Never Finished: Unshackle Your Mind and Win the War Within — Book Summary

A Warning Before You Begin

The book opens with a short page called the Warning Order. In the military, a warning order is an early message that tells a team a mission is coming. David Goggins, a retired Navy SEAL and ultra-runner, writes his as a mission for the reader. The mission is a solo one with no end date. He says the reader's limits come from society and from the reader's own mind. The task is to push through resistance and find out what is possible.

His directions are simple. Read the whole book. Take in its ideas. Test them in your own life, then repeat, because repetition builds skill. He warns that it will be hard and will mean facing truths you may not like. The page ends with the idea behind the title: becoming your best self never ends, so the job is never finished.

The Introduction then says what kind of book this is. Goggins says it is not a self-help book. He argues that most advice made of neat steps and weekly hours will not last. He agrees that we should always try to get better. But he says improvement is not enough for a person who has lost touch with themselves. That person must rebuild the connection and find belief again.

A Story About Rats in Water

Goggins uses an old experiment to explain belief. He says that in the 1950s a scientist named Dr. Curt Richter dropped rats into tall glass cylinders filled with water. In the first test, the rats gave up quickly. One died within two minutes, and the longest lasted about fifteen minutes.

Then Richter changed the test. As Goggins tells it, he lifted the rats out just before they gave up, dried them and held them until their heart and breathing calmed. After this happened a few times, the rats had learned they could be saved. When they were put back in the water, they swam for about sixty hours on average, with no food or rest. One swam for eighty-one hours.

Richter thought the first rats gave up because they felt hopeless, and the second group kept going because they expected rescue. Goggins disagrees. He says hope is a feeling that comes and goes. He compares it to a climber's anchor point: a climber needs something solid, and hope is too soft. In his view the rats grew stronger with every hour and came to expect they would survive. He says belief turned them into animals that refused to die. That is his own reading of the experiment, not Richter's.

Two Kinds of Belief

Goggins says there are two levels of belief. The first is surface belief. It is what coaches, teachers and parents mean when they say, "Believe in yourself." He says this kind fades once exhaustion arrives and doubt creeps in.

The second kind is built through resilience, which means staying strong and getting back up after hard times. It grows when a person works through pain, tiredness and doubt and does not quit. In the end, he says, it gives a strength you did not know you had. Nobody can hand it to you. It has to come from inside.

Goggins says his own life shows the idea. He was born with holes in his heart and with sickle cell trait, a blood condition. His childhood was full of stress, and he had learning disabilities. At twenty-four he feared he was wasting his life. He says he wanted to quit every day, but belief slowly grew, and it has carried him for more than twenty years.

He says no set number of steps or hours exists. Growth means constant effort, learning and change. He calls himself a practitioner, not a theorist, who tests ideas in his own "Mental Lab," meaning his mind and his real life. After each chapter comes an Evolution. In the military, an evolution is a drill. Here, it is a hard truth or a strategy to practice.

ដំណឹងព្រមានមុនចាប់ផ្ដើមអាន

សៀវភៅចាប់ផ្ដើមដោយទំព័រខ្លីមួយ ដែលមានចំណងជើងថា ដំណឹងព្រមានមុនបេសកកម្ម ឬហៅថា Warning Order។ ក្នុងជួរទាហាន វាជាសារដំបូងដែលប្រាប់ក្រុមថា នឹងមានបេសកកម្មមកដល់ ដើម្បីឱ្យត្រៀមខ្លួន។ ដេវីដ ហ្គហ្គីនស៍ (David Goggins) ជាអតីតទាហានកងកម្លាំងពិសេសនៃកងទ័ពជើងទឹក ស៊ីល (Navy SEAL) និងជាអ្នករត់ប្រណាំងចម្ងាយឆ្ងាយ ដែលវែងជាងម៉ារ៉ាតុង។ លោកសរសេរទំព័រនេះជាបេសកកម្មសម្រាប់អ្នកអាន។ វាជាបេសកកម្មដែលអ្នកអានធ្វើតែម្នាក់ឯង ហើយគ្មានថ្ងៃកំណត់បញ្ចប់។ លោកនិយាយថា ដែនកំណត់របស់អ្នកអានមកពីសង្គម និងមកពីគំនិតរបស់អ្នកអានផ្ទាល់។ ភារកិច្ចគឺត្រូវឆ្លងកាត់អ្វីៗដែលទប់ខ្លួនមិនឱ្យទៅមុខ ហើយរកមើលថា តើខ្លួនអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ។

ការណែនាំរបស់លោកសាមញ្ញណាស់។ អានសៀវភៅឱ្យចប់។ ស្វែងយល់គំនិតក្នុងសៀវភៅឱ្យច្បាស់។ សាកល្បងវាក្នុងជីវិតខ្លួនឯង ហើយធ្វើម្ដងទៀត ព្រោះការធ្វើម្ដងហើយម្ដងទៀតបង្កើតជំនាញ។ លោកព្រមានថា វានឹងលំបាក ហើយអ្នកនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការពិតដែលអ្នកប្រហែលជាមិនចូលចិត្ត។ ទំព័រនេះបញ្ចប់ដោយគំនិតនៅពីក្រោយចំណងជើងសៀវភៅ គឺការព្យាយាមក្លាយជាមនុស្សដែលល្អបំផុតតាមដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន មិនដែលមានទីបញ្ចប់ ដូច្នេះការងារនេះមិនដែលចប់ឡើយ។

បន្ទាប់មក សេចក្ដីផ្ដើមប្រាប់ថា នេះជាសៀវភៅប្រភេទណា។ ហ្គហ្គីនស៍ និយាយថា នេះមិនមែនជាសៀវភៅណែនាំការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង ឬហៅថា Self-Help ទេ។ លោកអះអាងថា ដំបូន្មានភាគច្រើនដែលចែកជាជំហានស្អាតៗ និងកំណត់ចំនួនម៉ោងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ មិននៅជាប់បានយូរទេ។ លោកយល់ស្របថា យើងគួរព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្លួនល្អជាងមុនជានិច្ច។ ប៉ុន្តែលោកថា ការធ្វើឱ្យល្អជាងមុនតែប៉ុណ្ណឹង មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មនុស្សដែលលែងស្គាល់ខ្លួនឯងពិតប្រាកដទេ។ មនុស្សនោះត្រូវស្វែងរកទំនាក់ទំនងជាមួយខ្លួនឯងឡើងវិញ ហើយរកជំនឿលើខ្លួនឯងឱ្យឃើញម្ដងទៀត។

រឿងកណ្ដុរក្នុងទឹក

ហ្គហ្គីនស៍ (Goggins) យកការពិសោធន៍ចាស់មួយមកពន្យល់ពីជំនឿ។ លោកថា នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៥០ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រម្នាក់ឈ្មោះ បណ្ឌិត ខឺត រីចធ័រ (Curt Richter) បានទម្លាក់កណ្ដុរចូលក្នុងធុងកញ្ចក់ខ្ពស់ៗដែលពេញដោយទឹក។ ក្នុងការសាកល្បងលើកដំបូង កណ្ដុរបោះបង់យ៉ាងឆាប់។ មួយក្បាលស្លាប់ក្នុងរយៈពេលពីរនាទី ហើយក្បាលដែលស៊ូបានយូរបំផុត ស៊ូបានប្រហែល១៥នាទី។

បន្ទាប់មក រីចធ័រ បានផ្លាស់ប្ដូរការសាកល្បង។ តាមការរៀបរាប់របស់ហ្គហ្គីនស៍ រីចធ័រ លើកកណ្ដុរចេញពីទឹក មុនពេលពួកវាបោះបង់បន្តិច ជូតឱ្យស្ងួត ហើយកាន់ពួកវារហូតដល់ចង្វាក់បេះដូង និងដង្ហើមស្ងប់។ ក្រោយធ្វើបែបនេះពីរបីដង កណ្ដុរបានរៀនថា នឹងមានគេជួយពួកវា។ ពេលដាក់ត្រឡប់ទៅក្នុងទឹកវិញ ពួកវាហែលបានជាមធ្យមប្រហែល៦០ម៉ោង ដោយគ្មានអាហារ ឬការសម្រាក។ មួយក្បាលហែលបាន៨១ម៉ោង។

រីចធ័រ យល់ថា កណ្ដុរក្រុមដំបូងបោះបង់ ព្រោះវាអស់សង្ឃឹម ហើយក្រុមទីពីរបន្តហែល ព្រោះវារំពឹងថានឹងមានគេមកជួយ។ ហ្គហ្គីនស៍ មិនយល់ស្របទេ។ លោកថា ក្ដីសង្ឃឹមជាអារម្មណ៍ដែលមកហើយទៅ។ លោកលើកយកចំណុចចងខ្សែរបស់អ្នកឡើងភ្នំមកប្រៀបធៀប គឺកន្លែងរឹងមាំដែលអ្នកឡើងភ្នំចងខ្សែ ដើម្បីការពារខ្លួនពីការធ្លាក់។ អ្នកឡើងភ្នំត្រូវការអ្វីដែលរឹង តែក្ដីសង្ឃឹមទន់ពេក។ តាមទស្សនៈរបស់លោក កណ្ដុរកាន់តែរឹងមាំឡើងរាល់ម៉ោង ហើយចាប់ផ្ដើមរំពឹងថាខ្លួននឹងរួចជីវិត។ លោកថា ជំនឿបានធ្វើឱ្យពួកវាក្លាយជាសត្វដែលមិនព្រមស្លាប់។ នេះជាការបកស្រាយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក មិនមែនរបស់រីចធ័រទេ។

ជំនឿពីរប្រភេទ

ហ្គហ្គីនស៍ (Goggins) និយាយថា ជំនឿមានពីរកម្រិត។ កម្រិតទីមួយគឺជំនឿតែសំបកក្រៅ។ វាជាជំនឿដែលកើតពីពាក្យលើកទឹកចិត្តរបស់អ្នកដទៃ ដូចជាពាក្យ «ជឿលើខ្លួនឯង» ដែលគ្រូបង្វឹក គ្រូបង្រៀន និងឪពុកម្ដាយតែងនិយាយ។ លោកថា ជំនឿប្រភេទនេះរលាយបាត់ ពេលមនុស្សហត់ខ្លាំង ហើយចាប់ផ្ដើមសង្ស័យខ្លួនឯង។

កម្រិតទីពីរគឺជំនឿដែលកសាងឡើងតាមរយៈភាពធន់ ឬហៅថា Resilience។ ភាពធន់គឺការក្រោកឈរឡើងវិញ ហើយនៅតែរឹងមាំក្រោយពេលលំបាក។ ជំនឿនេះលូតលាស់ឡើង ពេលមនុស្សម្នាក់ឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់ ភាពហត់នឿយ និងការសង្ស័យ ដោយមិនបោះបង់។ លោកថា នៅទីបំផុត វាផ្ដល់កម្លាំងដែលអ្នកមិនដឹងថាខ្លួនមាន។ គ្មាននរណាអាចយកវាមកឱ្យអ្នកបានទេ។ វាត្រូវតែកើតចេញពីខាងក្នុងខ្លួនអ្នក។

លោកថា ជីវិតរបស់លោកផ្ទាល់បង្ហាញពីគំនិតនេះ។ លោកកើតមកមានរន្ធនៅក្នុងបេះដូង និងមានលក្ខណៈឈាមកោសិកាក្រហមរាងកណ្ដៀវ ដែលជាស្ថានភាពឈាមមួយប្រភេទ។ កុមារភាពរបស់លោកពោរពេញដោយភាពតានតឹង ហើយលោកមានការលំបាកក្នុងការរៀន។ ពេលអាយុ២៤ឆ្នាំ លោកខ្លាចថាខ្លួនកំពុងខ្ជះខ្ជាយជីវិត។ លោកថា លោកចង់បោះបង់រាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែជំនឿបានលូតលាស់បន្តិចម្ដងៗ ហើយបានទ្រទ្រង់លោកមកជាង២០ឆ្នាំហើយ។

លោកថា គ្មានចំនួនជំហាន ឬចំនួនម៉ោងណាដែលកំណត់ទុកស្រាប់ទេ។ ការលូតលាស់មានន័យថា ខំប្រឹងជានិច្ច រៀនជានិច្ច និងផ្លាស់ប្ដូរជានិច្ច។ លោកហៅខ្លួនថាជាអ្នកអនុវត្ត មិនមែនអ្នកទ្រឹស្ដីទេ។ លោកសាកល្បងគំនិតនានាក្នុងអ្វីដែលលោកហៅថា មន្ទីរពិសោធន៍ក្នុងចិត្ត ឬហៅថា Mental Lab គឺចិត្តគំនិត និងជីវិតពិតរបស់លោកផ្ទាល់ ដែលលោកប្រើជាកន្លែងសាកល្បង ដូចអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រធ្វើការពិសោធន៍។ ក្រោយជំពូកនីមួយៗ មានផ្នែកមេរៀន «វិវឌ្ឍន៍» ឬហៅថា Evolution។ ក្នុងជួរទាហាន ពាក្យនេះមានន័យថាលំហាត់ហ្វឹកហាត់។ នៅទីនេះ វាជាការពិតដែលពិបាកស្ដាប់ ឬជាវិធីសម្រាប់យកទៅអនុវត្ត។