Thick Face, Black Heart: The Warrior Philosophy for Conquering the Challenges of Business and Life — Book Summary

Two Suitcases and Two Books

In 1949, Chin-Ning Chu was three years old. She held on to her mother's skirt and ran with her parents and two younger brothers across an airport runway in Shanghai while bombs went off nearby. They boarded the last passenger flight out of China. A family that had lived in comfort became one more refugee family among the millions who had fled to Taiwan.

In 1969, at twenty-two, Chu left Taiwan for Los Angeles. She arrived as a stranger again, with two suitcases. Inside were clothes she had sewn herself, a few small belongings, and two books. Of all her books, she chose only these: Sun Tzu's Art of War, and a thin black book called Thick Black Theory by Lee Zhong Wu.

Chu cannot say exactly why she packed Lee's book. It is a difficult book. Lee's writing is unclear, and he jumps between ideas so fast that she often got lost. Even so, she sensed something deep in it. For twenty years she kept coming back to it, and she says it changed how she sees everything that has happened in her life.

From Lee's Riddles to Chu's Book

Lee Zhong Wu first published his ideas in 1911, the year the last imperial dynasty fell in China. Chu says his book has never been translated or published outside China, and that even inside China it was banned almost from the start, because Lee spoke so openly about ruthlessness and hypocrisy. A Chinese writer can pack a whole story into a phrase of three or four characters, and the reader needs the history behind it. Lee also writes in short, unconnected sayings.

So Chu does not simply translate him. She takes his blunt view of how the world works and gives it a name: Thick Face, Black Heart. The name is an idiom, not to be read word for word. Roughly, "thick face" means other people's opinions and attempts to shame you cannot shake you. "Black heart" means you act without hesitation toward your goal, even when it is hard on others. It does not mean evil. Chapter 1 explains both properly.

Lee thought three years of study would be enough. Chu spent twenty. She found two levels. The shallow one is a set of methods for getting what you want by pressing your will on other people. The deeper one treats Thick Face, Black Heart as the natural, proper state of your soul.

Chu grew up in a Chinese culture shaped by Buddhism, Taoism and Confucianism, even though she was Catholic. She later studied Hindu scriptures and Christian mystics, and spent a long time meditating on an Oregon mountain. She came to believe that all these traditions share one central principle. In her view, Lee's gift was to describe that principle in plain, everyday terms. The ideas in this book, she adds, are her own; Lee gave her a starting point, not a text to explain.

វ៉ាលីសពីរ និងសៀវភៅពីរក្បាល

ក្នុងឆ្នាំ១៩៤៩ ឈីននីង ជូ (Chin-Ning Chu) មានអាយុ ៣ ឆ្នាំ។ គាត់ក្តាប់សំពត់ម្តាយជាប់ ហើយរត់ជាមួយឪពុកម្តាយ និងប្អូនប្រុសពីរនាក់ កាត់ផ្លូវយន្តហោះនៅព្រលានយន្តហោះក្រុងសៀងហៃ ខណៈគ្រាប់បែកកំពុងផ្ទុះនៅជិតនោះ។ ពួកគេបានឡើងយន្តហោះដឹកអ្នកដំណើរជើងចុងក្រោយ ដែលហោះចេញពីប្រទេសចិន។ គ្រួសារដែលធ្លាប់រស់នៅសុខស្រួល ក៏ក្លាយជាគ្រួសារភៀសខ្លួនមួយទៀត ក្នុងចំណោមជនភៀសខ្លួនរាប់លាននាក់ដែលរត់ទៅតៃវ៉ាន់។

ក្នុងឆ្នាំ១៩៦៩ ពេលអាយុ ២២ ឆ្នាំ ជូ ចាកចេញពីតៃវ៉ាន់ទៅក្រុងឡូសអេនជឺឡេស។ គាត់ទៅដល់ទីនោះ ជាមនុស្សចម្លែកគ្មានអ្នកស្គាល់ម្តងទៀត មានតែវ៉ាលីសពីរ។ ក្នុងវ៉ាលីសមានសម្លៀកបំពាក់ដែលគាត់ដេរខ្លួនឯង ឥវ៉ាន់តូចៗខ្លះ និងសៀវភៅពីរក្បាល។ ក្នុងចំណោមសៀវភៅទាំងអស់ដែលគាត់មាន គាត់ជ្រើសយកតែពីរក្បាលនេះ គឺសៀវភៅ «ក្បួនសង្គ្រាម» (Art of War) របស់ ស៊ុន ជឺ (Sun Tzu) និងសៀវភៅស្តើងពណ៌ខ្មៅមួយក្បាល ឈ្មោះ «ទ្រឹស្តីមុខក្រាស់ ចិត្តខ្មៅ» (Thick Black Theory) របស់ លី ចុងអ៊ូ (Lee Zhong Wu)។

ជូ មិនអាចប្រាប់ច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបានជាគាត់យកសៀវភៅរបស់ លី ទៅជាមួយទេ។ វាជាសៀវភៅពិបាកអានណាស់។ លី សរសេរមិនច្បាស់ ហើយលោតពីគំនិតមួយទៅគំនិតមួយទៀតលឿនពេក ធ្វើឲ្យ ជូ វង្វេងជាញឹកញាប់។ ទោះយ៉ាងនោះក្តី ជូ មានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីមួយដ៏ជ្រៅនៅក្នុងសៀវភៅនោះ។ គាត់ត្រឡប់មកអានវាម្តងហើយម្តងទៀតអស់ ២០ ឆ្នាំ ហើយគាត់ថា សៀវភៅនេះបានប្តូររបៀបដែលគាត់មើលរឿងទាំងអស់ដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតរបស់គាត់។

ពីពាក្យពិបាកយល់របស់ លី (Lee) ទៅជាសៀវភៅរបស់ ជូ (Chu)

លី ចុងអ៊ូ (Lee Zhong Wu) បោះពុម្ពគំនិតរបស់គាត់ជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ១៩១១ ជាឆ្នាំដែលរាជវង្សចុងក្រោយរបស់ប្រទេសចិនដួលរលំ។ ជូ (Chu) ថា សៀវភៅនេះមិនដែលមានគេបកប្រែ ឬបោះពុម្ពនៅក្រៅប្រទេសចិនទេ ហើយសូម្បីតែក្នុងប្រទេសចិន ក៏ត្រូវហាមឃាត់ស្ទើរតែចាប់ពីដំបូងមក ព្រោះ លី និយាយចំៗពេកអំពីចិត្តគ្មានមេត្តា និងការធ្វើពុតត្បុត។ អ្នកនិពន្ធចិនអាចដាក់រឿងទាំងមូលក្នុងឃ្លាដែលមានតែបីបួនតួអក្សរ ហើយអ្នកអានត្រូវដឹងប្រវត្តិនៅពីក្រោយឃ្លានោះ ទើបយល់។ លី ក៏សរសេរជាឃ្លាខ្លីៗ ដែលមិនតភ្ជាប់គ្នាដែរ។

ដូច្នេះ ជូ មិនគ្រាន់តែបកប្រែសៀវភៅរបស់ លី ទេ។ ជូ យករបៀបដែល លី មើលលោកយ៉ាងត្រង់ៗ មកដាក់ឈ្មោះថា មុខក្រាស់ ចិត្តដាច់ ឬហៅថា Thick Face, Black Heart។ ឈ្មោះនេះជាពាក្យប្រៀបធៀប មិនត្រូវយល់តាមពាក្យនីមួយៗទេ។ និយាយប្រហែលៗ «មុខក្រាស់» ជាធម្មតាមានន័យថាគ្មានខ្មាស តែនៅទីនេះ វាមានន័យថា មតិរបស់អ្នកដទៃ និងការដែលគេព្យាយាមធ្វើឲ្យយើងខ្មាស មិនអាចធ្វើឲ្យយើងរង្គោះរង្គើបានទេ។ «ចិត្តដាច់» មានន័យថា យើងធ្វើទៅរកគោលដៅដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ទោះវាតឹងរ៉ឹងចំពោះអ្នកដទៃក៏ដោយ។ វាមិនមែនមានន័យថាចិត្តអាក្រក់ទេ។ ជំពូកទី ១ នឹងពន្យល់ទាំងពីរឲ្យច្បាស់។

លី គិតថា រៀន ៣ ឆ្នាំគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ជូ ចំណាយពេល ២០ ឆ្នាំ។ គាត់រកឃើញថាវាមានពីរកម្រិត។ កម្រិតរាក់ គឺជាវិធីមួយចំនួនសម្រាប់យកអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន ដោយបង្ខំឲ្យអ្នកដទៃធ្វើតាមចិត្តខ្លួន។ កម្រិតជ្រៅ ចាត់ទុក មុខក្រាស់ ចិត្តដាច់ ថាជាសភាពដើម និងត្រឹមត្រូវ របស់ព្រលឹងយើង។

ជូ ធំធាត់ក្នុងវប្បធម៌ចិន ដែលទទួលឥទ្ធិពលពីព្រះពុទ្ធសាសនា លទ្ធិតាវ និងលទ្ធិខុងជឺ ទោះបីគាត់ជាអ្នកកាតូលិកក៏ដោយ។ ក្រោយមក គាត់បានសិក្សាគម្ពីរហិណ្ឌូ និងសំណេររបស់អ្នកស្វែងរកព្រះតាមផ្លូវចិត្តក្នុងសាសនាគ្រិស្ត ហើយចំណាយពេលយូរធ្វើសមាធិនៅលើភ្នំមួយនៅរដ្ឋអូរីហ្គិន (Oregon)។ យូរៗទៅ គាត់ជឿថា ប្រពៃណីទាំងអស់នេះមានគោលការណ៍ស្នូលតែមួយដូចគ្នា។ តាមយោបល់របស់ ជូ អ្វីដែល លី ពូកែ គឺគាត់អាចពន្យល់គោលការណ៍នោះ ដោយពាក្យសាមញ្ញៗដែលមនុស្សប្រើរាល់ថ្ងៃ។ ជូ បន្ថែមថា គំនិតក្នុងសៀវភៅនេះ ជាគំនិតរបស់ ជូ ផ្ទាល់។ លី គ្រាន់តែផ្តល់ចំណុចចាប់ផ្តើមឲ្យ ជូ មិនមែនផ្តល់អត្ថបទឲ្យ ជូ យកមកពន្យល់ទេ។