The Dictator's Handbook — Book Summary

Politics Runs on Rules

Bruce Bueno de Mesquita and Alastair Smith start with a puzzle. The news is full of leaders who lie, steal or hurt people, and most people blame their character or culture. The authors say that answer is too easy. They argue that politics runs on rules, and a ruler who ignores them does not last long.

Their main claim is that bad behavior is often good politics. Leaders want to come to power, stay in power and control as much money as they can, and many harmful acts are simply the way to do that. The book reads like mock advice for tyrants, but it is really an analysis of how power works. The authors admit the picture is not pretty, but they believe understanding the rules is the first step toward improving things.

A Poor Town and a Rich Manager

The authors explain their idea with a real case from Bell, California, a poor suburb of Los Angeles with about 36,600 people. More than a quarter of its residents live below the poverty line. In 1993 the town hired Robert Rizzo as city manager at $72,000 a year. When he was forced out in the summer of 2010, he earned $787,000. Pay that only kept up with inflation would have been $108,000. By comparison, the US president earned $400,000.

In similar cities, council members earn about $4,800 a year. In Bell, four of the five received close to $100,000, because they were also paid nearly $8,000 a month to sit on city agency boards. Only Lorenzo Velez missed out and received $8,076 a year. The authors call this clever political maneuvering with only a little theft. The salaries themselves seem to have been legal. The main players were later jailed for pay from meetings that allegedly never took place.

How Bell's Leaders Protected Themselves

How could a poor town pay such salaries? Bueno de Mesquita and Smith say Bell's leaders made sure they depended on very few voters. In 2005 the council held a special election to make Bell a "charter city," where the town writes its own rules and money decisions can be made behind closed doors. Fewer than 400 people voted, 336 for and 54 against. The change gave a tiny group wide power over taxes and spending. Bell's property tax rate, 1.55 percent, was nearly half again as high as in rich areas such as Beverly Hills.

In the 2009 council election, about 9,400 people were registered and 2,285 voted. Just 473 votes were enough to win one of two seats. The authors say Rizzo and the council needed each other: he could lose his job if they turned on him, and they could lose theirs if he told the public about their pay.

They draw four lessons. First, politics is about getting and keeping power, not the public good. Second, a leader who depends on few people lasts longer. Third, when many people wait to replace those few, the leader can spend as he likes. Fourth, a small group of backers lets a leader tax heavily, though high taxes can make people protest, as in Bell.

People Have Interests, Not Nations

The authors urge readers to talk about named leaders, not nations. Phrases like "the American people want" hide who really decides. In their view, states have no interests, but people do. They say President Obama feared that without a timetable to leave Afghanistan, he would lose his own Democratic voters. President Kennedy feared impeachment and a bad result for his party in 1962 if he did nothing in the Cuban missile crisis. National interest may have been on their minds, but personal political survival came first.

The authors describe how the world is, not how it should be. In their view, thinkers like Hobbes, Machiavelli, Madison and Montesquieu reasoned from the events of their own times and missed part of the picture. The theory began when Bueno de Mesquita and Randolph Siverson asked what happens to leaders who lose wars. Students call it a "Theory of Everything," and the authors say it also fits companies, charities and families.

នយោបាយដំណើរការតាមច្បាប់

ប្រ៊ូស ប៊ុយណូ ដឺ ម៉េស្គីតា (Bruce Bueno de Mesquita) និងអាឡាស្ទ័រ ស្មីត (Alastair Smith) ចាប់ផ្តើមដោយសំណួរមួយ។ ព័ត៌មានពោរពេញដោយមេដឹកនាំដែលកុហក លួច ឬធ្វើបាបមនុស្ស ហើយមនុស្សភាគច្រើនបន្ទោសទៅលើចរិត ឬវប្បធម៌របស់ពួកគេ។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា ចម្លើយនេះងាយពេក។ ពួកគេអះអាងថា នយោបាយដំណើរការតាមច្បាប់ ហើយអ្នកគ្រប់គ្រងដែលមិនអើពើនឹងច្បាប់ទាំងនោះ មិននៅកាន់អំណាចបានយូរទេ។

ការអះអាងសំខាន់របស់ពួកគេគឺថា អំពើអាក្រក់ ច្រើនតែជាវិធីនយោបាយដែលមានប្រសិទ្ធភាព។ មេដឹកនាំចង់ឡើងកាន់អំណាច នៅកាន់អំណាច និងគ្រប់គ្រងប្រាក់ឱ្យបានច្រើនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើបាន ហើយអំពើដែលធ្វើបាបអ្នកដទៃជាច្រើន គ្រាន់តែជាវិធីសម្រាប់សម្រេចគោលដៅនេះប៉ុណ្ណោះ។ សៀវភៅនេះអានទៅដូចជាដំបូន្មានបែបចំអក សម្រាប់អ្នកគ្រប់គ្រងឃោរឃៅ ប៉ុន្តែតាមពិតវាជាការវិភាគអំពីរបៀបដែលអំណាចដំណើរការ។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរទទួលស្គាល់ថា ការពិតនេះមិនគួរឱ្យរីករាយទេ ប៉ុន្តែពួកគេជឿថា ការយល់ពីច្បាប់ទាំងនោះ គឺជាជំហានដំបូងឆ្ពោះទៅរកការធ្វើឱ្យអ្វីៗប្រសើរឡើង។

ទីក្រុងក្រីក្រមួយ និងអ្នកគ្រប់គ្រងអ្នកមាន

អ្នកនិពន្ធទាំងពីរពន្យល់គំនិតរបស់ខ្លួនដោយប្រើករណីពិតមួយនៅទីក្រុងបែល (Bell) រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា ដែលជាតំបន់ជាយក្រុងក្រីក្រមួយនៃទីក្រុងឡូសអែនជឺឡេស មានប្រជាជនប្រហែល ៣៦.៦០០ នាក់។ ប្រជាជនច្រើនជាងមួយភាគបួនរស់នៅក្រោមបន្ទាត់ភាពក្រីក្រ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៣ ទីក្រុងបានជួល រ៉ូបឺត រីហ្សូ (Robert Rizzo) ជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីក្រុង ក្នុងប្រាក់ខែ ៧២.០០០ ដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ។ ពេលគាត់ត្រូវគេបង្ខំឱ្យចាកចេញនៅរដូវក្តៅ ឆ្នាំ ២០១០ គាត់ទទួលបាន ៧៨៧.០០០ ដុល្លារ។ ប្រសិនបើប្រាក់ខែនោះកើនត្រឹមតែស្មើនឹងការឡើងថ្លៃទំនិញ (អតិផរណា) វានឹងមានត្រឹមតែ ១០៨.០០០ ដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។ បើប្រៀបធៀប ប្រធានាធិបតីអាមេរិកទទួលបាន ៤០០.០០០ ដុល្លារ។

នៅទីក្រុងស្រដៀងគ្នា សមាជិកក្រុមប្រឹក្សាក្រុងទទួលបានប្រហែល ៤.៨០០ ដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ។ នៅទីក្រុងបែល សមាជិក ៤ នាក់ក្នុងចំណោម ៥ នាក់ ម្នាក់ៗទទួលបានជិត ១០០.០០០ ដុល្លារ ព្រោះពួកគេក៏ទទួលប្រាក់ជិត ៨.០០០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ សម្រាប់អង្គុយក្នុងក្រុមប្រឹក្សានៃភ្នាក់ងាររបស់ទីក្រុងដែរ។ មានតែ ឡូរ៉ែនហ្សូ វេឡេស (Lorenzo Velez) ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនបានប្រាក់បន្ថែមនេះ ហើយទទួលបានត្រឹម ៨.០៧៦ ដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរហៅរឿងនេះថា ល្បិចនយោបាយដ៏ឆ្លាត ដែលមានការលួចតែបន្តិចបន្តួច។ ប្រាក់ខែទាំងនោះហាក់ដូចជាស្របច្បាប់។ ក្រោយមក អ្នកពាក់ព័ន្ធសំខាន់ៗត្រូវជាប់គុក ដោយសារប្រាក់ដែលពួកគេទទួលពីកិច្ចប្រជុំ ដែលគេចោទថា មិនដែលបានធ្វើឡើងទេ។

របៀបដែលមេដឹកនាំទីក្រុងបែល (Bell) ការពារខ្លួនឯង

តើទីក្រុងក្រីក្រអាចបង់ប្រាក់ខែបែបនេះបានដោយរបៀបណា? ប៊ុយណូ ដឺ ម៉េស្គីតា (Bueno de Mesquita) និងស្មីត (Smith) និយាយថា មេដឹកនាំទីក្រុងបែល (Bell) បានធ្វើឱ្យប្រាកដថា ខ្លួនពឹងផ្អែកលើអ្នកបោះឆ្នោតតែតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងឆ្នាំ ២០០៥ ក្រុមប្រឹក្សាបានរៀបចំការបោះឆ្នោតពិសេសមួយ ដើម្បីធ្វើឱ្យទីក្រុងបែលក្លាយជា ទីក្រុងដែលសរសេរច្បាប់ខ្លួនឯង ឬហៅថា Charter City។ នេះគឺជាទីក្រុងដែលបង្កើតច្បាប់ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយអាចសម្រេចរឿងលុយកាក់ដោយបិទទ្វារ មិនធ្វើជាសាធារណៈ។ មានមនុស្សតិចជាង ៤០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានបោះឆ្នោត គឺ ៣៣៦ សំឡេងគាំទ្រ និង ៥៤ សំឡេងប្រឆាំង។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះបានផ្តល់អំណាចធំលើរឿងពន្ធ និងការចំណាយ ដល់ក្រុមមនុស្សតូចណាស់មួយ។ អត្រាពន្ធលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ទីក្រុងបែលគឺ ១,៥៥ ភាគរយ ដែលខ្ពស់ជិតមួយដងកន្លះនៃអត្រានៅតំបន់អ្នកមាន ដូចជាតំបន់បេវើលី ហ៊ីលស៍ (Beverly Hills)។

ក្នុងការបោះឆ្នោតក្រុមប្រឹក្សាឆ្នាំ ២០០៩ មានមនុស្សប្រហែល ៩.៤០០ នាក់បានចុះឈ្មោះ ហើយ ២.២៨៥ នាក់បានបោះឆ្នោត។ គ្រាន់តែ ៤៧៣ សំឡេងក៏គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឈ្នះកៅអីមួយ ក្នុងចំណោមពីរកៅអី។ អ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា រីហ្សូ (Rizzo) និងក្រុមប្រឹក្សាត្រូវការគ្នាទៅវិញទៅមក៖ គាត់អាចបាត់បង់ការងារ ប្រសិនបើពួកគេងាកមកប្រឆាំងគាត់ ហើយពួកគេអាចបាត់បង់ការងារ ប្រសិនបើគាត់ប្រាប់សាធារណជនអំពីប្រាក់ខែរបស់ពួកគេ។

អ្នកនិពន្ធទាំងពីរទាញមេរៀនបួនចេញពីរឿងនេះ។ ទីមួយ នយោបាយគឺអំពីការដណ្តើម និងរក្សាអំណាច មិនមែនអំពីផលប្រយោជន៍របស់សាធារណជនទេ។ ទីពីរ មេដឹកនាំដែលពឹងផ្អែកលើមនុស្សតិចនាក់ នៅកាន់អំណាចបានយូរជាង។ ទីបី ពេលមានមនុស្សច្រើនកំពុងរង់ចាំជំនួសមនុស្សតិចនាក់ទាំងនោះ មេដឹកនាំអាចចាយប្រាក់តាមចិត្ត។ ទីបួន ពេលមានក្រុមអ្នកគាំទ្រតូច មេដឹកនាំអាចយកពន្ធខ្ពស់បាន ទោះបីពន្ធខ្ពស់អាចធ្វើឱ្យប្រជាជនតវ៉ាក៏ដោយ ដូចនៅទីក្រុងបែល។

មនុស្សមានផលប្រយោជន៍ មិនមែនប្រទេសទាំងមូលទេ

អ្នកនិពន្ធទាំងពីរជំរុញឱ្យអ្នកអានចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីមេដឹកនាំដែលមានឈ្មោះច្បាស់លាស់ ជំនួសឱ្យការនិយាយអំពីប្រទេសជាតិ។ ឃ្លាដូចជា «ប្រជាជនអាមេរិកចង់បាន» លាក់មិនឱ្យឃើញថា នរណាជាអ្នកសម្រេចចិត្តពិតប្រាកដ។ តាមទស្សនៈរបស់ពួកគេ រដ្ឋមិនមានផលប្រយោជន៍ទេ មានតែមនុស្សទេដែលមានផលប្រយោជន៍។ ពួកគេនិយាយថា ប្រធានាធិបតី អូបាម៉ា (Obama) ខ្លាចថា ប្រសិនបើមិនកំណត់ពេលវេលាចាកចេញពីអាហ្វហ្គានីស្ថាន គាត់នឹងបាត់បង់អ្នកបោះឆ្នោតគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ (Democratic Party) របស់គាត់ផ្ទាល់។ ប្រធានាធិបតី កេណ្ណឺឌី (Kennedy) ខ្លាចថានឹងត្រូវគេចោទប្រកាន់ដើម្បីទម្លាក់ពីតំណែង និងខ្លាចថាគណបក្សរបស់គាត់នឹងបានលទ្ធផលអាក្រក់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៦២ ប្រសិនបើគាត់មិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ក្នុងវិបត្តិមីស៊ីលគុយបា។ ផលប្រយោជន៍ជាតិប្រហែលជាមាននៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែការរក្សាអំណាចនយោបាយរបស់ខ្លួន គឺសំខាន់មុនគេ។

អ្នកនិពន្ធទាំងពីរពិពណ៌នាពិភពលោកតាមការពិតដែលវាកំពុងមាន មិនមែនតាមអ្វីដែលវាគួរតែជានោះទេ។ តាមទស្សនៈរបស់ពួកគេ អ្នកគិតដូចជា ហបស៍ (Hobbes) ម៉ាគីយ៉ាវែលលី (Machiavelli) ម៉ាឌីសុន (Madison) និងម៉ុងតេស្គីយ៉ឺ (Montesquieu) បានគិតពិចារណាដោយផ្អែកលើព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងសម័យរបស់ខ្លួន ហើយមើលរំលងផ្នែកខ្លះនៃការពិត។ ទ្រឹស្តីនេះចាប់ផ្តើមឡើង ពេល ប៊ុយណូ ដឺ ម៉េស្គីតា (Bueno de Mesquita) និង រ៉ានដុល ស៊ីវើសុន (Randolph Siverson) សួរថា តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះមេដឹកនាំដែលចាញ់សង្គ្រាម។ និស្សិតហៅវាថា «ទ្រឹស្តីពន្យល់អ្វីៗទាំងអស់» ឬហៅថា Theory of Everything ហើយអ្នកនិពន្ធទាំងពីរនិយាយថា វាក៏អាចប្រើពន្យល់ក្រុមហ៊ុន អង្គការសប្បុរសធម៌ និងគ្រួសារបានដែរ។