KamSophySiddhartha — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «សិទ្ធត្ថ៖ រឿងនិទានឥណ្ឌាអំពីការស្វែងរកខ្លួនឯង»
What is Siddhartha about?
Hermann Hesse's novel follows Siddhartha, an invented Brahman's son in the age of the Buddha, who leaves home to find peace in the self and finds that no teacher, fasting or meditation can give it to him. After parting from the Buddha, he lives as a merchant and as the pupil of the courtesan Kamala, falls into despair, and is taught by the ferryman Vasudeva to listen to a river. The story is built on the contrast between searching and finding, on the claim that wisdom can be lived but not passed on, and on the river as an image of the oneness of all life.
សៀវភៅ «សិទ្ធត្ថ៖ រឿងនិទានឥណ្ឌាអំពីការស្វែងរកខ្លួនឯង» និយាយអំពីអ្វី?
ប្រលោមលោករបស់ ហឺម៉ាន់ ហេស្សេ (Hermann Hesse) និទានអំពី សិទ្ធត្ថ (Siddhartha) ដែលជាតួអង្គប្រឌិត។ គាត់ជាកូនប្រុសរបស់ព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ ក្នុងសម័យព្រះពុទ្ធ។ គាត់ចាកចេញពីផ្ទះដើម្បីរកសេចក្តីស្ងប់នៅក្នុងខ្លួនឯង ហើយរកឃើញថា គ្មានគ្រូ ការតមអាហារ ឬសមាធិណាអាចផ្តល់វាឱ្យគាត់បានទេ។ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីព្រះពុទ្ធ គាត់រស់នៅជាឈ្មួញ និងជាសិស្សរបស់ស្រីកំដរ ឬហៅថា courtesan ឈ្មោះ កមលា (Kamala)។ ក្រោយមក គាត់ធ្លាក់ក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម ហើយអ្នកចែវទូកចម្លងឈ្មោះ វាសុទេវ (Vasudeva) បង្រៀនគាត់ឱ្យស្តាប់ទន្លេ។ រឿងនេះផ្អែកលើភាពផ្ទុយគ្នារវាងការស្វែងរក និងការរកឃើញ។ វាក៏ផ្អែកលើការអះអាងថា មនុស្សអាចរស់នៅតាមប្រាជ្ញាបាន តែមិនអាចផ្ទេរប្រាជ្ញាឱ្យអ្នកដទៃបានទេ។ រឿងនេះក៏ប្រើទន្លេជារូបភាពនៃភាពរួមជាតែមួយនៃជីវិតទាំងអស់ ឬហៅថា oneness ពោលគឺ ជីវិតទាំងអស់ភ្ជាប់គ្នាជាតែមួយ។
What you'll learn: 12 chapters
- The Son of the Brahman១. កូនប្រុសរបស់ព្រាហ្មណ៍
- With the Samanas២. រស់នៅជាមួយពួកសមណៈ
- Gotama៣. ជួបព្រះពុទ្ធគោតម (Gotama)
- Awakening៤. ការភ្ញាក់ដឹងខ្លួន
- Kamala៥. កមលា (Kamala)
- With the Childlike People៦. ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលរស់នៅដូចកូនក្មេង
- Sansara៧. វដ្តសង្សារ៖ ជីវិតលោកីយ៍ដែលវិលវល់មិនចេះចប់
- By the River៨. នៅមាត់ទន្លេ
- The Ferryman៩. អ្នកចែវទូកចម្លង
- The Son១០. កូនប្រុស
- Om១១. ឱម៖ សំឡេងទាំងអស់រួមជាពាក្យតែមួយ
- Govinda១២. គោវិន្ទ (Govinda)
Free preview: The Son of the Brahman
A Loved Son Without Joy
Hermann Hesse begins his novel in an Indian town beside a river. Siddhartha, the handsome son of a Brahman, grows up there among boats, fig trees and a mango grove. A Brahman belongs to the priestly class, and Siddhartha's father is a respected scholar. Hesse's Siddhartha is an invented seeker who lives in the age of the Buddha, so the novel is a story, not a biography of the Buddha.
From boyhood Siddhartha joins the talks of the wise men, learns from his father, and practises debate and meditation with his friend Govinda. He can already say the holy word "Om" silently with every breath, and he can feel the Atman, the eternal self, deep inside him.
Everyone around Siddhartha is proud of him. His father expects a great priest, his mother is happy just to watch him walk and sit, and the young women of the town admire him. Govinda loves him most of all. Govinda does not want the ordinary life of a Brahman, among lazy priests and greedy sellers of spells, and hopes to follow Siddhartha anywhere, as his friend and servant.
Yet Hesse shows that Siddhartha is the one person who finds no joy in himself. Love, good manners, daily washing rituals and offerings leave his heart empty. Restless dreams begin to trouble him.
A Thirst That Teachers Cannot Quench
Siddhartha begins to sense that love will not satisfy him forever, and that his teachers have already given him the best of what they know. The daily washing rituals clean the body, but they cannot wash away sin or calm the spirit. He even doubts that the god Prajapati made the world, and wonders whether the gods, like people, are bound by time and death. Perhaps only the Atman deserves worship, but the wisest men cannot show anyone the way to it.
Siddhartha respects the holy books, which teach that a person's soul is the whole world. His question is who actually lives this knowledge, instead of only knowing it. Even his noble father must wash away sin again every day. To Siddhartha, his father seems a thirsty man who is still searching, not a man at peace. Siddhartha decides that the source of peace must be found inside one's own self, and that every other search is only a detour.
This is his thirst. Another verse promises that whoever knows the Brahman, here meaning the highest reality, enters the heavenly world each day. Sometimes that world feels close, but he has never fully reached it, and he knows no teacher who has.
One evening he meditates with Govinda under a banyan tree. He repeats a verse in which Om is the bow, the soul is the arrow and the Brahman is the target. He sinks so deep into stillness that he does not hear Govinda call his name.
Leaving Home for the Samanas
Three Samanas once pass through the town. Samanas are wandering ascetics, people who give up comfort and desire. Hesse paints them as thin, sunburnt strangers to the world, driven by merciless self-denial. That evening Siddhartha tells Govinda that he will join them at dawn. Govinda turns pale, because he senses that Siddhartha's fate is beginning, and his own with it.
Siddhartha then asks his father for permission. The father stays silent for a long time, says he is angry, and forbids him to ask again. Then he goes to bed. Siddhartha does not argue or leave. He stands with folded arms all night. Every hour the sleepless father checks through a small window, and every time his son has not moved. The father's anger turns to worry, unrest and sadness.
Before dawn the father warns Siddhartha that he will grow tired and even die. Siddhartha calmly agrees that he will die, yet says he has always obeyed his father. Then the father sees that his son's knees are trembling but his face is not, and he understands that Siddhartha has already left home in spirit.
The father gives conditional permission. If Siddhartha finds bliss in the forest, he should come back and teach it. If he finds only disappointment, he should return and make offerings with his father again. As Siddhartha leaves the town, Govinda rises from where he has waited by the last hut and joins him. Hesse shows the first costs of the search: a father's sleepless night, and a friend who follows Siddhartha rather than a path of his own.
អានសាកល្បង៖ ១. កូនប្រុសរបស់ព្រាហ្មណ៍
កូនប្រុសដែលគេស្រឡាញ់ តែគ្មានសេចក្តីរីករាយ
ហឺម៉ាន់ ហេស្សេ (Hermann Hesse) ចាប់ផ្តើមប្រលោមលោករបស់គាត់ នៅទីប្រជុំជនមួយក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ដែលនៅក្បែរទន្លេ។ សិទ្ធត្ថ (Siddhartha) ជាកូនប្រុសសង្ហារបស់ព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ ធំធាត់នៅទីនោះ ក្នុងចំណោមទូក ដើមល្វា និងចំការស្វាយ។ ព្រាហ្មណ៍ គឺជាមនុស្សក្នុងវណ្ណៈបូជាចារ្យ ហើយឪពុករបស់សិទ្ធត្ថជាអ្នកប្រាជ្ញដែលគេគោរព។ សិទ្ធត្ថក្នុងសៀវភៅរបស់ហេស្សេ ជាអ្នកស្វែងរកដែលអ្នកនិពន្ធបង្កើតឡើង ហើយរស់នៅក្នុងសម័យព្រះពុទ្ធ។ ដូច្នេះប្រលោមលោកនេះជារឿងនិទាន មិនមែនជាជីវប្រវត្តិរបស់ព្រះពុទ្ធទេ។
តាំងពីក្មេង សិទ្ធត្ថចូលរួមក្នុងការសន្ទនារបស់អ្នកប្រាជ្ញ រៀនពីឪពុក ហើយហាត់ជជែកវែកញែក និងធ្វើសមាធិជាមួយមិត្តរបស់គាត់ ឈ្មោះគោវិន្ទ (Govinda)។ ពេលនោះ គាត់ចេះសូត្រពាក្យពិសិដ្ឋ ឱម ឬហៅថា Om ស្ងៀមៗក្នុងចិត្ត រាល់ពេលដកដង្ហើមហើយ។ គាត់ក៏អាចមានអារម្មណ៍ថា នៅជ្រៅក្នុងខ្លួនគាត់ មានខ្លួនពិតដ៏អស់កល្ប ឬហៅថា Atman ពោលគឺខ្លួនពិតដែលមិនចេះសូន្យឡើយ។
មនុស្សគ្រប់គ្នាជុំវិញសិទ្ធត្ថមានមោទនភាពចំពោះគាត់។ ឪពុករំពឹងថា គាត់នឹងក្លាយជាបូជាចារ្យដ៏ធំម្នាក់។ ម្តាយរីករាយ គ្រាន់តែបានមើលគាត់ដើរ និងអង្គុយ។ នារីវ័យក្មេងក្នុងទីប្រជុំជនក៏សរសើរគាត់ដែរ។ ហើយគោវិន្ទស្រឡាញ់គាត់ជាងគេទាំងអស់។ គោវិន្ទមិនចង់រស់នៅជីវិតធម្មតារបស់ព្រាហ្មណ៍ ក្នុងចំណោមបូជាចារ្យខ្ជិល និងអ្នកលក់មន្តអាគមដែលលោភលន់នោះទេ។ គាត់សង្ឃឹមថានឹងដើរតាមសិទ្ធត្ថទៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុងនាមជាមិត្ត និងជាអ្នកបម្រើរបស់សិទ្ធត្ថ។
ប៉ុន្តែ ហេស្សេបង្ហាញថា សិទ្ធត្ថជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែលរកមិនឃើញសេចក្តីរីករាយក្នុងខ្លួនឯង។ សេចក្តីស្រឡាញ់ មារយាទល្អ ពិធីងូតទឹកលាងបាបរៀងរាល់ថ្ងៃ និងការបូជា មិនអាចបំពេញចិត្តគាត់បានទេ ចិត្តគាត់នៅតែទទេ។ សុបិនដែលធ្វើឱ្យចិត្តមិនស្ងប់ ចាប់ផ្តើមរំខានគាត់។
ការស្រេកឃ្លានក្នុងចិត្ត ដែលគ្រូមិនអាចបំពេញបាន
សិទ្ធត្ថ (Siddhartha) ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា សេចក្តីស្រឡាញ់នឹងមិនអាចធ្វើឱ្យគាត់ស្កប់ចិត្តជារៀងរហូតទេ ហើយអ្វីដែលល្អបំផុតដែលគ្រូៗរបស់គាត់ដឹង ពួកគាត់បានបង្រៀនគាត់អស់ហើយ។ ពិធីងូតទឹកលាងបាបរៀងរាល់ថ្ងៃ លាងសម្អាតរាងកាយបាន តែមិនអាចលាងបាប ឬធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់បានទេ។ គាត់ថែមទាំងសង្ស័យថា ព្រះប្រជាបតី (Prajapati) ពិតជាបានបង្កើតពិភពលោកមែនឬទេ ហើយឆ្ងល់ថា តើព្រះទាំងឡាយក៏ជាប់ក្នុងពេលវេលា និងសេចក្តីស្លាប់ ដូចមនុស្សដែរឬទេ។ ប្រហែលជាមានតែខ្លួនពិតដ៏អស់កល្ប ឬហៅថា Atman ដែលស្ថិតនៅជ្រៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស ប៉ុណ្ណោះដែលសមនឹងទទួលការគោរពបូជា។ ប៉ុន្តែ អ្នកប្រាជ្ញដែលចេះដឹងជាងគេ ក៏មិនអាចបង្ហាញផ្លូវទៅរកវាឱ្យអ្នកណាម្នាក់បានដែរ។
សិទ្ធត្ថគោរពគម្ពីរពិសិដ្ឋ ដែលបង្រៀនថា ព្រលឹងរបស់មនុស្សម្នាក់ គឺជាពិភពលោកទាំងមូល។ សំណួររបស់គាត់គឺ តើមាននរណាពិតជារស់នៅតាមចំណេះដឹងនេះ មិនមែនត្រឹមតែដឹងវាប៉ុណ្ណោះ? សូម្បីតែឪពុកដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់គាត់ ក៏ត្រូវលាងបាបម្តងទៀតរាល់ថ្ងៃដែរ។ ក្នុងភ្នែកសិទ្ធត្ថ ឪពុកមើលទៅដូចជាមនុស្សដែលនៅតែស្រេកឃ្លាន និងកំពុងស្វែងរក មិនមែនជាមនុស្សដែលមានសេចក្តីស្ងប់ទេ។ សិទ្ធត្ថសម្រេចថា ប្រភពនៃសេចក្តីស្ងប់ ត្រូវតែរកនៅក្នុងខ្លួនឯង ហើយការស្វែងរកផ្សេងទៀតទាំងអស់ គ្រាន់តែជាផ្លូវវាងវៀងប៉ុណ្ណោះ។
នេះហើយជាការស្រេកឃ្លានរបស់គាត់។ ខគម្ពីរមួយទៀតសន្យាថា អ្នកណាដែលស្គាល់ការពិតដ៏ខ្ពស់បំផុតនៃលោកទាំងមូល ឬហៅថា Brahman នឹងបានចូលទៅកាន់ឋានសួគ៌រៀងរាល់ថ្ងៃ។ ពេលខ្លះ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ឋានសួគ៌នោះនៅជិតគាត់ណាស់ តែគាត់មិនដែលទៅដល់ទាំងស្រុងទេ ហើយក៏មិនស្គាល់គ្រូណាម្នាក់ដែលបានទៅដល់ដែរ។
នៅល្ងាចមួយ គាត់ធ្វើសមាធិជាមួយគោវិន្ទ (Govinda) នៅក្រោមដើមជ្រៃ។ គាត់សូត្រខគម្ពីរមួយដែលចែងថា ពាក្យពិសិដ្ឋ ឱម ឬហៅថា Om ជាធ្នូ ព្រលឹងជាព្រួញ ហើយការពិតដ៏ខ្ពស់បំផុតជាគោលដៅ។ គាត់លង់ចូលក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងជ្រៅ រហូតមិនឮគោវិន្ទហៅឈ្មោះគាត់។
ចាកចេញពីផ្ទះទៅរកពួកសមណៈ
សមណៈ ឬហៅថា Samana គឺជាអ្នកបួសដែលដើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ហើយលះបង់ភាពស្រួល និងចំណង់។ ថ្ងៃមួយ មានសមណៈ ៣ នាក់ ដើរកាត់ទីប្រជុំជន។ ហេស្សេ (Hesse) ពណ៌នាពួកគេថា ជាមនុស្សស្គម រលាកថ្ងៃ និងនៅដាច់ឆ្ងាយពីលោកីយ៍ ហើយការបង្អត់ខ្លួនឯងយ៉ាងគ្មានមេត្តា ជាកម្លាំងដែលជំរុញពួកគេ។ ល្ងាចនោះ សិទ្ធត្ថ (Siddhartha) ប្រាប់គោវិន្ទ (Govinda) ថា គាត់នឹងចូលរួមជាមួយពួកសមណៈនៅព្រឹកព្រលឹម។ គោវិន្ទស្លេកមុខ ព្រោះគាត់មានអារម្មណ៍ថា វាសនារបស់សិទ្ធត្ថកំពុងចាប់ផ្តើម ហើយវាសនារបស់គាត់ផ្ទាល់ក៏ចាប់ផ្តើមជាមួយដែរ។
បន្ទាប់មក សិទ្ធត្ថសុំការអនុញ្ញាតពីឪពុក។ ឪពុកនៅស្ងៀមយ៉ាងយូរ រួចប្រាប់ថាខ្លួនខឹង ហើយហាមមិនឱ្យកូនសុំបែបនេះម្តងទៀតឡើយ។ រួចគាត់ចូលដេក។ សិទ្ធត្ថមិនតវ៉ា ហើយក៏មិនចាកចេញដែរ។ គាត់ឈរឱបដៃពេញមួយយប់។ ឪពុកដេកមិនលក់ ហើយរៀងរាល់ម៉ោង គាត់មើលតាមបង្អួចតូចមួយ។ គ្រប់ដងដែលមើល កូនប្រុសនៅតែឈរមិនកម្រើកសោះ។ កំហឹងរបស់ឪពុកប្រែទៅជាក្តីបារម្ភ ការអន្ទះអន្ទែង និងទុក្ខព្រួយ។
មុនព្រលឹម ឪពុកព្រមានសិទ្ធត្ថថា កូននឹងនឿយហត់ ហើយថែមទាំងនឹងស្លាប់ផង។ សិទ្ធត្ថយល់ព្រមដោយស្ងប់ថា គាត់នឹងស្លាប់ ប៉ុន្តែនិយាយថា គាត់តែងតែស្តាប់បង្គាប់ឪពុក។ បន្ទាប់មក ឪពុកឃើញថា ជង្គង់របស់កូនកំពុងញ័រ តែមុខមិនញ័រទេ ហើយគាត់យល់ថា ក្នុងចិត្ត សិទ្ធត្ថបានចាកចេញពីផ្ទះរួចទៅហើយ។
ឪពុកអនុញ្ញាតដោយមានលក្ខខណ្ឌ។ បើសិទ្ធត្ថរកឃើញសេចក្តីសុខដ៏ពិតនៅក្នុងព្រៃ គាត់គួរត្រឡប់មកវិញ ហើយបង្រៀនវា។ បើគាត់រកឃើញតែសេចក្តីខកចិត្ត គាត់គួរត្រឡប់មកវិញ ហើយធ្វើការបូជាជាមួយឪពុកម្តងទៀត។ ពេលសិទ្ធត្ថចាកចេញពីទីប្រជុំជន គោវិន្ទដែលរង់ចាំនៅក្បែរខ្ទមចុងក្រោយ ក្រោកឡើង ហើយទៅជាមួយគាត់។ ហេស្សេបង្ហាញពីការលះបង់ដំបូងៗ ដែលការស្វែងរកនេះទាមទារ គឺយប់មួយដែលឪពុកដេកមិនលក់ និងមិត្តម្នាក់ដែលដើរតាមសិទ្ធត្ថ ជាជាងដើរតាមផ្លូវរបស់ខ្លួនឯង។