KamSophyThe Great Gatsby — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ហ្គេតស្ប៊ី ដ៏អស្ចារ្យ៖ ស្នេហា លុយ និងក្តីស្រមៃដែលមិនបានសម្រេច»
What is The Great Gatsby about?
In the summer of 1922, narrator Nick Carraway moves to Long Island and watches his mysterious neighbor Jay Gatsby throw huge parties, all to win back Daisy Buchanan, the woman he loved five years earlier. Fitzgerald tells the story through Nick's careful, not fully honest eyes, using symbols such as the green light, the valley of ashes and the billboard eyes of Doctor T. J. Eckleburg. The novel follows the self-invented James Gatz, the clash between old money and new money, and the "careless people" who leave others to clean up the damage, ending in a hit-and-run death, a shooting and a nearly empty funeral.
សៀវភៅ «ហ្គេតស្ប៊ី ដ៏អស្ចារ្យ៖ ស្នេហា លុយ និងក្តីស្រមៃដែលមិនបានសម្រេច» និយាយអំពីអ្វី?
នៅរដូវក្តៅឆ្នាំ ១៩២២ នីក ខារ៉ាវេ (Nick Carraway) ដែលជាអ្នកនិទានរឿង ផ្លាស់ទៅរស់នៅឡុងអាយលែន (Long Island)។ នៅទីនោះ គាត់មើលអ្នកជិតខាងដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់គាត់ គឺជេ ហ្គេតស្ប៊ី (Jay Gatsby) រៀបពិធីជប់លៀងធំៗ ដែលទាំងអស់នេះគឺដើម្បីយកចិត្តដេហ្ស៊ី ប៊ូកាណាន (Daisy Buchanan) មកវិញ គឺស្ត្រីដែលគាត់ធ្លាប់ស្រឡាញ់កាលពី ៥ ឆ្នាំមុន។ ហ្វីតហ្សឺរ៉ាល់ (Fitzgerald) និទានរឿងនេះតាមរយៈភ្នែករបស់នីក ដែលប្រុងប្រយ័ត្ន តែមិនស្មោះត្រង់ទាំងស្រុង។ គាត់ប្រើនិមិត្តរូបដូចជា ពន្លឺពណ៌បៃតង ជ្រលងផេះ (valley of ashes) និងភ្នែកធំៗនៅលើផ្ទាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្មរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត ធី ជេ អេកឃើលប៊ឺក (Doctor T. J. Eckleburg)។ រឿងនេះនិយាយពីជេមស៍ ហ្គាតស៍ (James Gatz) ដែលបង្កើតខ្លួនឯងជាមនុស្សថ្មី ពីជម្លោះរវាងអ្នកមានពីដូនតា និងអ្នកទើបមានថ្មីៗ និងពី «មនុស្សធ្វេសប្រហែស» ដែលទុកឲ្យអ្នកដទៃសម្អាតការខូចខាត។ រឿងបញ្ចប់ដោយការស្លាប់ម្នាក់ ព្រោះឡានបុកហើយមិនឈប់ ការបាញ់សម្លាប់មួយ និងពិធីបុណ្យសពដែលស្ទើរតែគ្មាននរណាមក។
What you'll learn: 9 chapters
- Chapter 1ជំពូកទី ១៖ អ្នកជិតខាងថ្មី និងពន្លឺពណ៌បៃតងនៅឆ្ងាយ
- Chapter 2ជំពូកទី ២៖ ជ្រលងផេះ និងនារីដែលថម (Tom) លួចស្រឡាញ់
- Chapter 3ជំពូកទី ៣៖ ពិធីជប់លៀងធំៗ និងម្ចាស់ផ្ទះដែលនៅម្នាក់ឯង
- Chapter 4ជំពូកទី ៤៖ ហេតុអ្វីហ្គេតស្ប៊ី (Gatsby) មករស់នៅទីនេះ
- Chapter 5ជំពូកទី ៥៖ ជួបគ្នាវិញក្រោយ ៥ ឆ្នាំ
- Chapter 6ជំពូកទី ៦៖ ឈ្មោះថ្មី និងក្តីស្រមៃចង់ឲ្យអតីតកាលវិលមកវិញ
- Chapter 7ជំពូកទី ៧៖ ថ្ងៃក្តៅបំផុត ការឈ្លោះគ្នា និងគ្រោះថ្នាក់ឡាន
- Chapter 8ជំពូកទី ៨៖ ការពិតពីអតីតកាល និងការស្លាប់របស់ហ្គេតស្ប៊ី (Gatsby)
- Chapter 9ជំពូកទី ៩៖ បុណ្យសពដ៏ស្ងាត់ និងពន្លឺពណ៌បៃតងដែលនៅតែឆ្ងាយ
Free preview: Chapter 1
Nick Carraway Comes East
Nick Carraway, the narrator, opens the novel with advice his father once gave him. Before he criticizes anyone, he should remember that most people have not had his advantages. So Nick tries to reserve all judgments: he waits before deciding what he thinks of a person. Because he listens without judging, people often tell him their secrets, even when he would rather not hear them.
Nick admits that this patience has a limit. He tells the story after it is over, and when he came home from the East, he wanted no more of other people's private troubles. Only one man is free from this feeling: Gatsby, whose name is the book's title. Gatsby stood for many things Nick dislikes, yet Nick saw in him a rare "gift for hope". Nick says Gatsby himself turned out all right. What spoiled Nick's interest in people was the ugly world that fed on Gatsby and his dreams.
Nick comes from a well-off family in the Middle West. He fought in the Great War (the First World War) and came back restless. In the spring of 1922 he moves East to learn the bond business, which means buying and selling investments. His father agrees to support him for a year. Nick rents a cheap, worn-out little house in West Egg, a village on Long Island, for eighty dollars a month. For a day or two he is lonely. Then a newcomer asks him the way to the village, and Nick suddenly feels at home. He buys a shelf of books about banking and feels that life is starting again with the summer.
West Egg faces East Egg across a small bay, about twenty miles from New York City. The two pieces of land have the same egg shape, but they are very different places. West Egg is the less fashionable one, while East Egg has white palaces along the water. Nick's small house stands between two huge estates. The one next to it is enormous: a new copy of a French town hall, with a tower, a marble swimming pool, and gardens and lawns covering over forty acres. It is the home of a man named Gatsby, whom Nick has not yet met.
Dinner With the Buchanans
One warm, windy evening Nick drives across the bay to East Egg for dinner with Daisy and Tom Buchanan. Daisy is a distant cousin of Nick's, and Tom was at college with him. Tom's family is very rich, and Tom was once a famous college football player. Now thirty, he has moved East from Chicago and brought his own polo ponies with him. (Polo is a sport played on horseback.) Nick sees a proud, hard man whose powerful body seems made for pushing others around. Tom shows off his gardens and his view of the bay. When he hears the name of Nick's firm, he says he has never heard of it. Nick answers sharply that Tom will hear of it if he stays in the East. Tom replies that only a fool would live anywhere else.
Inside, two young women in white rest on a huge couch. One is Daisy, whose low, exciting voice makes people lean closer to listen. She tells Nick he ought to see her little daughter, whom he has never met. Daisy makes every listener feel special, but her sweet words are often made up on the spot. Later she tells Nick he is like a rose, which he knows is not true. The other woman is Jordan Baker, cool and bored, who hardly speaks. When Jordan says Nick must know a man in West Egg named Gatsby, Daisy asks, "What Gatsby?" Before Nick can explain that Gatsby is his neighbor, dinner is served.
Dinner on the porch is slow and idle. Daisy talks about the longest day of the year, which she always waits for and then misses. Nick feels that here, unlike in the West, evenings simply drift by without anyone wanting anything.
Then Tom suddenly announces that civilization is falling apart. He praises a racist book that says white people must stay in control of other races, and he counts himself and his friends among the people who should rule. Nick shows these ideas as ugly and foolish, and he senses something sad in Tom, who seems to need a new idea to feel important. Daisy half mocks Tom, then quickly changes the subject to a silly story about the butler's nose.
A Phone Call at Dinner
During dinner the butler whispers to Tom Buchanan that there is a telephone call. Tom frowns and goes inside, and soon Daisy follows him. Jordan Baker leans toward the room, trying to hear. Nick asks what is going on, and Jordan is surprised that he does not know. She thought everybody knew: Tom has a woman in New York. In Jordan's view, the woman should at least not phone him during dinner.
Tom and Daisy come back. Daisy is too cheerful and chatters about a bird singing on the lawn, and Tom agrees in an unhappy voice. Then the phone rings again, and nobody can find anything to say. Nick feels deeply uncomfortable, and he guesses that everyone at the table is thinking about the caller. After dinner Tom and Jordan go to the library, and Nick follows Daisy to the dark front porch.
Alone with Nick, Daisy says she has had a very bad time and now believes in very little. She tells him about the day her daughter was born. Tom was away, and nobody knew where. When Daisy learned the baby was a girl, she turned her head away and cried. Then she said she hoped her daughter would grow up to be "a beautiful little fool", because in this world that was the best thing a girl could be. Daisy adds, with a proud laugh, that she has seen and done everything.
While she speaks, her voice holds Nick. But as soon as she stops, he feels the basic insincerity of her words: she does not truly mean them. It seems to him that the whole evening has been a kind of act to make him feel sorry for her. Then Daisy gives him a pleased, knowing smile, as if she and Tom share a private club that Nick is not part of. Here the novel first shows the Buchanans' marriage: rich and lovely from outside, but hiding pain and lies.
A Green Light Across the Water
Back inside, Jordan Baker gets up to go to bed, because she is playing in a tournament the next day. Now Nick knows why her face looked familiar: he has seen her photograph many times in the sports pages. He also remembers hearing an unkind story about her, though he has forgotten what it was. Daisy jokes that she will push Nick and Jordan together, and she says Jordan will spend many weekends with them this summer. Tom asks whether Daisy had a private talk with Nick on the porch, and he warns Nick not to believe everything he hears.
As Nick leaves, Daisy calls him back. She and Tom have heard that he is engaged to a girl back West. Nick says it is not true and that he is too poor to marry. In fact, this rumor is one of the reasons he moved East: he did not want gossip to push him into a wedding.
Nick is touched that the couple cares about his life, and for a moment the rich pair seem closer to him. Still, driving home, he feels confused and a little disgusted. He thinks Daisy ought to take her child and leave, but she shows no sign of it. As for Tom, Nick finds the affair less strange than the way a book has upset him. Nick feels Tom is holding on to old, tired ideas because pride in his own strength is no longer enough for him.
At home in West Egg, Nick sits in his yard on a loud, bright summer night. Then he notices a figure on the lawn of the mansion next door and guesses it is Gatsby himself. Nick almost calls out, but the man seems to want to be alone. He stretches his arms toward the dark water, and Nick thinks he is trembling. Nick looks across the bay and sees nothing but one small green light far away, perhaps at the end of a dock. When he looks back, Gatsby has vanished. The book's great question begins here: what is Gatsby reaching for?
អានសាកល្បង៖ ជំពូកទី ១៖ អ្នកជិតខាងថ្មី និងពន្លឺពណ៌បៃតងនៅឆ្ងាយ
នីក ខារ៉ាវេ (Nick Carraway) ផ្លាស់មកនៅភាគខាងកើត
នីក ខារ៉ាវេ (Nick Carraway) ដែលជាអ្នកនិទានរឿង ចាប់ផ្តើមរឿងដោយរំលឹកពាក្យទូន្មានមួយ ដែលឪពុកធ្លាប់ប្រាប់គាត់។ មុននឹងរិះគន់អ្នកណា គាត់គួរចាំថា មនុស្សភាគច្រើនមិនមានឱកាសល្អៗដូចគាត់ទេ។ ដូច្នេះនីកព្យាយាមមិនប្រញាប់វិនិច្ឆ័យមនុស្ស គឺគាត់រង់ចាំសិន មុននឹងសម្រេចថាខ្លួនគិតយ៉ាងណាចំពោះមនុស្សម្នាក់។ ដោយសារគាត់ស្តាប់ដោយមិនវិនិច្ឆ័យ មនុស្សតែងតែប្រាប់រឿងសម្ងាត់ដល់គាត់ សូម្បីតែពេលដែលគាត់មិនចង់ស្តាប់ក៏ដោយ។
នីកសារភាពថា ការអត់ធ្មត់នេះមានដែនកំណត់។ គាត់និទានរឿងនេះក្រោយពេលរឿងចប់ហើយ ហើយពេលគាត់ត្រឡប់មកពីភាគខាងកើត គាត់មិនចង់ដឹងពីទុក្ខកង្វល់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកដទៃទៀតទេ។ មានតែបុរសម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលនីកមិនមានអារម្មណ៍បែបនេះចំពោះគាត់ គឺហ្គេតស្ប៊ី (Gatsby) ដែលជាឈ្មោះក្នុងចំណងជើងសៀវភៅ។ ហ្គេតស្ប៊ីតំណាងឲ្យរឿងជាច្រើនដែលនីកមិនចូលចិត្ត ប៉ុន្តែនីកឃើញថា គាត់មាន «ចិត្តដែលចេះសង្ឃឹមខ្លាំងម្ល៉េះ» ដែលកម្រមាន។ នីកនិយាយថា នៅទីបញ្ចប់ ហ្គេតស្ប៊ីខ្លួនឯងមិនមែនជាបញ្ហាទេ។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យនីកអស់ចិត្តចង់ខ្វល់ពីរឿងមនុស្ស គឺពិភពអាក្រក់ដែលកេងយកប្រយោជន៍ពីហ្គេតស្ប៊ី និងក្តីស្រមៃរបស់គាត់។
នីកមកពីគ្រួសារមានបាច់មានបើនៅតំបន់កណ្តាលភាគខាងលិច (Middle West) នៃសហរដ្ឋអាមេរិក។ គាត់បានទៅប្រយុទ្ធក្នុងសង្គ្រាមធំ គឺសង្គ្រាមលោកលើកទីមួយ ហើយត្រឡប់មកវិញដោយមានចិត្តមិនស្ងប់។ នៅរដូវផ្ការីក ឆ្នាំ ១៩២២ គាត់ទៅភាគខាងកើត ដើម្បីរៀនមុខរបរទិញលក់មូលបត្រ ឬហៅថា bond business ដែលជាការទិញ និងលក់ការវិនិយោគ។ ឪពុកគាត់យល់ព្រមផ្គត់ផ្គង់គាត់មួយឆ្នាំ។ នីកជួលផ្ទះតូចមួយដែលថោក និងចាស់ទ្រុឌទ្រោម នៅភូមិ វេស្ត អែក (West Egg) ជាភូមិមួយនៅឡុងអាយលែន (Long Island) ក្នុងតម្លៃ ៨០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ មួយទៅពីរថ្ងៃដំបូង គាត់មានអារម្មណ៍ឯកកោ។ រួចមានអ្នកទើបមកដល់ថ្មីម្នាក់ សួរផ្លូវគាត់ទៅភូមិ ស្រាប់តែនីកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនជាអ្នកស្រុកនៅទីនោះ។ គាត់ទិញសៀវភៅអំពីធនាគារមួយធ្នើ ហើយមានអារម្មណ៍ថាជីវិតចាប់ផ្តើមឡើងវិញជាមួយរដូវក្តៅ។
វេស្ត អែក នៅទល់មុខភូមិ អ៊ីស្ត អែក (East Egg) ដោយមានឈូងសមុទ្រតូចមួយនៅចន្លោះ ហើយនៅឆ្ងាយពីទីក្រុងញូវយ៉កប្រហែល ២០ ម៉ាយល៍។ ដីទាំងពីរមានរាងដូចគ្នា គឺដូចពងមាន់ ប៉ុន្តែជាកន្លែងខុសគ្នាខ្លាំង។ វេស្ត អែក ជាកន្លែងដែលមិនសូវមានមុខមាត់ ចំណែកអ៊ីស្ត អែក មានវិមានពណ៌សតម្រៀបតាមមាត់ទឹក។ ផ្ទះតូចរបស់នីកស្ថិតនៅចន្លោះវិមានធំៗពីរ។ វិមានដែលនៅជាប់ផ្ទះគាត់ធំសម្បើម។ វាទើបសង់ថ្មី ដោយចម្លងតាមសាលាក្រុងមួយនៅប្រទេសបារាំង មានប៉ម អាងហែលទឹកថ្មម៉ាប ហើយសួនច្បារ និងវាលស្មៅធំជាង ៤០ អេក្រ។ នោះជាផ្ទះរបស់បុរសម្នាក់ឈ្មោះហ្គេតស្ប៊ី ដែលនីកមិនទាន់បានជួប។
ញ៉ាំអាហារល្ងាចជាមួយគ្រួសារប៊ូកាណាន (Buchanan)
នៅល្ងាចមួយដែលកក់ក្តៅ និងមានខ្យល់បក់ នីក (Nick) បើកឡានឆ្លងឈូងសមុទ្រទៅភូមិអ៊ីស្ត អែក (East Egg) ដើម្បីញ៉ាំអាហារល្ងាចជាមួយដេហ្ស៊ី (Daisy) និងថម ប៊ូកាណាន (Tom Buchanan)។ ដេហ្ស៊ីជាបងប្អូនសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់នីក ហើយថមធ្លាប់រៀនសាកលវិទ្យាល័យជាមួយគាត់។ គ្រួសាររបស់ថមមានលុយច្រើនណាស់ ហើយថមធ្លាប់ជាកីឡាករបាល់ទាត់អាមេរិកដ៏ល្បីនៅសាកលវិទ្យាល័យ។ ឥឡូវនេះ គាត់អាយុ ៣០ ឆ្នាំ បានផ្លាស់ពីឈីកាហ្គោមកភាគខាងកើត ហើយនាំសេះសម្រាប់លេងប៉ូឡូរបស់គាត់មកជាមួយ។ (ប៉ូឡូជាកីឡាជិះសេះវាយបាល់។) នីកឃើញថា ថមជាបុរសក្អេងក្អាង និងរឹងរូស។ រាងកាយដ៏មាំមួនរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកើតមកសម្រាប់សង្កត់សង្កិនអ្នកដទៃ។ ថមអួតសួនច្បារ និងទេសភាពឈូងសមុទ្រដែលមើលឃើញពីផ្ទះគាត់។ ពេលឮឈ្មោះក្រុមហ៊ុនរបស់នីក គាត់និយាយថាមិនដែលឮសោះ។ នីកឆ្លើយយ៉ាងមុតស្រួចថា ថមនឹងបានឮ បើគាត់នៅភាគខាងកើតទៀត។ ថមឆ្លើយវិញថា មានតែមនុស្សល្ងង់ទេដែលរស់នៅកន្លែងផ្សេង។
នៅខាងក្នុង ស្ត្រីវ័យក្មេងពីរនាក់ស្លៀកពាក់ស កំពុងសម្រាកលើសាឡុងធំមួយ។ ម្នាក់គឺដេហ្ស៊ី ដែលមានសំឡេងទាបៗ និងទាក់ទាញ ធ្វើឲ្យអ្នកស្តាប់ផ្អៀងខ្លួនចូលទៅជិតនាងដើម្បីស្តាប់។ នាងប្រាប់នីកថា គាត់គួរមកមើលកូនស្រីតូចរបស់នាង ដែលគាត់មិនដែលជួប។ ដេហ្ស៊ីធ្វើឲ្យអ្នកស្តាប់ម្នាក់ៗមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនពិសេស ប៉ុន្តែពាក្យផ្អែមៗរបស់នាង ច្រើនតែជាពាក្យដែលនាងប្រឌិតភ្លាមៗពេលនោះ។ ក្រោយមក នាងប្រាប់នីកថាគាត់ដូចផ្កាកុលាប ទោះនីកដឹងថាពាក្យនោះមិនពិតក៏ដោយ។ ស្ត្រីម្នាក់ទៀតគឺជ័រដិន បេកឃើ (Jordan Baker) ដែលមើលទៅព្រងើយ និងធុញទ្រាន់ ហើយស្ទើរតែមិននិយាយអ្វីសោះ។ ពេលជ័រដិននិយាយថានីកត្រូវតែស្គាល់បុរសម្នាក់នៅវេស្ត អែក ឈ្មោះហ្គេតស្ប៊ី (Gatsby) ដេហ្ស៊ីសួរថា «ហ្គេតស្ប៊ីណា?» មុនពេលនីកអាចពន្យល់ថា ហ្គេតស្ប៊ីជាអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ គេក៏ហៅឲ្យទៅញ៉ាំអាហារ។
អាហារល្ងាចនៅរានហាលកន្លងទៅយឺតៗ ដោយគ្មានអ្វីសំខាន់ត្រូវធ្វើ។ ដេហ្ស៊ីនិយាយអំពីថ្ងៃវែងជាងគេក្នុងមួយឆ្នាំ ដែលនាងរង់ចាំជានិច្ច ប៉ុន្តែតែងតែខកខាន។ នីកមានអារម្មណ៍ថា នៅទីនេះមិនដូចនៅភាគខាងលិចទេ ព្រោះល្ងាចគ្រាន់តែកន្លងផុតទៅ ដោយគ្មានអ្នកណាចង់បានអ្វីទាំងអស់។
រំពេចនោះ ថមប្រកាសថា សង្គមមនុស្សជាតិកំពុងរលំរលាយ។ គាត់សរសើរសៀវភៅប្រកាន់ពូជសាសន៍មួយក្បាល ដែលនិយាយថាមនុស្សស្បែកសត្រូវតែគ្រប់គ្រងពូជសាសន៍ផ្សេងទៀត ហើយគាត់ចាត់ទុកខ្លួនឯង និងមិត្តភក្តិ ជាក្រុមមនុស្សដែលគួរតែកាន់អំណាច។ នីកបង្ហាញថាគំនិតទាំងនោះអាក្រក់ និងល្ងង់ខ្លៅ ហើយគាត់ឃើញថា ថមមានអ្វីម្យ៉ាងគួរឲ្យអាណិត គឺថមហាក់ដូចជាត្រូវការគំនិតថ្មីមួយ ដើម្បីឲ្យខ្លួនមានអារម្មណ៍ថាសំខាន់។ ដេហ្ស៊ីចំអកថមពាក់កណ្តាលលេងពាក់កណ្តាលពិត រួចប្តូររឿងភ្លាម ទៅនិយាយរឿងកំប្លែងល្ងង់ៗអំពីច្រមុះរបស់អ្នកបម្រើប្រុសក្នុងផ្ទះ។
ទូរស័ព្ទមួយពេលញ៉ាំអាហារល្ងាច
ពេលកំពុងញ៉ាំអាហារល្ងាច អ្នកបម្រើប្រុសក្នុងផ្ទះខ្សឹបប្រាប់ថម ប៊ូកាណាន (Tom Buchanan) ថាមានទូរស័ព្ទហៅ។ ថមមុខក្រញ៉ូវ ហើយដើរចូលក្នុងផ្ទះ មិនយូរប៉ុន្មាន ដេហ្ស៊ី (Daisy) ក៏តាមគាត់ទៅ។ ជ័រដិន បេកឃើ (Jordan Baker) ផ្អៀងខ្លួនទៅរកបន្ទប់ខាងក្នុង ព្យាយាមស្តាប់។ នីក (Nick) សួរថាមានរឿងអ្វី ហើយជ័រដិនភ្ញាក់ផ្អើលដែលគាត់មិនដឹង។ នាងស្មានថាអ្នកណាៗក៏ដឹង៖ ថមមានស្រីម្នាក់ទៀតនៅញូវយ៉ក។ តាមគំនិតរបស់ជ័រដិន យ៉ាងហោចណាស់ស្ត្រីនោះមិនគួរទូរស័ព្ទមកគាត់ពេលកំពុងញ៉ាំអាហារល្ងាចទេ។
ថម និងដេហ្ស៊ីត្រឡប់មកវិញ។ ដេហ្ស៊ីរីករាយហួសហេតុ ហើយនិយាយច្រើនអំពីសត្វស្លាបមួយក្បាលដែលកំពុងច្រៀងនៅលើវាលស្មៅ ចំណែកថមយល់ស្របដោយសំឡេងមិនសប្បាយចិត្ត។ បន្ទាប់មកទូរស័ព្ទរោទ៍ម្តងទៀត ហើយគ្មាននរណាអាចរកអ្វីនិយាយបានទេ។ នីកមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួលចិត្តខ្លាំងណាស់ ហើយគាត់ស្មានថា អ្នកគ្រប់គ្នានៅតុនោះកំពុងគិតអំពីអ្នកដែលទូរស័ព្ទមក។ ក្រោយអាហារល្ងាច ថម និងជ័រដិនចូលទៅបណ្ណាល័យ ហើយនីកដើរតាមដេហ្ស៊ីទៅរានហាលមុខផ្ទះដែលងងឹត។
ពេលនៅជាមួយនីកតែពីរនាក់ ដេហ្ស៊ីនិយាយថានាងបានឆ្លងកាត់ពេលវេលាអាក្រក់ណាស់ ហើយឥឡូវនេះ នាងស្ទើរតែលែងជឿលើអ្វីទាំងអស់។ នាងរៀបរាប់ប្រាប់គាត់អំពីថ្ងៃដែលកូនស្រីរបស់នាងកើត។ ថមនៅឆ្ងាយ ហើយគ្មាននរណាដឹងថានៅឯណាទេ។ ពេលដេហ្ស៊ីដឹងថាទារកជាក្មេងស្រី នាងងាកមុខចេញ រួចយំ។ បន្ទាប់មកនាងនិយាយថា នាងសង្ឃឹមថាកូនស្រីនឹងធំឡើងជា «ក្មេងស្រីស្អាត តែល្ងង់» ព្រោះនៅក្នុងលោកនេះ ក្មេងស្រីម្នាក់គ្មានអ្វីល្អជាងក្លាយជាមនុស្សបែបនោះទេ។ ដេហ្ស៊ីបន្ថែមទាំងសើចយ៉ាងមានមោទនភាពថា នាងបានឃើញ និងបានធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហើយ។
ពេលនាងនិយាយ សំឡេងរបស់នាងទាក់ទាញនីក។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗពេលនាងឈប់និយាយ គាត់ដឹងថាពាក្យរបស់នាងជាការនិយាយមិនចេញពីចិត្តពិត គឺនាងមិនបានគិតដូចពាក្យដែលនាងនិយាយទេ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ល្ងាចទាំងមូលជាការសម្តែងមួយ ដើម្បីឲ្យគាត់អាណិតនាង។ បន្ទាប់មក ដេហ្ស៊ីញញឹមដាក់គាត់ដោយពេញចិត្ត ដូចមនុស្សដែលដឹងរឿងអ្វីមួយ ហាក់ដូចជានាង និងថមមានរឿងសម្ងាត់រវាងគ្នាពីរនាក់ ដែលនីកមិនមានចំណែក។ នៅត្រង់នេះ រឿងបង្ហាញជាលើកដំបូងអំពីជីវិតប្តីប្រពន្ធរបស់គ្រួសារប៊ូកាណាន៖ ពីខាងក្រៅមើលទៅមានបាន និងស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងលាក់ទុក្ខព្រួយ និងការកុហក។
ពន្លឺពណ៌បៃតងនៅត្រើយម្ខាងទៀត
ត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះវិញ ជ័រដិន បេកឃើ (Jordan Baker) ក្រោកទៅដេក ព្រោះនាងត្រូវចូលរួមការប្រកួតមួយនៅថ្ងៃស្អែក។ ឥឡូវនេះ នីក (Nick) ដឹងហើយថាហេតុអ្វីបានជាមុខនាងដូចធ្លាប់ស្គាល់ គឺគាត់ធ្លាប់ឃើញរូបថតរបស់នាងច្រើនដងនៅទំព័រកីឡានៃកាសែត។ គាត់ក៏នឹកឃើញថា ធ្លាប់ឮរឿងមិនល្អមួយអំពីនាង ទោះបីគាត់ភ្លេចថារឿងអ្វីក៏ដោយ។ ដេហ្ស៊ី (Daisy) និយាយលេងថា នាងនឹងផ្គូផ្គងនីក និងជ័រដិនឲ្យស្និទ្ធនឹងគ្នា ហើយនាងនិយាយថា ជ័រដិននឹងមកស្នាក់នៅជាមួយពួកគេច្រើនចុងសប្តាហ៍ក្នុងរដូវក្តៅនេះ។ ថម (Tom) សួរថា តើដេហ្ស៊ីបាននិយាយសម្ងាត់ជាមួយនីកនៅរានហាលឬទេ ហើយគាត់ព្រមាននីកកុំឲ្យជឿអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្លួនឮ។
ពេលនីកចេញទៅ ដេហ្ស៊ីហៅគាត់ត្រឡប់មកវិញ។ នាង និងថមបានឮថា គាត់ភ្ជាប់ពាក្យជាមួយក្មេងស្រីម្នាក់នៅស្រុកកំណើតភាគខាងលិច។ នីកនិយាយថាមិនពិតទេ ហើយថាគាត់ក្រពេកមិនអាចរៀបការបានទេ។ តាមពិត ពាក្យចចាមអារ៉ាមនេះជាមូលហេតុមួយដែលធ្វើឲ្យគាត់ផ្លាស់មកភាគខាងកើត ព្រោះគាត់មិនចង់ឲ្យពាក្យចចាមអារ៉ាមបង្ខំគាត់ឲ្យរៀបការ។
នីករំភើបចិត្ត ដែលប្តីប្រពន្ធនេះយកចិត្តទុកដាក់នឹងជីវិតរបស់គាត់ ហើយមួយភ្លែតគូអ្នកមាននេះហាក់ដូចជាជិតស្និទ្ធនឹងគាត់ជាងមុន។ ប៉ុន្តែពេលបើកឡានត្រឡប់ទៅផ្ទះ គាត់នៅតែមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ និងខ្ពើមបន្តិច។ គាត់គិតថា ដេហ្ស៊ីគួរតែនាំកូនចាកចេញពីផ្ទះនោះ ប៉ុន្តែនាងគ្មានសញ្ញាថានឹងធ្វើដូច្នោះទេ។ ចំណែកថមវិញ នីកឃើញថា ការដែលថមមានស្រីម្នាក់ទៀត មិនចម្លែកប៉ុន្មានទេ បើប្រៀបនឹងការដែលសៀវភៅមួយក្បាលអាចធ្វើឲ្យថមរំជួលចិត្តខ្លាំងម្ល៉េះ។ នីកមានអារម្មណ៍ថា ថមកំពុងប្រកាន់គំនិតចាស់ៗហួសសម័យ ព្រោះការអួតពីកម្លាំងកាយរបស់ខ្លួនតែម្យ៉ាង លែងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់ទៀតហើយ។
នៅផ្ទះក្នុងភូមិវេស្ត អែក (West Egg) នីកអង្គុយក្នុងទីធ្លា នៅយប់រដូវក្តៅមួយ ដែលឮសំឡេងអ៊ូអរ និងមានពន្លឺភ្លឺល្អ។ រួចគាត់សង្កេតឃើញស្រមោលមនុស្សម្នាក់នៅលើវាលស្មៅនៃវិមានក្បែរគាត់ ហើយស្មានថាជាហ្គេតស្ប៊ី (Gatsby) ខ្លួនឯង។ នីកស្ទើរតែស្រែកហៅ ប៉ុន្តែបុរសនោះហាក់ដូចជាចង់នៅម្នាក់ឯង។ គាត់លាតដៃទៅរកទឹកងងឹត ហើយនីកគិតថាគាត់កំពុងញ័រ។ នីកមើលទៅម្ខាងឈូងសមុទ្រ ហើយឃើញតែពន្លឺពណ៌បៃតងតូចមួយនៅឆ្ងាយ ប្រហែលជានៅចុងចំណតទូក។ ពេលគាត់ងាកមើលមកវិញ ហ្គេតស្ប៊ីបាត់ទៅហើយ។ សំណួរធំរបស់រឿងចាប់ផ្តើមនៅត្រង់នេះ៖ តើហ្គេតស្ប៊ីកំពុងលាតដៃរកអ្វី?