KamSophyWhat is On War about?
On War asks what war really is and how a state should fight it, starting from a duel of wills that pushes toward the extreme and then showing why real war falls short of that pure form through friction, chance, uncertainty and the political object. Clausewitz argues that war is a continuation of policy by other means, shaped by a wonderful trinity of violence and hatred, chance, and reason, and that defence is the stronger form of war while every attack weakens until it reaches a culminating point. The summary follows his books on theory, strategy, the combat, military forces, defence, attack and the plan of war, tested against Frederick the Great, the Prussian collapse of 1806 and Napoleon's 1812 campaign in Russia.
សៀវភៅ «ស្តីពីសង្គ្រាម» និយាយអំពីអ្វី?
ស្តីពីសង្គ្រាម សួរថា សង្គ្រាមពិតជាអ្វី ហើយរដ្ឋគួរធ្វើសង្គ្រាមយ៉ាងដូចម្តេច។ សៀវភៅចាប់ផ្តើមដោយប្រៀបសង្គ្រាមទៅនឹងការប្រកួតមួយទល់មួយ ដែលម្ខាងៗព្យាយាមបង្ខំម្ខាងទៀតឱ្យធ្វើតាមចិត្តខ្លួន ហើយការប្រកួតនេះរុញទៅរកកម្រិតខ្លាំងបំផុត។ រួចសៀវភៅបង្ហាញថា ហេតុអ្វីសង្គ្រាមពិតមិនទៅដល់កម្រិតខ្លាំងបំផុតតាមទ្រឹស្តីនោះ ដោយសារកម្លាំងកកិត ឬហៅថា friction ពោលគឺបញ្ហាតូចៗរាប់មិនអស់ដែលធ្វើឱ្យការងារងាយក្លាយជាពិបាក ព្រមទាំងរឿងចៃដន្យ ភាពមិនច្បាស់ និងគោលដៅនយោបាយ។ ក្លូសវិត (Clausewitz) លើកហេតុផលថា សង្គ្រាមគឺជាការបន្តនយោបាយដោយមធ្យោបាយផ្សេង ហើយវាកើតពីកម្លាំងបីដែលផ្សំគ្នា ឬហៅថា wonderful trinity គឺ ទីមួយ ហិង្សា និងការស្អប់ ទីពីរ រឿងចៃដន្យ និងទីបី ហេតុផល។ គាត់ក៏លើកហេតុផលថា ការការពារជាទម្រង់សង្គ្រាមដែលខ្លាំងជាង ចំណែកការវាយលុកណាក៏ដោយ កាន់តែទៅមុខកាន់តែខ្សោយ រហូតដល់ចំណុចកំពូល ឬហៅថា culminating point គឺពេលដែលកម្លាំងវាយលុកនៅសល់ល្មមតែឈរការពារបាន។ សេចក្តីសង្ខេបនេះដើរតាមសៀវភៅរបស់គាត់ ដែលនិយាយអំពីទ្រឹស្តី យុទ្ធសាស្ត្រ ការប្រយុទ្ធ កម្លាំងទ័ព ការការពារ ការវាយលុក និងផែនការសង្គ្រាម ហើយយកគំនិតទាំងនោះទៅផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយសង្គ្រាមរបស់ស្តេចហ្វ្រេដេរិកដ៏អស្ចារ្យ (Frederick the Great) ការដួលរលំរបស់ព្រុស្ស៊ី (Prussia) ក្នុងឆ្នាំ ១៨០៦ និងយុទ្ធនាការរបស់ណាប៉ូឡេអុង (Napoleon) ក្នុងប្រទេសរុស្ស៊ី ឆ្នាំ ១៨១២។
What you'll learn: 9 chapters
- Notice and The Introduction of the Authorកំណត់ចំណាំ និងសេចក្តីផ្តើមរបស់អ្នកនិពន្ធ
- Book I. On the Nature of Warសៀវភៅទី ១៖ សង្គ្រាមជាអ្វី
- Book II. On the Theory of Warសៀវភៅទី ២៖ ទ្រឹស្តីនៃសង្គ្រាម
- Book III. Of Strategy in Generalសៀវភៅទី ៣៖ យុទ្ធសាស្ត្រជាទូទៅ
- Book IV. The Combatសៀវភៅទី ៤៖ ការប្រយុទ្ធ
- Book V. Military Forcesសៀវភៅទី ៥៖ កម្លាំងទ័ព
- Book VI. Defenseសៀវភៅទី ៦៖ ការការពារ
- Book VII. The Attackសៀវភៅទី ៧៖ ការវាយលុក
- Book VIII. Plan of Warសៀវភៅទី ៨៖ ផែនការសង្គ្រាម
Free preview: Notice and The Introduction of the Author
A work he never finished
Clausewitz wrote this notice in Berlin on 10 July 1827, and it opens with an honest admission: his first six books are still a shapeless mass that needs another full revision.
The revision has two aims. The first is to keep the two kinds of war clearly apart. In one, the aim is to overthrow the enemy: to destroy him as a political power, or at least to disarm him and force a peace on him. In the other, the aim is smaller: to take some land on his border, either to keep it or to trade it back when peace is made. A war can pass from one kind to the other, but the two pull in different directions, and the reader should always see the difference.
The second aim is one view that must run through everything: war is "only a continuation of State policy by other means." Its main use comes in Book VIII, but Book I must set it out.
Book VII, on attack, is to be finished first, as a model for the rest. Book VIII, on planning a whole war, is only a rough path cut through the material. If he dies first, he warns, readers will find unshaped ideas, and careless critics will attack them. Still, he hopes a fair reader will find ideas that could change the theory of war.
Tact in action, clear ideas in argument
A short, unfinished memorandum found among Clausewitz's papers is even more frank. It calls the manuscript only a collection of materials for a theory, and he is not satisfied with most of it. Book VI is "a mere essay" that he would have rebuilt completely, and Book VII was thrown together in haste. Only the first chapter of Book I counts as finished. Still, he trusts the main principles, which come from long thought, experience and talks with leading soldiers.
In action, he says, most people go by a feel for the situation, the tact of judgment. Great generals worked this way, and for someone acting alone it is enough. But to convince others in a council of war, you need clear ideas. Without them the talk becomes a fight over words. It ends with everyone keeping his own view, or with a polite middle course worth nothing.
After so many failed attempts, most people think a theory of war is impossible. Clausewitz would almost agree, except that some truths are plain at once. Defence, which has a negative aim (only to hold on), is the stronger form of war, and attack is the weaker. Great results carry small ones with them, so a war's effects can be traced back to a few centres of gravity, the points where the main weight lies. Victory means destroying the enemy's forces in body and spirit, which in general only a pursuit after the battle can do. And every attack grows weaker as it goes on.
Materials, not a system
In his own Introduction, Clausewitz says a book does not need to be a finished system to be scientific. His book offers no finished building of theory, only materials. Where a philosophical argument grows too thin, he cuts it short and turns to experience. Some plants bear fruit only if they do not grow too tall, he says, and ideas in a practical art are similar. They do best close to experience, their natural soil.
Thinking and experience need each other. Nobody would try to work out the shape of an ear of corn from the chemistry of a single grain. You simply go to the field and look.
He is blunt about earlier systems of war. Trying to cover everything, they are full of obvious statements and empty talk, like Lichtenberg's extract from some fire rules, which explain which side of a burning house to protect through reasoning that goes round in circles. To spare the reader that, Clausewitz gives his thoughts as "small ingots of fine metal": small bars of good metal from years of thought, talks with able men and his own experience. Perhaps one day, he writes, a greater mind will melt the pieces into one pure casting.
អានសាកល្បង៖ កំណត់ចំណាំ និងសេចក្តីផ្តើមរបស់អ្នកនិពន្ធ
ស្នាដៃដែលគាត់មិនបានសរសេរចប់
ក្លូសវិត (Clausewitz) សរសេរកំណត់ចំណាំនេះនៅប៊ែរឡាំង នៅថ្ងៃទី ១០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៨២៧។ គាត់ចាប់ផ្តើមដោយទទួលស្គាល់ត្រង់ៗថា សៀវភៅទី ១ ដល់ទី ៦ របស់គាត់ នៅតែជាគំនរសម្ភារៈដែលមិនទាន់មានរូបរាងច្បាស់ ហើយត្រូវកែឡើងវិញទាំងស្រុងម្តងទៀត។
ការកែនេះមានគោលបំណងពីរ។ ទីមួយ គឺញែកសង្គ្រាមពីរប្រភេទឱ្យដាច់ពីគ្នាច្បាស់។ ក្នុងប្រភេទទីមួយ គោលដៅគឺផ្តួលសត្រូវឱ្យដួលទាំងស្រុង ពោលគឺកម្ទេចគេមិនឱ្យនៅជាអំណាចនយោបាយទៀត ឬយ៉ាងហោចណាស់ដកអាវុធគេ ហើយបង្ខំឱ្យគេព្រមចុះសន្តិភាព។ ក្នុងប្រភេទទីពីរ គោលដៅតូចជាង គឺយកដីមួយចំណែកនៅតាមព្រំដែនរបស់គេ ដើម្បីរក្សាទុក ឬយកទៅដោះដូរវិញពេលចរចាសន្តិភាព។ សង្គ្រាមមួយអាចប្តូរពីប្រភេទមួយទៅប្រភេទមួយទៀតបាន ប៉ុន្តែប្រភេទទាំងពីរទាញទៅរកទិសខុសគ្នា ហើយអ្នកអានគួរតែមើលឃើញភាពខុសគ្នានេះជានិច្ច។
គោលបំណងទីពីរ គឺគំនិតមួយដែលត្រូវតែមាននៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់៖ សង្គ្រាម «គ្រាន់តែជាការបន្តនយោបាយរបស់រដ្ឋ ដោយមធ្យោបាយផ្សេង» ឬហៅថា continuation of policy by other means។ ពោលគឺរដ្ឋាភិបាលមិនឈប់គិតពីគោលដៅនយោបាយទេ ពេលសង្គ្រាមផ្ទុះ គ្រាន់តែប្តូរពីការចរចាមកប្រើកម្លាំងទ័ពវិញ។ គំនិតនេះនឹងត្រូវប្រើច្រើនជាងគេនៅសៀវភៅទី ៨ ប៉ុន្តែសៀវភៅទី ១ ត្រូវបកស្រាយវាជាមុនសិន។
សៀវភៅទី ៧ អំពីការវាយលុក ត្រូវសរសេរឱ្យចប់មុនគេ ដើម្បីធ្វើជាគំរូសម្រាប់សៀវភៅផ្សេងទៀត។ ចំណែកសៀវភៅទី ៨ អំពីការរៀបផែនការសង្គ្រាមទាំងមូល ទើបតែជាគ្រោងរដិបរដុបប៉ុណ្ណោះ ដូចផ្លូវលំដែលគេទើបកាប់ឆ្ការកាត់ព្រៃ ពោលគឺគាត់ទើបតែឆ្លងកាត់សម្ភារៈទាំងនោះម្តងជាបឋម។ គាត់ព្រមានថា បើគាត់ស្លាប់មុន អ្នកអាននឹងឃើញតែគំនិតដែលមិនទាន់រៀបជារូបរាង ហើយអ្នករិះគន់ដែលមិនគិតឱ្យល្អិតល្អន់ នឹងវាយប្រហារគំនិតទាំងនោះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់សង្ឃឹមថា អ្នកអានដែលមានចិត្តយុត្តិធម៌ នឹងឃើញគំនិតខ្លះ ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរទ្រឹស្តីសង្គ្រាមបាន។
ពេលធ្វើពិត ពឹងលើញាណ ពេលពិភាក្សា ត្រូវការគំនិតច្បាស់
មានកំណត់ត្រាខ្លីមួយ ដែលមិនទាន់សរសេរចប់ គេរកឃើញក្នុងចំណោមក្រដាសរបស់ក្លូសវិត (Clausewitz)។ កំណត់ត្រានេះនិយាយត្រង់ជាងកំណត់ចំណាំរបស់គាត់ទៅទៀត។ វាហៅសេចក្តីព្រាងរបស់គាត់ថា គ្រាន់តែជាបណ្តុំសម្ភារៈសម្រាប់កសាងទ្រឹស្តីមួយ ហើយគាត់មិនពេញចិត្តនឹងផ្នែកភាគច្រើនទេ។ សៀវភៅទី ៦ គឺ «គ្រាន់តែជាអត្ថបទសាកល្បង» ដែលគាត់ចង់សរសេរឡើងវិញទាំងស្រុង ហើយសៀវភៅទី ៧ គាត់សរសេរយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។ មានតែជំពូកទី ១ នៃសៀវភៅទី ១ ប៉ុណ្ណោះ ដែលគាត់ចាត់ទុកថាចប់សព្វគ្រប់។ ទោះយ៉ាងណា គាត់នៅតែទុកចិត្តលើគោលការណ៍សំខាន់ៗ ដែលកើតចេញពីការគិតអស់រយៈពេលយូរ បទពិសោធ និងការជជែកជាមួយនាយទាហានល្បីៗ។
គាត់និយាយថា ពេលធ្វើការពិតៗ មនុស្សភាគច្រើនធ្វើតាមការដឹងខ្លួនភ្លាមៗពីបទពិសោធ ឬហៅថា tact of judgment គឺដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី ដោយញាណដែលកើតពីបទពិសោធ មិនបាច់គិតជាជំហានៗ។ មេទ័ពល្បីៗធ្វើការបែបនេះ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលធ្វើតែម្នាក់ឯង បែបនេះគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប៉ុន្តែបើចង់បញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកដទៃ ក្នុងការប្រជុំពិភាក្សារបស់មេទ័ព ត្រូវមានគំនិតច្បាស់លាស់។ បើគ្មានទេ ការជជែកនឹងក្លាយជាការប្រកែកគ្នាតែលើពាក្យសម្តី។ ទីបញ្ចប់ ម្នាក់ៗនៅកាន់គំនិតរបស់ខ្លួនដដែល ឬគេព្រមគ្នាយកផ្លូវកណ្តាលមួយ ដើម្បីកុំឱ្យប៉ះពាល់ចិត្តគ្នា តែផ្លូវនោះគ្មានតម្លៃអ្វីសោះ។
ក្រោយការព្យាយាមបរាជ័យជាច្រើនដង មនុស្សភាគច្រើនគិតថា ទ្រឹស្តីសង្គ្រាមមិនអាចមានទេ។ ក្លូសវិតស្ទើរតែយល់ស្របដែរ បើមិនមានសេចក្តីពិតខ្លះ ដែលមើលឃើញច្បាស់ភ្លាមៗនោះ។ ការការពារ ដែលមានគោលដៅត្រឹមតែទប់ឈរជាប់ រក្សាអ្វីដែលមានស្រាប់ ជាទម្រង់សង្គ្រាមដែលខ្លាំងជាង ឬហៅថា stronger form of war ចំណែកការវាយលុកជាទម្រង់ដែលខ្សោយជាង។ លទ្ធផលធំៗតែងនាំលទ្ធផលតូចៗមកជាមួយ។ ដូច្នេះ បើតាមដានផលទាំងឡាយក្នុងសង្គ្រាមមួយត្រឡប់ទៅរកដើមហេតុ គេនឹងឃើញថាវាមកពីចំណុចស្នូលនៃកម្លាំងតែប៉ុន្មានកន្លែង ឬហៅថា centres of gravity គឺកន្លែងដែលកម្លាំង និងទម្ងន់សំខាន់ប្រមូលផ្តុំ។ ជ័យជម្នះមានន័យថា កម្ទេចកម្លាំងទ័ពសត្រូវ ទាំងខាងរូបកាយ និងខាងស្មារតី ហើយជាទូទៅ មានតែការដេញតាមសត្រូវក្រោយសមរភូមិប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើបានដូច្នេះ។ ហើយការវាយលុកណាក៏ដោយ កាន់តែទៅមុខ កាន់តែខ្សោយ។
សម្ភារៈសម្រាប់ទ្រឹស្តី មិនមែនប្រព័ន្ធដែលចប់សព្វគ្រប់
ក្នុងសេចក្តីផ្តើមរបស់គាត់ផ្ទាល់ ក្លូសវិត (Clausewitz) និយាយថា សៀវភៅមួយមិនចាំបាច់ជាប្រព័ន្ធដែលចប់សព្វគ្រប់ ទើបហៅថាមានលក្ខណៈវិទ្យាសាស្ត្រនោះទេ។ សៀវភៅរបស់គាត់មិនមែនជាអគារទ្រឹស្តីដែលសង់រួចទេ គឺមានតែសម្ភារៈសម្រាប់សង់ប៉ុណ្ណោះ។ កន្លែងណាដែលការវែកញែកបែបទស្សនវិជ្ជាចាប់ផ្តើមស្តើងពេក ដូចខ្សែដែលជិតដាច់ គាត់បញ្ឈប់វាត្រឹមនោះ ហើយងាកទៅរកបទពិសោធវិញ។ គាត់និយាយថា ដើមឈើខ្លះផ្លែបានតែពេលដើមមិនដុះខ្ពស់ពេក ហើយគំនិតក្នុងជំនាញដែលគេយកទៅអនុវត្តផ្ទាល់ក៏ដូចគ្នា។ គំនិតទាំងនោះល្អបំផុត ពេលនៅជិតបទពិសោធ ព្រោះបទពិសោធជាដីធម្មជាតិដែលចិញ្ចឹមវា។
ការគិត និងបទពិសោធត្រូវការគ្នា។ គ្មាននរណាព្យាយាមស្មានរូបរាងផ្លែពោតមួយផ្លែ ដោយយកគ្រាប់ពោតតែមួយគ្រាប់ទៅវិភាគធាតុគីមីនោះទេ។ គេគ្រាន់តែដើរទៅមើលនៅចម្ការ ក៏ឃើញហើយ។
គាត់និយាយត្រង់ៗអំពីសៀវភៅទ្រឹស្តីសង្គ្រាមពីមុនៗ ដែលព្យាយាមរៀបជាប្រព័ន្ធ។ ដោយចង់និយាយគ្របគ្រប់រឿង សៀវភៅទាំងនោះពោរពេញដោយរឿងដែលអ្នកណាក៏ដឹងស្រាប់ និងពាក្យសម្តីគ្មានខ្លឹមសារ។ វាដូចអត្ថបទដែលលិចតិនប៊ែក (Lichtenberg) ដកស្រង់ពីច្បាប់ពន្លត់អគ្គិភ័យខ្លះ ដែលពន្យល់ថា ពេលផ្ទះឆេះ ត្រូវការពារខាងណានៃផ្ទះ ដោយហេតុផលវិលជុំ ចេញពីណា ក៏ត្រឡប់មកកន្លែងដើមវិញ។ ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកអានត្រូវអានរឿងបែបនោះ ក្លូសវិតជូនគំនិតរបស់គាត់ជា «ដុំលោហៈល្អតូចៗ» ពោលគឺគំនិតខ្លីៗ តែល្អ ដូចដុំមាសតូចៗ ដែលគាត់ចម្រាញ់បានពីការគិតអស់ច្រើនឆ្នាំ ពីការជជែកជាមួយមនុស្សមានសមត្ថភាព និងពីបទពិសោធផ្ទាល់ខ្លួន។ គាត់សរសេរថា ប្រហែលជាថ្ងៃណាមួយ នឹងមានអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាខ្ពស់ជាង យកដុំតូចៗទាំងនោះមករំលាយ ហើយចាក់ជាដុំលោហៈសុទ្ធតែមួយ ពោលគឺរួមជាទ្រឹស្តីតែមួយដែលពេញលេញ។