KamSophyModern Strategy — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «យុទ្ធសាស្ត្រសម័យទំនើប»
What is Modern Strategy about?
Colin S. Gray asks how force and the threat of force served political goals in the twentieth century, and argues that the nature and purpose of strategy never change even as weapons, places and methods do. He builds on Clausewitz (the remarkable trinity, friction, the centre of gravity, the culminating point of victory) and adds his own tools: seventeen dimensions of strategy, strategic culture, a set of windows on war, and the claim that attrition is the anvil for manoeuvre. He then tests these ideas on land, sea, air, space and cyberspace, on small wars and special forces, and on nuclear weapons, using the two World Wars, Vietnam and the 1991 Gulf War as evidence.
សៀវភៅ «យុទ្ធសាស្ត្រសម័យទំនើប» និយាយអំពីអ្វី?
ខូលីន អេស ហ្គ្រេ (Colin S. Gray) សួរថា ក្នុងសតវត្សរ៍ទី២០ កម្លាំងយោធា និងការគំរាមប្រើកម្លាំង បានជួយសម្រេចគោលដៅនយោបាយយ៉ាងដូចម្តេច។ គាត់លើកហេតុផលថា ធម្មជាតិ និងគោលបំណងរបស់យុទ្ធសាស្ត្រមិនដែលប្រែទេ ទោះអាវុធ កន្លែងប្រយុទ្ធ និងវិធីប្រយុទ្ធប្រែប្រួលក៏ដោយ។ គាត់យកគំនិតរបស់ ក្លូសវិត (Clausewitz) មកធ្វើជាមូលដ្ឋាន គឺកម្លាំងបីក្នុងសង្គ្រាម ឬហៅថា remarkable trinity (ចិត្តក្តៅក្រហាយ ឱកាសចៃដន្យ និងហេតុផល) កកិតក្នុងសង្គ្រាម ឬហៅថា friction (រឿងតូចៗរាប់មិនអស់ដែលធ្វើឱ្យផែនការពិបាកអនុវត្ត) ចំណុចស្នូលរបស់សត្រូវ ឬហៅថា centre of gravity (ចំណុចដែលអ្វីៗពឹងលើ ហើយជាកន្លែងគួរវាយ) និងចំណុចកំពូលនៃជ័យជម្នះ ឬហៅថា culminating point of victory (ចំណុចដែលបើវាយទៅមុខទៀត អ្នកវាយចាប់ផ្តើមខ្សោយ)។ បន្ទាប់មកគាត់បន្ថែមឧបករណ៍គិតរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ គឺជ្រុងទាំង ១៧ របស់យុទ្ធសាស្ត្រ វប្បធម៌យុទ្ធសាស្ត្រ មុំមើលសង្គ្រាមជាច្រើនមុំ និងការអះអាងថា ការវាយបំបាក់កម្លាំងសត្រូវបន្តិចម្តងៗ ឬហៅថា attrition ប្រៀបដូចទ្រនាប់ដែករបស់ជាងដែក (ដុំដែកធំដែលគេដាក់ដែកក្តៅពីលើ ពេលវាយនឹងញញួរ) ដែលការប្រើចលនា និងទីតាំងដ៏ឆ្លាតដើម្បីឈ្នះ ឬហៅថា manoeuvre ត្រូវការជាទីពឹង។ ក្រោយមក គាត់យកគំនិតទាំងនេះទៅសាកល្បងលើដី សមុទ្រ អាកាស អវកាស និងលំហអ៊ីនធឺណិត ឬហៅថា cyberspace លើសង្គ្រាមតូចៗ និងកងកម្លាំងពិសេស និងលើអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ ដោយយកសង្គ្រាមលោកទាំងពីរ សង្គ្រាមវៀតណាម និងសង្គ្រាមឈូងសមុទ្រឆ្នាំ១៩៩១ ធ្វើជាភស្តុតាង។
What you'll learn: 15 chapters
- Prefaceអារម្ភកថា
- Introduction: The Expanding Universe of Strategyសេចក្តីផ្តើម៖ ពិភពយុទ្ធសាស្ត្រដែលរីកធំឡើងៗ
- 1. The Dimensions of Strategy១. ជ្រុងទាំងឡាយរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ
- 2. Strategy, Politics, Ethics២. យុទ្ធសាស្ត្រ នយោបាយ និងសីលធម៌
- 3. The Strategist's Toolkit: The Legacy of Clausewitz៣. ឧបករណ៍គិតរបស់អ្នកយុទ្ធសាស្ត្រ៖ មរតកគំនិតរបស់ ក្លូសវិត (Clausewitz)
- 4. The Poverty of Modern Strategic Thought៤. ហេតុអ្វីគំនិតយុទ្ធសាស្ត្រសម័យទំនើបនៅខ្សត់ខ្សោយ
- 5. Strategic Culture As Context៥. វប្បធម៌ ជាបរិបទរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ
- 6. Windows on War៦. មើលសង្គ្រាមពីមុំផ្សេងៗ
- 7. Patterns in Strategic Experience៧. លំនាំដែលកើតឡើងដដែលៗក្នុងបទពិសោធន៍យុទ្ធសាស្ត្រ
- 8. The Grammar of Strategy, I: Terrestrial Action៨. ក្បួនដំណើរការរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ ភាគ ១៖ សង្គ្រាមលើដី និងលើសមុទ្រ
- 9. The Grammar of Strategy, II: Altitude and Electrons៩. ក្បួនដំណើរការរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ ភាគ ២៖ អាកាស អវកាស និងរលកអេឡិចត្រូនិក
- 10. Small Wars and Other Savage Violence១០. សង្គ្រាមតូចៗ និងអំពើហិង្សាដែលគេធ្លាប់ហៅថា «ព្រៃផ្សៃ»
- 11. Second Thoughts on Nuclear Weapons១១. ពិចារណាឡើងវិញអំពីអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ
- 12. Nuclear Weapons in Strategic History១២. អាវុធនុយក្លេអ៊ែរក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រយុទ្ធសាស្ត្រ
- 13. Strategy Eternal១៣. យុទ្ធសាស្ត្រអមតៈ
Free preview: Preface
One idea behind the whole book
Colin S. Gray finished Modern Strategy in April 1999, thirty years into his career. He says the whole book rests on one claim: all strategic experience has a unity. The nature of war and strategy, and what they are for, never change. What does change is their character: the weapons, the places, the methods.
Gray thinks many people trip over this. They mistake tactics, the fighting itself, for strategy, so a new way of fighting looks to them like a new kind of war. The title of his last chapter, "Strategy Eternal," carries the same idea. The more battlefields and training grounds he studied, the more the subject looked to him like one single thing.
He keeps definitions few. His favourite comes from Clausewitz, the Prussian general whose book On War still shapes the field. Gray does not call it correct, since no definition can be correct. He says it simply leads to clearer thinking. He is also plain about what the book is not. It is no cookbook for making strategy, and it pushes no policy. Its only job is to help you understand.
A strategist looks at his own record
Gray is open about his career, and he says it cuts both ways. For almost twenty years he worked in the United States as a strategic thinker and adviser, and from 1982 to 1987 he held a part-time presidential appointment. He wrote government reports on nuclear strategy, arms control, airpower, space and special operations. So he knew the people who actually had to make strategy. The cost is a public record, and parts of it were controversial.
He promises not to refight old policy battles, though his nuclear chapters may sound like it. He thinks many scholars, especially younger ones, lack empathy for the leaders who first faced nuclear weapons with no one to show them the way. He does not ask you to agree. He asks you to question what you believe. In a footnote he even admits he was probably unfair to the theorist Albert Wohlstetter.
Gray expects to be mocked. Ken Booth had complained that "nineteenth-century minds" were still around. Gray jokes that his own mind may be twelfth-century: as a US adviser he once wrote a short paper on the walls of Constantinople as strategic defence. He thanks Clausewitz most, and also rivals whose arguments showed him what he really thought. Over thirty years, he admits, he sometimes reached wrong conclusions, but for honest reasons. And if you want to know the future, he says, buy a crystal ball.
អានសាកល្បង៖ អារម្ភកថា
គំនិតតែមួយនៅពីក្រោយសៀវភៅទាំងមូល
ខូលីន អេស ហ្គ្រេ (Colin S. Gray) សរសេរសៀវភៅ «យុទ្ធសាស្ត្រសម័យទំនើប» (Modern Strategy) ចប់នៅខែមេសា ឆ្នាំ១៩៩៩ ពេលគាត់ធ្វើការក្នុងវិស័យនេះបាន ៣០ ឆ្នាំហើយ។ គាត់ថា សៀវភៅទាំងមូលឈរលើការអះអាងតែមួយ គឺបទពិសោធន៍យុទ្ធសាស្ត្រគ្រប់សម័យជារឿងតែមួយ ឬហៅថា unity of strategic experience។ ធម្មជាតិ ឬហៅថា nature របស់សង្គ្រាម និងរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ ព្រមទាំងគោលបំណងរបស់វា មិនដែលប្រែទេ។ អ្វីដែលប្រែ គឺរូបរាង ឬហៅថា character របស់វា ពោលគឺអាវុធ កន្លែងប្រយុទ្ធ និងវិធីប្រយុទ្ធ។
ហ្គ្រេ គិតថា មនុស្សជាច្រើនច្រឡំត្រង់ចំណុចនេះ។ ពួកគេយកយុទ្ធវិធី ឬហៅថា tactics គឺការប្រយុទ្ធផ្ទាល់ ទៅច្រឡំថាជាយុទ្ធសាស្ត្រ ដូច្នេះពេលឃើញវិធីប្រយុទ្ធថ្មី ពួកគេស្មានថាជាសង្គ្រាមប្រភេទថ្មី។ ចំណងជើងជំពូកចុងក្រោយរបស់គាត់ «យុទ្ធសាស្ត្រអមតៈ» (Strategy Eternal) មានន័យថា យុទ្ធសាស្ត្រមិនចេះស្លាប់ ហើយវាក៏និយាយពីគំនិតដដែលនេះ។ គាត់កាន់តែសិក្សាសមរភូមិ និងទីលានហ្វឹកហាត់ច្រើន គាត់កាន់តែឃើញថា ប្រធានបទនេះជារឿងតែមួយ។
គាត់ប្រើនិយមន័យតែតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ និយមន័យដែលគាត់ចូលចិត្តជាងគេ មកពី ក្លូសវិត (Clausewitz) ជាឧត្តមសេនីយ៍ព្រុស្ស៊ី ដែលសៀវភៅ «អំពីសង្គ្រាម» (On War) របស់គាត់ នៅតែមានឥទ្ធិពលលើវិស័យនេះរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ ហ្គ្រេ មិនថានិយមន័យនេះត្រឹមត្រូវទេ ព្រោះគ្មាននិយមន័យណាអាចត្រឹមត្រូវបានឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែថា វាជួយឱ្យគិតបានច្បាស់ជាង។ គាត់ក៏ប្រាប់ត្រង់ៗដែរថា សៀវភៅនេះមិនមែនជាសៀវភៅរូបមន្តសម្រាប់ធ្វើយុទ្ធសាស្ត្រទេ ហើយក៏មិនមែនសរសេរដើម្បីជំរុញគោលនយោបាយណាមួយដែរ។ ការងារតែមួយរបស់វា គឺជួយឱ្យអ្នកអានយល់។
អ្នកយុទ្ធសាស្ត្រមើលប្រវត្តិការងាររបស់ខ្លួនឯង
ហ្គ្រេ (Gray) និយាយដោយបើកចំហអំពីអាជីពរបស់ខ្លួន ហើយថាវាមានទាំងចំណេញ និងខាត។ អស់រយៈពេលជិត ២០ ឆ្នាំ គាត់ធ្វើការនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ជាអ្នកគិតយុទ្ធសាស្ត្រ និងជាអ្នកផ្តល់យោបល់ ហើយពីឆ្នាំ១៩៨២ ដល់ ១៩៨៧ គាត់កាន់មុខតំណែងមិនពេញម៉ោងមួយ ដែលប្រធានាធិបតីតែងតាំង។ គាត់សរសេររបាយការណ៍ជូនរដ្ឋាភិបាល អំពីយុទ្ធសាស្ត្រនុយក្លេអ៊ែរ អំណាចអាកាស និងអវកាស។ គាត់ក៏សរសេរអំពីការគ្រប់គ្រងអាវុធ ឬហៅថា arms control ដែលជាកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងភាគីសត្រូវ ដើម្បីកំណត់ចំនួន ឬប្រភេទអាវុធ ហើយសរសេរអំពីប្រតិបត្តិការពិសេស ឬហៅថា special operations ដែលជាការប្រយុទ្ធរបស់ក្រុមទាហានតូចៗ ហ្វឹកហាត់ខ្ពស់។ ដូច្នេះ គាត់ស្គាល់មនុស្សដែលពិតជាត្រូវធ្វើយុទ្ធសាស្ត្រមែនទែន។ ផលអាក្រក់វិញ គឺអ្វីដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើ និងសរសេរ មានកត់ត្រាទុកជាសាធារណៈ ហើយខ្លះធ្លាប់ត្រូវគេជជែកប្រកែកគ្នាខ្លាំង។
គាត់សន្យាថា នឹងមិនយករឿងជម្លោះនយោបាយចាស់ៗមកឈ្លោះគ្នាឡើងវិញទេ ទោះបីជំពូកអំពីអាវុធនុយក្លេអ៊ែររបស់គាត់ អាចស្តាប់ទៅដូចជាបែបនោះក៏ដោយ។ គាត់គិតថា អ្នកប្រាជ្ញជាច្រើន ជាពិសេសអ្នកជំនាន់ក្មេង ខ្វះការយល់ចិត្ត ឬហៅថា empathy គឺមិនព្យាយាមមើលបញ្ហាតាមភ្នែករបស់មេដឹកនាំជំនាន់ដំបូង ដែលត្រូវប្រឈមនឹងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ ដោយគ្មាននរណាធ្លាប់ដើរមុនបង្ហាញផ្លូវ។ គាត់មិនសុំឱ្យអ្នកអានយល់ស្របនឹងគាត់ទេ។ គាត់សុំឱ្យអ្នកអានសួរខ្លួនឯងឡើងវិញ អំពីអ្វីដែលខ្លួនជឿ។ ក្នុងកំណត់សម្គាល់ខាងក្រោមទំព័រមួយ គាត់ថែមទាំងទទួលស្គាល់ថា គាត់ប្រហែលជាមិនបានយុត្តិធម៌ចំពោះអ្នកទ្រឹស្តី អាល់ប៊ឺត វ៉ូលស្តេតធើ (Albert Wohlstetter)។
ហ្គ្រេ រំពឹងទុកថា នឹងមានគេចំអកឱ្យគាត់។ ខេន ប៊ូធ (Ken Booth) ធ្លាប់ត្អូញត្អែរថា នៅមានមនុស្សដែលមាន «គំនិតសតវត្សរ៍ទី១៩» ពោលគឺគិតបែបហួសសម័យ។ ហ្គ្រេ និយាយលេងថា គំនិតរបស់គាត់ប្រហែលជាចាស់ជាងនេះទៅទៀត គឺគំនិតសតវត្សរ៍ទី១២ ព្រោះកាលធ្វើជាអ្នកផ្តល់យោបល់ឱ្យអាមេរិក គាត់ធ្លាប់សរសេរឯកសារខ្លីមួយ អំពីកំពែងបុរាណរបស់ក្រុងកុងស្តង់ទីណូប្លឺ (Constantinople) ដោយមើលកំពែងនោះជាការការពារបែបយុទ្ធសាស្ត្រ។ គាត់អរគុណ ក្លូសវិត (Clausewitz) ច្រើនជាងគេ ហើយក៏អរគុណអ្នកដែលមានគំនិតប្រឆាំងនឹងគាត់ដែរ ព្រោះហេតុផលរបស់ពួកគេជួយឱ្យគាត់ឃើញថា ខ្លួនគិតអ្វីពិតប្រាកដ។ គាត់ទទួលស្គាល់ថា ក្នុងរយៈពេល ៣០ ឆ្នាំ ជួនកាលគាត់សន្និដ្ឋានខុស តែខុសដោយហេតុផលស្មោះត្រង់។ ហើយគាត់ថា បើចង់ដឹងអនាគត សូមទៅរកគ្រូទាយទៅ។