Peter Pan — Book Summary

Two Is the Beginning of the End

The story opens with a short, sad sentence from the narrator: "All children, except one, grow up." Wendy Darling learns this when she is two. She picks a flower in a garden and runs to show her mother. Mrs. Darling is so charmed that she cries out, wishing Wendy could stay like this for ever. From that moment, Wendy understands that she must grow up. In the narrator's words, two is the beginning of the end.

The Darlings live at No. 14. Mr. Darling is proud that he understands money, although the narrator teases that nobody really understands stocks and shares. When Wendy is born, he sits by his wife's bed with a pencil and paper, working out whether they can afford another child. His sums come out differently every time. Mrs. Darling wants to take the risk, and in the end Wendy is kept. So are John and Michael.

The Darlings want a nurse, like their neighbours, but they are poor. So their nurse is Nana, a Newfoundland, which is a very large, gentle kind of dog. She bathes the children, walks them to school and gets up at once if one of them cries in the night. Still, Mr. Darling wonders whether the neighbours talk about a dog nurse, and he sometimes feels that Nana does not admire him. Even so, the narrator says there was never a simpler, happier family, until Peter Pan came.

A Map of a Child's Mind

Each night, after the children fall asleep, Mrs. Darling tidies their minds. The narrator says every good mother does this, like tidying drawers. By morning, the naughty thoughts are folded small at the bottom, and the prettier ones are laid out on top, ready to wear.

Somewhere in every child's mind is the Neverland, an island of lagoons, caves and make-believe. A map of a child's mind would be hard to draw, the narrator says, because nothing in it stays still. John's has a lagoon with flamingoes flying over it. Wendy has a house of leaves and a pet wolf. The narrator adds that grown-ups have been there too. They can still hear the waves, but they will never land there again. This is the book's first picture of what growing up costs.

Playing at the Neverland in the daytime, with chairs and a tablecloth, is not frightening. Just before sleep, though, the island feels very real, and the narrator says that is the reason for night-lights.

One night, Mrs. Darling finds a word in her children's minds that she does not understand: Peter. It is written all over Wendy's thoughts, and it looks cocky, which means too sure of itself. Wendy explains that he is Peter Pan. Mrs. Darling half remembers a Peter Pan from her own childhood, a boy who lived with the fairies and went part of the way with children who died. But now she is a sensible married woman, and she doubts he is real. Besides, she says, he would be grown up by now. "He is just my size," Wendy insists. Mr. Darling laughs it off and blames Nana for the idea.

The Boy Who Breaks In

Soon Mrs. Darling finds leaves on the nursery floor, close to the window. Wendy calmly explains that Peter sometimes visits at night. He sits at the end of her bed and plays his pipes to her. She never wakes, but somehow she knows. When she says he must come in by the window, her mother points out that the nursery is three floors up.

Mrs. Darling checks the story like a detective. The leaves, she decides, come from no tree that grows in England. She lowers a tape from the window to the street and finds a straight drop of thirty feet, with nothing to climb. She decides that Wendy was only dreaming.

The narrator then reveals that Wendy was not dreaming. The very next night, Nana has her evening off, and Mrs. Darling falls asleep by the fire. The room is lit by three night-lights, and the narrator says there should have been a fourth. Mrs. Darling dreams that the Neverland has come too close and that a strange boy has broken through from it. She is not afraid of him, because she feels she has seen him before in the faces of women who never had children. Then the window really blows open, and a boy drops onto the floor, with a small, lively light darting about the room. Mrs. Darling wakes and knows at once that the boy is Peter Pan. He wears clothes of leaves, and he still has all his first teeth. When he sees that she is a grown-up, he grinds them at her angrily.

អាយុ ២ ឆ្នាំ គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃទីបញ្ចប់

រឿងចាប់ផ្តើមដោយប្រយោគខ្លីមួយដ៏ក្រៀមក្រំរបស់អ្នកនិទានរឿងថា៖ «ក្មេងទាំងអស់ធំឡើង លើកលែងតែម្នាក់។» វេនឌី ដាលីង (Wendy Darling) ដឹងរឿងនេះពេលនាងអាយុ ២ ឆ្នាំ។ នាងបេះផ្កាមួយទងក្នុងសួន ហើយរត់យកទៅបង្ហាញម្តាយ។ លោកស្រី ដាលីង (Mrs. Darling) ពេញចិត្តណាស់ ទើបស្រែកថា សូមឱ្យវេនឌីនៅតូចបែបនេះជារៀងរហូត។ ចាប់ពីពេលនោះមក វេនឌីយល់ថា នាងត្រូវតែធំឡើង។ តាមពាក្យរបស់អ្នកនិទានរឿង អាយុ ២ ឆ្នាំ គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃទីបញ្ចប់។

គ្រួសារដាលីងរស់នៅផ្ទះលេខ ១៤។ លោក ដាលីង (Mr. Darling) មានមោទនភាពថាគាត់យល់ពីរឿងលុយ ទោះអ្នកនិទានរឿងនិយាយលេងថា ពិតជាគ្មាននរណាយល់ពីភាគហ៊ុនទេក៏ដោយ។ ពេលវេនឌីកើត គាត់អង្គុយក្បែរគ្រែប្រពន្ធ ជាមួយខ្មៅដៃ និងក្រដាស ដើម្បីគណនាមើលថា តើពួកគេមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនម្នាក់ទៀតឬអត់។ លទ្ធផលគណនារបស់គាត់ចេញខុសគ្នារាល់ដង។ លោកស្រី ដាលីង ចង់ហ៊ានប្រថុយ ហើយនៅទីបញ្ចប់ ពួកគេទុកវេនឌីចិញ្ចឹម។ ចន (John) និងម៉ៃឃើល (Michael) ក៏ដូចគ្នាដែរ។

គ្រួសារដាលីងចង់បានអ្នកមើលក្មេងដូចអ្នកជិតខាង ប៉ុន្តែពួកគេក្រ។ ដូច្នេះអ្នកមើលក្មេងរបស់ពួកគេគឺ ណាណា (Nana) ជាឆ្កែពូជ ញូវហ្វោនឡែន (Newfoundland) ដែលជាឆ្កែធំខ្លាំង និងស្លូត។ នាងងូតទឹកឱ្យក្មេងៗ ដើរជូនពួកគេទៅសាលា ហើយក្រោកភ្លាមបើក្មេងណាម្នាក់យំពេលយប់។ ទោះយ៉ាងនេះក្តី លោក ដាលីង ឆ្ងល់ថា តើអ្នកជិតខាងនិយាយដើមអំពីការមានឆ្កែមើលក្មេងឬទេ ហើយពេលខ្លះគាត់មានអារម្មណ៍ថា ណាណាមិនសរសើរគាត់ទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកនិទានរឿងនិយាយថា មិនដែលមានគ្រួសារណាសាមញ្ញ និងសប្បាយជាងនេះទេ រហូតដល់ពីធ័រ ផេន (Peter Pan) មកដល់។

ផែនទីនៃគំនិតរបស់ក្មេង

រាល់យប់ ពេលក្មេងៗដេកលក់ លោកស្រី ដាលីង (Mrs. Darling) រៀបចំគំនិតក្នុងក្បាលរបស់ពួកគេ។ អ្នកនិទានរឿងនិយាយថា ម្តាយល្អគ្រប់រូបធ្វើដូច្នេះ ដូចរៀបចំថតទូ។ ដល់ព្រឹក គំនិតរពឹសៗត្រូវបានបត់តូចៗ ទុកនៅបាតថត ហើយគំនិតស្អាតៗត្រូវដាក់នៅខាងលើ ដូចខោអាវត្រៀមឱ្យពាក់។

ក្នុងក្បាលរបស់ក្មេងគ្រប់គ្នា មានកោះស្រមៃ ឬហៅថា Neverland ជាកោះមួយដែលកុមារស្រមៃលេង មានបឹង រូងភ្នំ និងរឿងស្រមៃជាច្រើន។ ការលេងស្រមៃ ឬហៅថា make-believe គឺជាការលេងដោយធ្វើជាថារឿងមួយពិត ទោះវាមិនពិតក៏ដោយ។ អ្នកនិទានរឿងនិយាយថា ផែនទីគំនិតរបស់ក្មេង ពិបាកគូរណាស់ ព្រោះគ្មានអ្វីនៅក្នុងនោះនៅស្ងៀមទេ។ ក្នុងគំនិតរបស់ចន (John) មានបឹងមួយ ហើយសត្វហ្វ្លាមីងហ្គោហើរពីលើបឹងនោះ។ វេនឌី (Wendy) មានផ្ទះធ្វើពីស្លឹកឈើ និងចចកមួយជាសត្វចិញ្ចឹម។ អ្នកនិទានរឿងបន្ថែមថា មនុស្សធំក៏ធ្លាប់ទៅទីនោះដែរ។ ពួកគេនៅតែស្តាប់ឮសំឡេងរលក ប៉ុន្តែពួកគេនឹងមិនដែលចុះទៅដល់ទីនោះម្តងទៀតទេ។ នេះជារូបភាពដំបូងរបស់សៀវភៅ អំពីអ្វីដែលការធំឡើងធ្វើឱ្យបាត់បង់។

ពេលថ្ងៃ ការលេងកោះស្រមៃដោយប្រើកៅអី និងក្រណាត់តុ មិនគួរឱ្យខ្លាចទេ។ ប៉ុន្តែមុនពេលដេក កោះនោះមើលទៅពិតខ្លាំងណាស់ ហើយអ្នកនិទានរឿងនិយាយថា នោះហើយជាមូលហេតុដែលមានចង្កៀងយប់ ដែលជាចង្កៀងតូចៗបំភ្លឺបន្ទប់ក្មេងពេលយប់។

យប់មួយ លោកស្រី ដាលីង រកឃើញពាក្យមួយក្នុងគំនិតរបស់កូនៗ ដែលគាត់មិនយល់៖ ពីធ័រ (Peter)។ ពាក្យនេះសរសេរពាសពេញគំនិតរបស់វេនឌី ហើយមើលទៅក្អេងក្អាង គឺជឿលើខ្លួនឯងហួសពេក។ វេនឌីពន្យល់ថា គាត់គឺពីធ័រ ផេន។ លោកស្រី ដាលីង នឹកឃើញបន្តិចបន្តួចថា កាលនៅក្មេង គាត់ធ្លាប់ឮអំពីពីធ័រ ផេនម្នាក់ ជាក្មេងប្រុសដែលរស់នៅជាមួយទេពធីតា ហើយពេលក្មេងណាស្លាប់ គាត់ធ្លាប់ដើរជូនក្មេងនោះបានមួយចំណែកផ្លូវ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គាត់ជាស្ត្រីមានគ្រួសារដែលគិតពិចារណា ហើយគាត់មិនសូវជឿថាក្មេងនោះមានពិតទេ។ ម្យ៉ាងទៀត គាត់និយាយថា ពេលនេះក្មេងនោះច្បាស់ជាធំហើយ។ វេនឌីទទូចថា «គាត់ធំប៉ុនខ្ញុំអញ្ចឹង។» លោក ដាលីង (Mr. Darling) សើចចោល ហើយបន្ទោសណាណា (Nana) ថាជាអ្នកដាក់គំនិតនេះ។

ក្មេងប្រុសដែលចូលតាមបង្អួច

មិនយូរប៉ុន្មាន លោកស្រី ដាលីង (Mrs. Darling) ឃើញស្លឹកឈើនៅលើជាន់បន្ទប់ក្មេង ជិតបង្អួច។ វេនឌី (Wendy) ពន្យល់ដោយស្ងប់ស្ងាត់ថា ពីធ័រ (Peter) ម្តងម្កាលមកលេងពេលយប់។ គាត់អង្គុយនៅចុងគ្រែរបស់នាង ហើយផ្លុំខ្លុយឱ្យនាងស្តាប់។ នាងមិនដែលភ្ញាក់ទេ ប៉ុន្តែមិនដឹងហេតុអ្វី នាងនៅតែដឹង។ ពេលនាងនិយាយថា គាត់ច្បាស់ជាចូលមកតាមបង្អួច ម្តាយចង្អុលប្រាប់ថា បន្ទប់ក្មេងនៅខ្ពស់ឡើងទៅបីជាន់។

លោកស្រី ដាលីង ពិនិត្យរឿងនេះដូចអ្នកស៊ើបអង្កេត។ គាត់គិតឃើញថា ស្លឹកឈើទាំងនោះមិនមែនមកពីដើមឈើណាមួយដែលដុះនៅអង់គ្លេសទេ។ គាត់ទម្លាក់ខ្សែវាស់ពីបង្អួចចុះទៅដល់ផ្លូវ ហើយឃើញថាជញ្ជាំងចុះត្រង់ ៣០ ហ្វីត (ប្រហែល ៩ ម៉ែត្រ) គ្មានអ្វីសម្រាប់តោងឡើងទេ។ គាត់សម្រេចចិត្តថា វេនឌីគ្រាន់តែសុបិន។

បន្ទាប់មក អ្នកនិទានរឿងបង្ហាញថា វេនឌីមិនបានសុបិនទេ។ យប់បន្ទាប់ ណាណា (Nana) ឈប់សម្រាកពេលល្ងាច ហើយលោកស្រី ដាលីង ដេកលក់នៅក្បែរចង្ក្រានភ្លើងក្នុងបន្ទប់។ បន្ទប់មានចង្កៀងយប់បីបំភ្លឺ គឺចង្កៀងតូចៗសម្រាប់បំភ្លឺបន្ទប់ក្មេងពេលយប់ ហើយអ្នកនិទានរឿងនិយាយថា គួរតែមានចង្កៀងទីបួន។ ក្នុងសុបិន លោកស្រី ដាលីង ឃើញថា កោះស្រមៃ ឬហៅថា Neverland ជាកោះដែលក្មេងៗស្រមៃលេង បានមកជិតពេក ហើយមានក្មេងប្រុសចម្លែកម្នាក់ចេញពីកោះនោះមកដល់ទីនេះ។ គាត់មិនខ្លាចក្មេងនោះទេ ព្រោះគាត់មានអារម្មណ៍ថាធ្លាប់ឃើញក្មេងនោះរួចហើយ នៅលើមុខរបស់ស្ត្រីដែលមិនដែលមានកូន។ បន្ទាប់មក បង្អួចក៏ត្រូវខ្យល់បក់បើកចំហពិតមែន ហើយក្មេងប្រុសម្នាក់ធ្លាក់ចុះមកលើជាន់ ជាមួយពន្លឺតូចរស់រវើកមួយហើរចុះឡើងក្នុងបន្ទប់។ លោកស្រី ដាលីង ភ្ញាក់ឡើង ហើយដឹងភ្លាមថាក្មេងប្រុសនោះគឺពីធ័រ ផេន។ ពីធ័រស្លៀកពាក់ខោអាវធ្វើពីស្លឹកឈើ ហើយនៅមានធ្មេញទឹកដោះគ្រប់។ ពេលឃើញថាលោកស្រី ដាលីង ជាមនុស្សធំ ពីធ័រសង្កៀតធ្មេញដាក់គាត់ដោយកំហឹង។