The Power of Now — Book Summary

The Night of Dread

Eckhart Tolle says he rarely thinks about the past, but he wants to explain how he became a spiritual teacher. Until about the age of thirty, he lived in almost constant anxiety, with periods of suicidal depression. Today that life feels to him like someone else's.

One night, not long after his twenty-ninth birthday, he woke in the early hours with a dread stronger than ever before. The dark room and the far-off sound of a train all felt hostile and meaningless. Worst of all was his own existence. A longing to stop existing had grown stronger than his wish to live.

Then he noticed a thought that kept repeating: "I cannot live with myself any longer." He saw that it suggests two selves: the "I" and the self that the "I" cannot bear. Perhaps, he thought, only one of them was real. The idea stunned him so much that his thinking stopped.

A New World and a Slow Understanding

With his mind silent, Tolle says, he felt pulled into a swirl of energy and was gripped by fear. He heard the words "resist nothing" as if spoken inside his chest. Then the fear ended, and he let himself fall into an emptiness that seemed to be inside him. He remembers nothing after that.

He woke to a bird singing. The first light through the curtains seemed to him to be love itself, and the room looked fresh, as if it had just come into being. For five months he lived in unbroken peace and joy. After that it grew less intense, or perhaps it simply became his normal state.

Only years later, after reading spiritual books and spending time with teachers, did he form an explanation. He believes the pressure of suffering forced his awareness to pull away from the unhappy, frightened self, which he calls a false self made by the mind. That self collapsed, he says, and what remained was pure consciousness. Tolle presents this as his own understanding. For a time he had no job, home or relationships, and he spent almost two years sitting on park benches in intense joy.

How Tolle Wants the Book Read

People later asked Tolle how they could have what he had. He told them they already had it but could not feel it because their minds were too noisy. That answer grew into this book.

Tolle says the book gathers ten years of work with seekers in Europe and North America. It keeps the question-and-answer form of his seminars, meditation classes and counseling. Some answers he wrote down almost word for word. Others combine many similar questions, and the editor added some questions.

The book works on two levels. On one, Tolle points out what is false in people. He says lasting change needs a person to see the false as not who they are, and he warns against making it into a personal problem, because that keeps it alive. On the other level, he describes a deep change in consciousness that he says anyone can reach now. Some passages aim to draw readers into the present moment and may seem repetitive until they are felt.

He asks readers not to read with the mind alone but to notice a feeling of recognition. He asks them not to compare his terms with other teachings, since he uses words in his own way, and to treat words as stepping stones. In his view, there has only ever been one spiritual teaching, in many forms.

យប់ដ៏ភ័យខ្លាចបំផុត

អេកហាត ថូលេ (Eckhart Tolle) និយាយថា គាត់កម្រគិតអំពីអតីតកាលណាស់ ប៉ុន្តែគាត់ចង់ពន្យល់ថា គាត់បានក្លាយជាគ្រូខាងវិញ្ញាណដោយរបៀបណា។ រហូតដល់ប្រហែលអាយុ ៣០ ឆ្នាំ គាត់រស់នៅក្នុងការថប់បារម្ភស្ទើរតែជានិច្ច ហើយមានពេលខ្លះធ្លាក់ទឹកចិត្តធ្ងន់ធ្ងររហូតដល់ចង់សម្លាប់ខ្លួន។ សព្វថ្ងៃ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ជីវិតនោះដូចជាជីវិតរបស់អ្នកផ្សេង។

មានយប់មួយ មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយខួបកំណើតអាយុ ២៩ ឆ្នាំ គាត់ភ្ញាក់ពីដំណេកនៅម៉ោងទៀបភ្លឺ ដោយមានការភ័យខ្លាចខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់។ បន្ទប់ងងឹត និងសំឡេងរថភ្លើងពីចម្ងាយ សុទ្ធតែហាក់ដូចជាសត្រូវ ហើយគ្មានន័យអ្វីសោះ។ អាក្រក់ជាងគេបំផុត គឺការមានជីវិតរបស់គាត់ផ្ទាល់។ ចំណង់ចង់លែងមានជីវិតតទៅទៀត បានខ្លាំងជាងបំណងចង់រស់ទៅហើយ។

បន្ទាប់មក គាត់កត់សម្គាល់ឃើញគំនិតមួយ ដែលចេះតែលេចឡើងម្តងហើយម្តងទៀតថា «ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅជាមួយខ្លួនឯងតទៅទៀតបានទេ»។ គាត់ឃើញថា ប្រយោគនេះបង្កប់ន័យថា មានខ្លួនពីរ គឺ «ខ្ញុំ» និងខ្លួនដែល «ខ្ញុំ» ទ្រាំមិនបាន។ គាត់គិតថា ប្រហែលជាមានតែមួយក្នុងចំណោមពីរនោះទេ ដែលពិត។ គំនិតនេះធ្វើឱ្យគាត់ស្រឡាំងកាំងខ្លាំង រហូតដល់ការគិតរបស់គាត់ឈប់។

ពិភពថ្មី និងការយល់ដឹងដែលមកយឺតៗ

ថូលេ (Tolle) និយាយថា ពេលចិត្តគំនិតរបស់គាត់ស្ងៀមស្ងាត់ គាត់មានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានទាញចូលទៅក្នុងថាមពលដែលវិលកួច ហើយការភ័យខ្លាចក៏ក្តាប់គាត់ជាប់។ គាត់បានឮពាក្យថា «កុំប្រឆាំងនឹងអ្វីទាំងអស់» ដូចជាមានគេនិយាយនៅក្នុងទ្រូងរបស់គាត់។ បន្ទាប់មក ការភ័យខ្លាចក៏បាត់ ហើយគាត់បណ្តោយខ្លួនធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពទទេមួយ ដែលហាក់ដូចជានៅខាងក្នុងខ្លួនគាត់។ ក្រោយពីនោះ គាត់មិនចាំអ្វីទាំងអស់។

គាត់ភ្ញាក់ឡើងដោយឮសំឡេងសត្វបក្សីច្រៀង។ ចំពោះគាត់ ពន្លឺដំបូងដែលចាំងចូលតាមវាំងនន ហាក់ដូចជាសេចក្តីស្រឡាញ់ផ្ទាល់ ហើយបន្ទប់មើលទៅស្រស់ថ្មី ដូចជាទើបតែកើតមានឡើង។ អស់រយៈពេល ៥ ខែ គាត់រស់នៅក្នុងសន្តិភាពក្នុងចិត្ត និងអំណរដែលមិនដាច់។ បន្ទាប់ពីនោះ អារម្មណ៍នេះស្រាលជាងមុន ឬប្រហែលជាវាគ្រាន់តែក្លាយជាស្ថានភាពធម្មតារបស់គាត់។

លុះច្រើនឆ្នាំក្រោយមក ក្រោយពីអានសៀវភៅខាងវិញ្ញាណ និងចំណាយពេលជាមួយគ្រូនានា ទើបគាត់រកឃើញការពន្យល់មួយ។ គាត់ជឿថា ទុក្ខដែលសង្កត់លើគាត់យ៉ាងខ្លាំង បានបង្ខំឱ្យការដឹងខ្លួនរបស់គាត់ផ្តាច់ចេញពីខ្លួនដែលមិនសប្បាយចិត្ត និងភ័យខ្លាចនោះ។ គាត់ហៅខ្លួននោះថា ខ្លួនក្លែងក្លាយដែលចិត្តគំនិតបង្កើតឡើង។ គាត់និយាយថា ខ្លួននោះបានដួលរលំ ហើយអ្វីដែលនៅសល់ គឺការដឹងខ្លួនដ៏បរិសុទ្ធ។ ថូលេបង្ហាញរឿងនេះថាជាការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។ អស់មួយរយៈ គាត់គ្មានការងារ គ្មានផ្ទះ និងគ្មានទំនាក់ទំនង ហើយគាត់បានអង្គុយលើកៅអីក្នុងសួនច្បារ ស្ទើរតែ ២ ឆ្នាំ ក្នុងអំណរដ៏ខ្លាំងក្លា។

របៀបដែលថូលេ (Tolle) ចង់ឱ្យគេអានសៀវភៅនេះ

ក្រោយមក មនុស្សបានសួរ ថូលេ (Tolle) ថា តើពួកគេអាចមានអ្វីដែលគាត់មានដោយរបៀបណា។ គាត់ប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេមានវារួចហើយ ប៉ុន្តែមិនអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីវាបាន ព្រោះចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេអ៊ូអរខ្លាំងពេក។ ចម្លើយនោះ ក្រោយមកបានរីកធំក្លាយជាសៀវភៅនេះ។

ថូលេនិយាយថា សៀវភៅនេះប្រមូលផ្តុំការងារ ១០ ឆ្នាំ ជាមួយអ្នកស្វែងរកខាងវិញ្ញាណនៅអឺរ៉ុប និងអាមេរិកខាងជើង។ សៀវភៅនេះរក្សាទម្រង់សំណួរនិងចម្លើយ ដូចក្នុងសិក្ខាសាលា ថ្នាក់សមាធិ និងការផ្តល់ប្រឹក្សារបស់គាត់។ ចម្លើយខ្លះ គាត់សរសេរចុះស្ទើរតែតាមពាក្យសំដីដដែល។ ចម្លើយខ្លះទៀតជាចម្លើយរួម សម្រាប់សំណួរស្រដៀងគ្នាជាច្រើន ហើយអ្នកកែសម្រួលបានបន្ថែមសំណួរខ្លះ។

សៀវភៅនេះបង្រៀននៅលើកម្រិតពីរ។ នៅកម្រិតទីមួយ ថូលេចង្អុលបង្ហាញអ្វីដែលមិនពិតនៅក្នុងមនុស្ស។ គាត់និយាយថា ការផ្លាស់ប្តូរដែលនៅយូរអង្វែង តម្រូវឱ្យមនុស្សម្នាក់ឃើញថា អ្វីដែលមិនពិតនោះ មិនមែនជាខ្លួនគេទេ។ គាត់ព្រមានមិនឱ្យយកវាមកធ្វើជាបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន ព្រោះការធ្វើបែបនោះធ្វើឱ្យវានៅតែបន្តមាន។ នៅកម្រិតទីពីរ គាត់ពណ៌នាអំពីការផ្លាស់ប្តូរដ៏ជ្រៅក្នុងការដឹងខ្លួន ដែលគាត់និយាយថា អ្នកណាក៏អាចទៅដល់បានតាំងពីឥឡូវនេះ។ អត្ថបទខ្លះមានគោលបំណងទាញអ្នកអានចូលទៅក្នុងគ្រាបច្ចុប្បន្ន ហើយអាចមើលទៅដូចជានិយាយដដែលៗ រហូតដល់អ្នកអានមានអារម្មណ៍ពិតចំពោះវា។

គាត់សុំឱ្យអ្នកអានកុំអានដោយប្រើតែចិត្តគំនិត តែឱ្យកត់សម្គាល់អារម្មណ៍មួយ ដូចជាខ្លួនស្គាល់រឿងនេះរួចហើយ។ គាត់សុំកុំឱ្យយកពាក្យរបស់គាត់ទៅប្រៀបធៀបនឹងការបង្រៀនផ្សេងៗ ព្រោះគាត់ប្រើពាក្យតាមរបៀបរបស់គាត់ផ្ទាល់ ហើយសុំឱ្យចាត់ទុកពាក្យគ្រាន់តែជាជំហានជួយឱ្យឆ្លងទៅមុខ មិនមែនជាគោលដៅទេ។ តាមទស្សនៈរបស់គាត់ តាំងពីដើមមក មានការបង្រៀនខាងវិញ្ញាណតែមួយគត់ ដែលមានច្រើនទម្រង់។