KamSophyThe Art of Spending Money — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «សិល្បៈនៃការចាយប្រាក់»
What is The Art of Spending Money about?
Morgan Housel asks why people who get the money they wanted often still miss what they needed, and argues that spending has more to do with envy, identity and insecurity than with numbers. He treats money as a tool for a better life rather than a yardstick of status, using ideas such as utility versus status, being rich versus wealthy, independence, social debt and quiet compounding. Stories like Donald Crowhurst and Bernard Moitessier, the Vanderbilts and Chuck Feeney show how to judge your own spending by an inner scorecard.
សៀវភៅ «សិល្បៈនៃការចាយប្រាក់» និយាយអំពីអ្វី?
ម័រហ្គាន់ ហៅសែល (Morgan Housel) សួរថា ហេតុអ្វីមនុស្សដែលបានលុយដូចខ្លួនចង់បាន ច្រើនតែនៅតែខ្វះអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការ។ គាត់អះអាងថា ការចាយលុយទាក់ទងនឹងការច្រណែន នឹងអត្តសញ្ញាណ ពោលគឺអ្វីដែលខ្លួនគិតថាខ្លួនជា និងនឹងអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនគ្រប់គ្រាន់ ច្រើនជាងទាក់ទងនឹងលេខ។ គាត់មើលលុយជាឧបករណ៍សម្រាប់ជីវិតល្អជាងមុន មិនមែនជាឈើវាស់កិត្តិយសទេ។ គាត់ប្រើគំនិតជាច្រើន។ ទីមួយ ប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬហៅថា Utility គឺអ្វីដែលធ្វើឱ្យជីវិតខ្លួនស្រួលជាងមុន ទោះគ្មាននរណាមើលឃើញ ទល់នឹងកិត្តិយសក្នុងភ្នែកអ្នកដទៃ ឬហៅថា Status គឺអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃគិតខ្ពស់ពីខ្លួន។ ទីពីរ អ្នកមានលុយ ឬហៅថា Rich គឺអ្នកដែលមានលុយក្នុងធនាគារ ទល់នឹងអ្នកមានទ្រព្យពិត ឬហៅថា Wealthy គឺអ្នកដែលគ្រប់គ្រងបានថាលុយធ្វើអ្វីលើជីវិតខ្លួន។ គាត់ក៏និយាយពីឯករាជ្យភាព គឺការគ្រប់គ្រងពេលវេលា និងជីវិតខ្លួនឯង។ គាត់និយាយពីបំណុលសង្គម ឬហៅថា Social Debt គឺការចាយលុយដែលប្ដូរការគិតរបស់អ្នកដទៃមកលើអ្នក តាមរបៀបដែលអ្នកមិនចង់បាន។ ហើយគាត់និយាយពីការកើនទ្រព្យបន្តិចម្ដងៗដោយស្ងាត់ៗ ឬហៅថា Quiet Compounding គឺការសន្សំ និងវិនិយោគយូរឆ្នាំដោយមិនអួត។ រឿងរបស់ ដូណាល់ ក្រូវហឺស្ត (Donald Crowhurst) ប៊ែរណាដ ម៉ូអាតេស៊ីយេ (Bernard Moitessier) ក្រុមគ្រួសារវ៉ាន់ដឺប៊ីល (Vanderbilt) និងឆាក់ ហ្វីនី (Chuck Feeney) បង្ហាញពីរបៀបវាយតម្លៃការចាយលុយរបស់ខ្លួន តាមរង្វាស់ពិន្ទុខាងក្នុង ឬហៅថា Inner Scorecard គឺការវាស់ជីវិតតាមការពេញចិត្តនឹងខ្លួនឯង មិនមែនតាមអ្វីដែលអ្នកដទៃគិតទេ។
What you'll learn: 22 chapters
- Introduction: The Quest of the Simple Lifeសេចក្ដីផ្ដើម៖ ការស្វែងរកជីវិតសាមញ្ញ
- All Behavior Makes Sense with Enough Informationគ្រប់ទង្វើអាចយល់បាន បើយើងដឹងព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់
- May I Have Your Attention Pleaseសូមចាប់អារម្មណ៍មកខ្ញុំផង
- The Happiest People I Knowមនុស្សដែលសប្បាយចិត្តបំផុតដែលខ្ញុំស្គាល់
- Everything You Don’t Seeអ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នកមើលមិនឃើញ
- The Most Valuable Financial Asset Is Not Needing to Impress Anyoneទ្រព្យហិរញ្ញវត្ថុដែលមានតម្លៃបំផុត គឺការមិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់កោតសរសើរ
- What Makes You Happyអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកសប្បាយចិត្ត
- The Rich and the Wealthyអ្នកមានលុយ និងអ្នកមានទ្រព្យពិត
- Utility vs. Statusប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ទល់នឹង កិត្តិយសក្នុងភ្នែកអ្នកដទៃ
- Risk and Regretហានិភ័យ និងការសោកស្ដាយ
- Look at Themមើលពួកគេទៅ
- Wealth Without Independence Is a Unique Form of Povertyទ្រព្យសម្បត្តិដែលគ្មានឯករាជ្យភាព គឺជាភាពក្រីក្រម្យ៉ាងប្លែក
- Social Debtបំណុលសង្គម
- Quiet Compoundingការកើនទ្រព្យបន្តិចម្ដងៗដោយស្ងាត់ៗ
- Identityអត្តសញ្ញាណ
- Try Something Newសាកល្បងអ្វីដែលថ្មី
- Your Money and Your Kidsលុយរបស់អ្នក និងកូនរបស់អ្នក
- Spreadsheets Don’t Care About Your Feelingsតារាងគណនាមិនខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់អ្នកទេ
- The Finer Thingsរឿងតូចៗដ៏ល្អិតល្អន់
- The Life Cycle of Greed and Fearវដ្តនៃលោភលន់ និងការភ័យខ្លាច
- How to Be Miserable Spending Your Moneyរបៀបចាយលុយឱ្យខ្លួនឯងវេទនា
- The Luckier You Are, the Nicer You Should Beកាន់តែមានសំណាង កាន់តែគួរមានចិត្តល្អ
Free preview: Introduction: The Quest of the Simple Life
Getting what you want, not what you need
Housel starts with a story about Dr. Dan Goodman. He did LASIK eye surgery on a woman who wanted to stop wearing glasses. The surgery worked well. But a few weeks later she said it had ruined her life. She had expected her husband to find her more attractive and her coworkers to find her smarter. They did not, and she was crushed.
Housel says money can work the same way. People may get what they want, which is money, and still miss what they need, such as family, friends and health. He believes spending has less to do with numbers than with envy, identity and insecurity. Money can buy happiness, he says, but the link is more complicated than many people think.
Housel also remembers working as a valet at a Los Angeles hotel during college. A rich man leaving a furniture show said he had just paid $21,000 for an armchair. He told the valets that when you have money, this is what you are "supposed to do." Housel wondered if the man really liked the chair, or if he was following what society told him.
Money as a tool or a yardstick
Housel says there are two ways to use money. It can be a tool for a better life. Or it can be a yardstick of status, a way to measure yourself against other people. He thinks many people want the first but spend their lives chasing the second.
He warns that money can use you if you are careless. A blind wish for more, he says, can take over your identity and push out parts of life that bring more happiness. He also says money rarely buys happiness directly. A big house may help mostly because friends and family can visit, and those people are the real source of joy. In his view, the people happiest with money are often the ones who have stopped thinking about it.
Housel says school teaches finance as a science, with clean formulas. In real life he sees money as an art. This book, he says, will not teach a way to spend money. It looks at greed, jealousy, status and regret. No formula fits everyone, and most of the book is his own reflection.
The simple life
Housel notes that the psychologist Carl Jung once listed the main sources of happiness. They were good health, close relationships, seeing beauty in art and nature, a reasonable standard of living with satisfying work, and a philosophy or faith. Housel points out that money, especially a lot of it, is not on the list.
He then turns to William Dawson, who wrote The Quest of the Simple Life in 1907. Dawson saw that many of his London peers lived for money and success but still seemed miserable. People who lived simply in the country seemed much happier. Dawson believed money-chasers were held captive by money. They wanted more of it to be happier, but money could not free them from worrying about money.
For Dawson, a simple life could still be fancy. What makes it simple is that money serves you, not the other way around. Housel says the lifestyle matters less than whether you truly choose it. That journey starts, he says, with knowing yourself.
អានសាកល្បង៖ សេចក្ដីផ្ដើម៖ ការស្វែងរកជីវិតសាមញ្ញ
ទទួលបានអ្វីដែលចង់បាន មិនមែនអ្វីដែលត្រូវការ
ម័រហ្គាន់ ហៅសែល (Morgan Housel) ចាប់ផ្ដើមដោយរឿងរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត ដាន់ ហ្គូដម៉ែន (Dr. Dan Goodman)។ គាត់បានធ្វើការវះកាត់ភ្នែកដោយឡាស៊ែរ ឡាស៊ិក (LASIK) ឱ្យស្ត្រីម្នាក់ដែលចង់លែងពាក់វ៉ែនតា។ ការវះកាត់បានជោគជ័យល្អ។ ប៉ុន្តែប៉ុន្មានសប្ដាហ៍ក្រោយមក នាងនិយាយថាវាបានបំផ្លាញជីវិតរបស់នាង។ នាងបានរំពឹងថា ប្ដីនឹងឃើញនាងស្អាតជាងមុន ហើយមិត្តរួមការងារនឹងឃើញនាងឆ្លាតជាងមុន។ តែពួកគេមិនបានគិតដូច្នោះទេ ហើយនាងខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។
ហៅសែលនិយាយថា រឿងលុយក៏អាចដូច្នេះដែរ។ មនុស្សអាចទទួលបានអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន គឺលុយ ប៉ុន្តែនៅតែខ្វះអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការ ដូចជាគ្រួសារ មិត្តភក្តិ និងសុខភាព។ គាត់ជឿថា ការចាយលុយមិនសូវទាក់ទងនឹងលេខទេ។ វាទាក់ទងច្រើនជាងនឹងការច្រណែន នឹងអត្តសញ្ញាណ ពោលគឺអ្វីដែលខ្លួនគិតថាខ្លួនជា និងនឹងអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនគ្រប់គ្រាន់។ គាត់និយាយថា លុយអាចទិញសុភមង្គលបាន ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងរវាងលុយ និងសុភមង្គល ស្មុគស្មាញជាងអ្វីដែលមនុស្សជាច្រើនគិត។
ហៅសែលក៏រំលឹកពីពេលដែលគាត់ធ្វើជាអ្នកចតឡានជូនភ្ញៀវ នៅសណ្ឋាគារមួយក្នុងទីក្រុងឡូសអែនជឺឡេស កាលគាត់រៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ។ បុរសមានលុយម្នាក់ដែលទើបចេញពីពិព័រណ៍គ្រឿងសង្ហារិម បាននិយាយថា ខ្លួនទើបបង់ ២១.០០០ ដុល្លារ ទិញកៅអីអង្គុយមួយ។ បុរសនោះប្រាប់អ្នកចតឡានថា ពេលមានលុយ នេះជាអ្វីដែលគេ «គួរតែធ្វើ» តាមសង្គមកំណត់។ ហៅសែលឆ្ងល់ថា តើបុរសនោះពិតជាចូលចិត្តកៅអីនោះឬទេ ឬគ្រាន់តែធ្វើតាមអ្វីដែលសង្គមប្រាប់។
លុយជាឧបករណ៍ ឬជាឈើវាស់
ម័រហ្គាន់ ហៅសែល (Morgan Housel) និយាយថា មានពីរវិធីក្នុងការប្រើលុយ។ វិធីទីមួយ លុយជាឧបករណ៍សម្រាប់ជីវិតល្អជាងមុន។ វិធីទីពីរ លុយជាឈើវាស់ប្រៀបធៀបខ្លួននឹងអ្នកដទៃ។ ឈើវាស់នេះវាស់កិត្តិយសក្នុងភ្នែកអ្នកដទៃ ឬហៅថា Status គឺអ្វីដែលអាចប្ដូរការគិតរបស់អ្នកដទៃមកលើអ្នក ឬធ្វើឱ្យអ្នកមើលទៅខ្ពស់ជាងគេ។ គាត់គិតថា មនុស្សជាច្រើនចង់បានវិធីទីមួយ ប៉ុន្តែចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដេញតាមវិធីទីពីរ។
គាត់ព្រមានថា បើមិនប្រុងប្រយ័ត្ន លុយអាចប្រើអ្នកវិញ។ គាត់និយាយថា ការចង់បានបន្ថែមដោយមិនគិត អាចគ្របដណ្ដប់លើអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នក ពោលគឺអ្វីដែលអ្នកគិតថាខ្លួនជា ហើយរុញចេញផ្នែកខ្លះនៃជីវិតដែលនាំសុភមង្គលច្រើនជាង។ គាត់ក៏និយាយថា លុយកម្រទិញសុភមង្គលដោយផ្ទាល់ណាស់។ ផ្ទះធំអាចជួយបាន តែភាគច្រើនដោយសារមិត្តភក្តិ និងគ្រួសារអាចមកលេងបាន ហើយមនុស្សទាំងនោះទើបជាប្រភពពិតនៃសេចក្ដីរីករាយ។ តាមទស្សនៈរបស់គាត់ អ្នកដែលសប្បាយចិត្តបំផុតជាមួយលុយ ច្រើនតែជាអ្នកដែលឈប់គិតពីលុយហើយ។
ហៅសែលនិយាយថា សាលារៀនបង្រៀនហិរញ្ញវត្ថុដូចជាវិទ្យាសាស្ត្រ ដែលមានរូបមន្តច្បាស់លាស់។ តែក្នុងជីវិតពិត គាត់ឃើញថាលុយជាសិល្បៈ មិនមែនវិទ្យាសាស្ត្រដែលមានរូបមន្តច្បាស់ទេ។ គាត់និយាយថា សៀវភៅនេះនឹងមិនប្រាប់អ្នកថាត្រូវចាយលុយយ៉ាងណាទេ។ វានិយាយអំពីលោភលន់ ការឈ្នានីស កិត្តិយសក្នុងភ្នែកអ្នកដទៃ និងការសោកស្ដាយ។ គ្មានរូបមន្តណាសមនឹងគ្រប់គ្នាទេ ហើយសៀវភៅភាគច្រើនជាការពិចារណាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។
ជីវិតសាមញ្ញ
ម័រហ្គាន់ ហៅសែល (Morgan Housel) កត់សម្គាល់ថា អ្នកចិត្តវិទ្យា ខាល យ៉ុង (Carl Jung) ធ្លាប់រាយបញ្ជីប្រភពសំខាន់ៗនៃសុភមង្គល។ ប្រភពទាំងនោះគឺ សុខភាពល្អ ទំនាក់ទំនងស្និទ្ធស្នាល ការមើលឃើញភាពស្រស់ស្អាតក្នុងសិល្បៈ និងធម្មជាតិ កម្រិតជីវភាពសមរម្យជាមួយការងារដែលពេញចិត្ត និងទស្សនៈជីវិត ឬជំនឿសាសនា។ ហៅសែលបង្ហាញថា លុយ ជាពិសេសលុយច្រើន មិនមាននៅក្នុងបញ្ជីនោះទេ។
បន្ទាប់មក គាត់ងាកទៅរកវីលៀម ដាវសុន (William Dawson) ដែលបានសរសេរសៀវភៅ «ការស្វែងរកជីវិតសាមញ្ញ» (The Quest of the Simple Life) នៅឆ្នាំ ១៩០៧។ ដាវសុនឃើញថា មនុស្សជាច្រើនដែលមានឋានៈដូចគាត់នៅទីក្រុងឡុងដ៍ រស់នៅដើម្បីលុយ និងជោគជ័យ ប៉ុន្តែនៅតែមើលទៅវេទនា។ អ្នកដែលរស់នៅសាមញ្ញនៅជនបទ មើលទៅសប្បាយចិត្តជាងច្រើន។ ដាវសុនជឿថា អ្នកដេញតាមលុយ ត្រូវលុយចាប់ឃុំទុក។ ពួកគេចង់បានលុយច្រើនជាងមុន ដើម្បីសប្បាយចិត្តជាងមុន ប៉ុន្តែលុយមិនអាចរំដោះពួកគេពីការបារម្ភអំពីលុយបានទេ។
ចំពោះដាវសុន ជីវិតសាមញ្ញអាចនៅតែមានភាពប្រណីតបាន។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យវាសាមញ្ញ គឺលុយបម្រើអ្នក មិនមែនអ្នកបម្រើលុយទេ។ ហៅសែលនិយាយថា របៀបរស់នៅ សំខាន់តិចជាងការដែលអ្នកពិតជាជ្រើសរើសវាដោយខ្លួនឯង។ គាត់និយាយថា ដំណើរស្វែងរកនោះ ចាប់ផ្ដើមពីការស្គាល់ខ្លួនឯង។