំពោះអ្នកដទៃបានយ៉ាងដូចម្តេច ក្នុងពេលមានសង្គ្រាម ជំងឺរាតត្បាត អំពើខុសឆ្គង និងសេចក្តីស្លាប់ដែលប្រាកដជាមកដល់។ វិធីសំខាន់របស់គាត់ គឺការនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងតាមបែបទស្សនៈស្តូអិក ឬហៅថា Stoicism៖ គាត់ប្រាប់ខ្លួនឯងថា ទុក្ខព្រួយមកពីការវាយតម្លៃដែលគាត់ដាក់បន្ថែមលើរឿងដែលកើតឡើង មិនមែនមកពីរឿងនោះផ្ទាល់ទេ ហើយថាគាត់ជាសមាជិកម្នាក់នៃសហគមន៍តែមួយ ដែលសមាជិកទាំងអស់ចេះគិតពិចារណា ហើយប្រយោជន៍រួមរបស់សហគមន៍នោះត្រូវមកមុនគេ។ សេចក្តីសង្ខេបនេះរៀបតាមសេចក្តីផ្តើមរបស់អ្នករៀបរៀង និងសៀវភៅទាំងដប់ពីរ ព្រមទាំងរូបភាពប្រៀបធៀបពិសេសៗក្នុងសៀវភៅ ដូចជាត្បូងមរកតដែលនៅតែមានពណ៌ដដែល ការដកខ្លួនចូលទៅក្នុងចិត្តខ្លួនឯង គំនិតប្រាំបួនសម្រាប់ពេលជួបអ្នកធ្វើខុស និងជីវិតដូចការសម្តែងលើឆាក។
What you'll learn: 13 chapters
- Introductionសេចក្តីផ្តើម៖ ជីវិតរបស់អ្នកនិពន្ធ និងគំនិតស្តូអិកនៅពីក្រោយសៀវភៅ
- The First Bookសៀវភៅទី ១៖ អំណរគុណ និងមេរៀនពីអ្នកដែលបានបង្រៀនគាត់
- The Second Bookសៀវភៅទី ២៖ ពេលវេលាខ្លី ត្រូវចាប់ផ្តើមរស់នៅឱ្យល្អឥឡូវនេះ
- The Third Bookសៀវភៅទី ៣៖ ប្រើពេលដែលនៅសល់ ហើយការពារគំនិតរបស់ខ្លួន
- The Fourth Bookសៀវភៅទី ៤៖ រកភាពស្ងប់នៅក្នុងចិត្តខ្លួនឯង
- The Fifth Bookសៀវភៅទី ៥៖ កើតមកដើម្បីធ្វើការ និងធ្វើល្អដោយមិនរំពឹងការតបស្នង
- The Sixth Bookសៀវភៅទី ៦៖ មើលអ្វីៗតាមការពិត ហើយឆ្លើយតបនឹងកំហុសអ្នកដទៃដោយចិត្តស្ងប់
- The Seventh Bookសៀវភៅទី ៧៖ មានតែការវាយតម្លៃក្នុងចិត្តទេ ដែលអាចធ្វើឱ្យចិត្តឈឺចាប់
- The Eighth Bookសៀវភៅទី ៨៖ ពិនិត្យខ្លួនឯង ហើយរក្សាចិត្តឱ្យរួចពីការវាយតម្លៃបន្ថែម
- The Ninth Bookសៀវភៅទី ៩៖ មនុស្សកើតមកដើម្បីជួយគ្នា មិនមែនធ្វើបាបគ្នាទេ
- The Tenth Bookសៀវភៅទី ១០៖ មនុស្សជាផ្នែកមួយនៃពិភពលោកដែលប្រែប្រួលជានិច្ច
- The Eleventh Bookសៀវភៅទី ១១៖ ចិត្តដែលចេះគិតពិចារណា និងការរស់នៅជាមួយអ្នកខុសគំនិត
- The Twelfth Bookសៀវភៅទី ១២៖ សុភមង្គលនៅពេលនេះ និងការត្រៀមចិត្តចំពោះសេចក្តីស្លាប់
Free preview: Introduction
A Noble Boy Raised as a Stoic
The introduction to this edition begins with the life of Marcus Aurelius Antoninus. He was born on 26 April, A.D. 121, and his birth name was M. Annius Verus. His family was noble and claimed to come from Numa, the second king of Rome. After his father's death, his grandfather, also called Annius Verus, adopted him, and the editor says the two loved each other deeply.
The Emperor Hadrian saw good character in the boy and called him Verissimus, "more truthful" than his own name, Verus. Later the emperor Antoninus Pius, who had no son, adopted Marcus and promised him his daughter Faustina as a wife. Marcus had the best teachers and was trained in Stoicism, a school of philosophy that teaches self-control and a plain life. He also kept away from the chariot-racing craze of Rome, whose fans brought riot and corruption.
Marcus became consul in 140 and married Faustina in 145. When Antoninus Pius died in 161, Marcus became emperor and shared the rule with Lucius Aurelius Verus, another adopted son of Antoninus. War soon came from every side. Verus was sent to fight a revolt in the east, but the editor says he spent his time drinking while his officers ran the war. In Rome, floods and plague brought hunger and disease, and Marcus even sold imperial jewels to raise money. Verus died in 169, during the long wars against the northern tribes, among them the Quadi. Marcus commanded these wars himself.
Rebellion, Death and a Mixed Record
A new danger came from the east. Avidius Cassius, a skilled general who governed the eastern provinces, heard a false report that Marcus had died, and declared himself emperor. Marcus quickly made peace in the north and set out to meet him. The editor says Marcus's great grief was having to fight a civil war. He praised Cassius and hoped Cassius would not harm himself before Marcus could pardon him. But once Cassius learned that Marcus was alive, his followers left him and he was murdered. When the killers brought Marcus the head of Cassius, he angrily refused it and would not see them.
Faustina died on that journey. After a triumph in 176, Marcus went back to Germany to fight on. The wars ended in success, but they wore down his weak body, and he died in Pannonia on 17 March, 180. His one surviving son, Commodus, threw away the gains of the wars with a hasty peace and ruled for twelve years as a cruel tyrant.
The editor judges Marcus a capable soldier and a careful ruler, strongest in justice. He made laws to protect the weak and to ease the lot of slaves, and charities were set up to raise and teach poor children. The editor also lists faults. Making Verus a co-emperor was risky, and Marcus centralised government too much. The editor calls his treatment of the Christians a great blot on his name. Marcus seems to have known them only through slander.
The Stoic Ideas Behind the Book
The editor explains that Roman religion worked like a bargain: people paid with sacrifices and rites, and the gods gave favours, whether the person did right or wrong. Thoughtful people therefore turned to philosophy. One main school was Stoicism. Zeno began it by teaching in a covered walkway in Athens called the Painted Porch, or Stoa.
The Stoic aim was to live in agreement with nature. The editor stresses that this does not mean following every urge. It means learning how the universe works and living by that knowledge. The Stoics saw the universe as ruled by a divine reason that works for the good of the whole. They held that only virtue, meaning goodness of character, is truly good. Health, wealth and pleasure, and their opposites, are called "indifferent": they are only the setting in which a person shows virtue. The editor calls this idea exaggerated and says that later Stoics softened it.
Two points matter most. First, some things are in a person's power, namely desires, dislikes, opinions and affections, while health, wealth and honour usually are not. So a Stoic trains the will. Second, every person is part of one great whole, and so has a duty to that whole.
A Private Notebook, Sincere and Gentle
The editor says readers should not expect a Stoic textbook. Marcus wrote these notes to himself, to ease his heart and to help him carry his duties. That makes the book different from the Imitation of Christ, a famous Christian book written for other people. The editor finds the notes sincere, though not deep philosophy.
Two lessons stand out. First, Marcus believes that thoughts shape character: a mind becomes what its everyday thoughts are. So he drills his principles in advance, because waiting for a crisis is too late. Second, he holds that happiness is not pleasure, since robbers and tyrants enjoy pleasures too. A happy life, he says, is made of good desires and good actions. The editor points to the Cassius story as proof that Marcus answered wrong with good.
The editor also notes limits. Marcus hoped for little beyond a calm mind in this life. The editor sees his life as a paradox: a gentle man who wanted a quiet home led armies, dated Book One in camp facing the Quadi, and died in camp.
អានសាកល្បង៖ សេចក្តីផ្តើម៖ ជីវិតរបស់អ្នកនិពន្ធ និងគំនិតស្តូអិកនៅពីក្រោយសៀវភៅ
ក្មេងប្រុសត្រកូលខ្ពស់ដែលរៀនតាមទស្សនៈស្តូអិក
សេចក្តីផ្តើមនៃបោះពុម្ពនេះចាប់ផ្តើមដោយជីវិតរបស់ម៉ាកុស អូរ៉េលីអុស អង់តូនីនុស (Marcus Aurelius Antoninus)។ គាត់កើតនៅថ្ងៃទី ២៦ ខែមេសា គ្រិស្តសករាជ ១២១ ហើយឈ្មោះកំណើតរបស់គាត់គឺ អានីយុស វេរុស (M. Annius Verus)។ ត្រកូលរបស់គាត់ជាត្រកូលអភិជន ហើយអះអាងថាមានដើមកំណើតមកពី នូម៉ា (Numa) ដែលជាស្តេចទីពីររបស់រ៉ូម។ បន្ទាប់ពីឪពុករបស់គាត់ស្លាប់ លោកតារបស់គាត់ ដែលក៏មានឈ្មោះ អានីយុស វេរុស ដែរ បានយកគាត់ធ្វើកូនចិញ្ចឹម ហើយអ្នករៀបរៀងនិយាយថា អ្នកទាំងពីរស្រឡាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់។
អធិរាជ អាដ្រៀន (Hadrian) បានឃើញចរិតល្អក្នុងក្មេងប្រុសនេះ ហើយហៅគាត់ថា វេរីស៊ីមុស (Verissimus) ដែលមានន័យថា «ស្មោះត្រង់ជាង» បើប្រៀបនឹងឈ្មោះដើមរបស់គាត់ គឺ វេរុស (Verus)។ ក្រោយមក អធិរាជ អង់តូនីនុស ពីយុស (Antoninus Pius) ដែលគ្មានកូនប្រុស បានយកម៉ាកុសធ្វើកូនចិញ្ចឹម ហើយសន្យាថានឹងលើកកូនស្រីរបស់ខ្លួនឈ្មោះ ហ្វូស្ទីណា (Faustina) ឱ្យធ្វើជាភរិយារបស់ម៉ាកុស។ ម៉ាកុសបានរៀនជាមួយគ្រូល្អៗបំផុត ហើយត្រូវបានបង្ហាត់តាមទស្សនៈស្តូអិក ឬហៅថា Stoicism ដែលជាសាលាទស្សនវិជ្ជាមួយ បង្រៀនឱ្យចេះគ្រប់គ្រងខ្លួន និងរស់នៅយ៉ាងសាមញ្ញ។ គាត់ក៏នៅឆ្ងាយពីការញៀនមើលការប្រណាំងរទេះសេះនៅរ៉ូម ដែលអ្នកគាំទ្របានបង្កកុប្បកម្ម និងអំពើពុករលួយ។
នៅឆ្នាំ ១៤០ ម៉ាកុសបានទទួលតំណែងកុងស៊ុល ឬហៅថា consul ដែលជាតំណែងដឹកនាំខ្ពស់មួយនៅរ៉ូម ហើយនៅឆ្នាំ ១៤៥ គាត់បានរៀបការជាមួយហ្វូស្ទីណា។ ពេលអង់តូនីនុស ពីយុស ស្លាប់នៅឆ្នាំ ១៦១ ម៉ាកុសបានក្លាយជាអធិរាជ ហើយគ្រប់គ្រងរួមគ្នាជាមួយ លូស៊ីយុស អូរ៉េលីអុស វេរុស (Lucius Aurelius Verus) ដែលជាកូនចិញ្ចឹមម្នាក់ទៀតរបស់អង់តូនីនុស ពីយុស។ មិនយូរប៉ុន្មាន សង្គ្រាមក៏កើតឡើងពីគ្រប់ទិស។ វេរុសត្រូវបានបញ្ជូនទៅប្រយុទ្ធនឹងការបះបោរនៅភាគខាងកើត ប៉ុន្តែអ្នករៀបរៀងនិយាយថា គាត់ចំណាយពេលផឹកស្រា ខណៈដែលពួកមេទ័ពរបស់គាត់ជាអ្នកដឹកនាំសង្គ្រាម។ នៅរ៉ូម ទឹកជំនន់ និងជំងឺរាតត្បាតបាននាំឱ្យមានការអត់ឃ្លាន និងជំងឺ ហើយម៉ាកុសថែមទាំងលក់គ្រឿងអលង្ការរបស់រាជវាំង ដើម្បីរកលុយ។ វេរុសបានស្លាប់នៅឆ្នាំ ១៦៩ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមដ៏យូរប្រឆាំងនឹងកុលសម្ព័ន្ធនៅភាគខាងជើង ក្នុងនោះមានកុលសម្ព័ន្ធក្វាឌី (Quadi)។ ម៉ាកុសបានដឹកនាំសង្គ្រាមទាំងនេះដោយខ្លួនឯង។
ការបះបោរ សេចក្តីស្លាប់ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលមានទាំងល្អទាំងអាក្រក់
មានគ្រោះថ្នាក់ថ្មីមួយមកពីភាគខាងកើត។ អាវីឌីយូស កាស៊ីយូស (Avidius Cassius) ជាមេទ័ពដ៏ជំនាញ ដែលគ្រប់គ្រងខេត្តនានាភាគខាងកើត បានឮដំណឹងមិនពិតថាម៉ាកុស (Marcus) បានស្លាប់ ហើយបានប្រកាសខ្លួនជាអធិរាជ។ ម៉ាកុសបានធ្វើសន្តិភាពនៅភាគខាងជើងយ៉ាងឆាប់ ហើយចេញដំណើរទៅជួបកាស៊ីយូស។ អ្នករៀបរៀងនិយាយថា ទុក្ខធំរបស់ម៉ាកុសគឺត្រូវប្រយុទ្ធក្នុងសង្គ្រាមស៊ីវិល ដែលជាសង្គ្រាមរវាងជនជាតិតែមួយ។ ម៉ាកុសបានសរសើរកាស៊ីយូស ហើយសង្ឃឹមថាកាស៊ីយូសនឹងមិនធ្វើបាបខ្លួនឯង មុនពេលម៉ាកុសអាចអភ័យទោសឱ្យគាត់។ ប៉ុន្តែពេលកាស៊ីយូសដឹងថាម៉ាកុសនៅរស់ អ្នកដើរតាមរបស់គាត់បានចាកចេញពីគាត់ ហើយគាត់ត្រូវគេសម្លាប់។ ពេលអ្នកសម្លាប់យកក្បាលរបស់កាស៊ីយូសមកជូនម៉ាកុស ម៉ាកុសបានបដិសេធដោយកំហឹង ហើយមិនព្រមជួបពួកគេទេ។
ហ្វូស្ទីណា (Faustina) បានស្លាប់ក្នុងដំណើរនោះ។ បន្ទាប់ពីពិធីដង្ហែជ័យជម្នះនៅឆ្នាំ ១៧៦ ម៉ាកុសបានត្រឡប់ទៅអាល្លឺម៉ង់វិញ ដើម្បីបន្តសង្គ្រាម។ សង្គ្រាមបានបញ្ចប់ដោយជោគជ័យ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឱ្យរាងកាយខ្សោយរបស់គាត់អស់កម្លាំងបន្តិចម្តងៗ ហើយគាត់បានស្លាប់នៅប៉ាណូនីយ៉ា (Pannonia) នៅថ្ងៃទី ១៧ ខែមីនា ឆ្នាំ ១៨០។ កូនប្រុសតែម្នាក់ដែលនៅរស់របស់គាត់ គឺ កូម៉ូឌុស (Commodus) បានបោះបង់អ្វីដែលបានឈ្នះពីសង្គ្រាម ដោយធ្វើសន្តិភាពយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ រួចកាន់អំណាចអស់ ១២ ឆ្នាំ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្តាច់ការ និងឃោរឃៅ។
អ្នករៀបរៀងវាយតម្លៃថា ម៉ាកុសជាទាហានដែលមានសមត្ថភាព និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងដែលប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយពូកែបំផុតខាងរក្សាយុត្តិធម៌។ គាត់បានបង្កើតច្បាប់ដើម្បីការពារអ្នកទន់ខ្សោយ និងធ្វើឱ្យជីវិតរបស់ទាសករស្រួលជាងមុន ហើយមូលនិធិសប្បុរសធម៌ក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើង ដើម្បីចិញ្ចឹម និងបង្រៀនកូនក្មេងក្រីក្រ។ អ្នករៀបរៀងក៏រៀបរាប់ពីកំហុសរបស់គាត់ដែរ។ ការតែងតាំងវេរុស (Verus) ឱ្យធ្វើជាសហអធិរាជ ពោលគឺអធិរាជដែលគ្រប់គ្រងរួមគ្នាជាមួយគាត់ ជារឿងប្រថុយប្រថាន ហើយម៉ាកុសបានប្រមូលអំណាចគ្រប់គ្រងទៅកណ្តាលខ្លាំងពេក។ អ្នករៀបរៀងចាត់ទុករបៀបដែលគាត់ប្រព្រឹត្តចំពោះគ្រិស្តបរិស័ទថា ជាស្នាមប្រឡាក់ធំលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គាត់។ ម៉ាកុសហាក់ដូចជាស្គាល់ពួកគេតែតាមរយៈពាក្យបង្កាច់បង្ខូចប៉ុណ្ណោះ។
គំនិតស្តូអិកដែលនៅពីក្រោយសៀវភៅនេះ
អ្នករៀបរៀងពន្យល់ថា សាសនារបស់ជនជាតិរ៉ូមដំណើរការដូចការដោះដូរមួយ គឺមនុស្សបង់ថ្លៃដោយការបូជា និងពិធីសាសនា ហើយពួកព្រះឆ្លើយតបដោយការជួយ ទោះមនុស្សនោះប្រព្រឹត្តត្រូវ ឬខុសក៏ដោយ។ ដូច្នេះ អ្នកដែលចេះគិតពិចារណាបានងាកទៅរកទស្សនវិជ្ជា ដែលជាការសិក្សាដើម្បីយល់ពីជីវិត និងរបៀបរស់នៅ។ សាលាទស្សនវិជ្ជាសំខាន់មួយ គឺទស្សនៈស្តូអិក ឬហៅថា Stoicism។ ហ្សេណូ (Zeno) បានចាប់ផ្តើមសាលានេះ ដោយបង្រៀននៅផ្លូវដើរមានដំបូលមួយនៅអាថែន ដែលគេហៅថា រានហាលគូររូប ឬហៅថា Painted Porch ឬ ស្តូអា (Stoa)។
គោលដៅរបស់ពួកស្តូអិក គឺរស់នៅស្របតាមធម្មជាតិ ឬហៅថា living in agreement with nature។ អ្នករៀបរៀងសង្កត់ធ្ងន់ថា នេះមិនមែនមានន័យថា ធ្វើតាមចំណង់គ្រប់យ៉ាងនោះទេ។ វាមានន័យថា រៀនឱ្យយល់ថាចក្រវាលដំណើរការយ៉ាងណា ហើយរស់នៅតាមការយល់ដឹងនោះ។ ពួកស្តូអិកយល់ថា មានហេតុផលដ៏ពិសិដ្ឋមួយគ្រប់គ្រងចក្រវាល ហើយហេតុផលនោះធ្វើការដើម្បីប្រយោជន៍របស់ចក្រវាលទាំងមូល។ ពួកគេយល់ថា របស់តែមួយគត់ដែលល្អពិតប្រាកដ គឺគុណធម៌ ឬហៅថា virtue ដែលមានន័យថា ភាពល្អនៃចរិតមនុស្ស។ សុខភាព ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសេចក្តីសប្បាយ ព្រមទាំងអ្វីដែលផ្ទុយពីទាំងនេះ ត្រូវគេហៅថា «អ្វីដែលមិនកំណត់ថាមនុស្សល្អឬអាក្រក់» ឬហៅថា indifferent។ មានន័យថា របស់ទាំងនេះគ្រាន់តែជាស្ថានការណ៍ ដែលមនុស្សបង្ហាញគុណធម៌នៅក្នុងនោះប៉ុណ្ណោះ។ អ្នករៀបរៀងចាត់ទុកគំនិតនេះថាហួសហេតុ ហើយនិយាយថា ពួកស្តូអិកជំនាន់ក្រោយបានបន្ធូរគំនិតនេះឱ្យស្រាលជាងមុន។
ចំណុចសំខាន់បំផុតមានពីរ។ ទីមួយ របស់ខ្លះស្ថិតក្នុងអំណាចរបស់មនុស្ស គឺចំណង់ ការមិនចូលចិត្ត ការវាយតម្លៃក្នុងចិត្ត ឬហៅថា opinion និងក្តីស្រឡាញ់ចំពោះអ្វីមួយ។ ការវាយតម្លៃក្នុងចិត្ត គឺជាគំនិតដែលមនុស្សខ្លួនឯងដាក់លើរឿងមួយ ថាវាល្អ ឬអាក្រក់។ ចំណែកសុខភាព ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយស ជាធម្មតាមិនស្ថិតក្នុងអំណាចរបស់មនុស្សទេ។ ដូច្នេះ អ្នកស្តូអិកហ្វឹកហាត់ឆន្ទៈ ដែលជាការតាំងចិត្តធ្វើ ឬមិនធ្វើអ្វីមួយ។ ទីពីរ មនុស្សគ្រប់រូបជាផ្នែកមួយនៃទាំងមូលដ៏ធំតែមួយ ដូច្នេះម្នាក់ៗមានភារកិច្ចចំពោះទាំងមូលនោះ។
សៀវភៅកំណត់ត្រាផ្ទាល់ខ្លួន ដែលស្មោះត្រង់ និងទន់ភ្លន់
ទស្សនៈស្តូអិក ឬហៅថា Stoicism គឺជាសាលាទស្សនវិជ្ជាមួយ។ អ្នករៀបរៀងនិយាយថា អ្នកអានមិនគួររំពឹងថា សៀវភៅនេះជាសៀវភៅសិក្សាដែលបង្រៀនពីទស្សនៈនេះនោះទេ។ ម៉ាកុស (Marcus) សរសេរកំណត់ត្រាទាំងនេះសម្រាប់ខ្លួនឯង ដើម្បីសម្រាលចិត្ត និងជួយឱ្យគាត់មានកម្លាំងបំពេញភារកិច្ចរបស់គាត់។ ចំណុចនេះធ្វើឱ្យសៀវភៅនេះខុសពីសៀវភៅ «ការយកតម្រាប់តាមព្រះគ្រិស្ត» (Imitation of Christ) ដែលជាសៀវភៅគ្រិស្តសាសនាដ៏ល្បីមួយ សរសេរសម្រាប់អ្នកដទៃ។ អ្នករៀបរៀងយល់ឃើញថា កំណត់ត្រាទាំងនេះស្មោះត្រង់ ទោះមិនមែនជាទស្សនវិជ្ជាដ៏ជ្រៅក៏ដោយ។
មានមេរៀនពីរដែលលេចធ្លោជាងគេ។ ទីមួយ ម៉ាកុសជឿថា គំនិតកសាងចរិត គឺចិត្តក្លាយទៅជាអ្វីដែលវាគិតរាល់ថ្ងៃ។ ដូច្នេះ គាត់ហាត់រំលឹកគោលការណ៍របស់គាត់ទុកជាមុន ព្រោះបើរង់ចាំដល់ពេលមានវិបត្តិ គឺយឺតពេលហើយ។ ទីពីរ គាត់យល់ថា សុភមង្គលមិនមែនជាសេចក្តីសប្បាយទេ ព្រោះចោរប្លន់ និងពួកអ្នកគ្រប់គ្រងផ្តាច់ការដ៏ឃោរឃៅ ក៏មានសេចក្តីសប្បាយដែរ។ គាត់និយាយថា ជីវិតដែលមានសុភមង្គល កើតឡើងពីចំណង់ល្អ និងសកម្មភាពល្អ។ អ្នករៀបរៀងលើកយករឿងរបស់កាស៊ីយូស (Cassius) មកជាភស្តុតាងថា ម៉ាកុសបានតបនឹងអំពើខុសដោយអំពើល្អ។
អ្នករៀបរៀងក៏កត់សម្គាល់ពីដែនកំណត់មួយចំនួនដែរ។ ម៉ាកុសសង្ឃឹមចង់បានតិចតួចណាស់ ក្រៅពីចិត្តស្ងប់ក្នុងជីវិតនេះ។ អ្នករៀបរៀងមើលឃើញថា ជីវិតរបស់គាត់ជារឿងផ្ទុយគ្នាក្នុងខ្លួន៖ បុរសទន់ភ្លន់ម្នាក់ដែលចង់បានផ្ទះស្ងប់ស្ងាត់ បែរជាបានដឹកនាំកងទ័ព បានកត់ថាសៀវភៅទី ១ សរសេរនៅជំរំយោធាទល់មុខកុលសម្ព័ន្ធក្វាឌី (Quadi) ហើយបានស្លាប់នៅជំរំយោធា។