KamSophyThe Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «ផ្នែកល្អនៃធម្មជាតិមនុស្ស៖ ហេតុអ្វីអំពើហិង្សាបានថយចុះ»
What is The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined about?
Steven Pinker examines historical declines in several forms of violence and asks how institutions, ideas and human psychology helped produce them. This independent summary follows the book’s 2011 perspective, separating broad trends from uneven evidence and exploring why protection, cooperation, rights and reason can restrain cruelty without making peace inevitable.
សៀវភៅ «ផ្នែកល្អនៃធម្មជាតិមនុស្ស៖ ហេតុអ្វីអំពើហិង្សាបានថយចុះ» និយាយអំពីអ្វី?
ស្ទីវិន ភីងខឺ (Steven Pinker) ពិនិត្យការថយចុះនៃអំពើហិង្សាច្រើនប្រភេទក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយសួរថាស្ថាប័ន គំនិត និងចិត្តវិទ្យាមនុស្សបានចូលរួមបង្កើតការផ្លាស់ប្តូរនោះយ៉ាងដូចម្តេច។ សេចក្តីសង្ខេបឯករាជ្យនេះធ្វើតាមទស្សនៈរបស់សៀវភៅនៅឆ្នាំ២០១១ ដោយញែកនិន្នាការធំៗ ចេញពីភស្តុតាងដែលខ្លះរឹងមាំ ខ្លះខ្សោយ។ វាពន្យល់ថាការការពារ កិច្ចសហការ សិទ្ធិ និងការប្រើហេតុផលអាចទប់ភាពឃោរឃៅបានយ៉ាងដូចម្តេច ដោយមិនអះអាងថាសន្តិភាពនឹងកើតឡើងដោយជៀសមិនរួច។
What you'll learn: 11 chapters
- Prefaceបុព្វកថា
- 1. A Foreign Country១. អតីតកាលដែលខុសពីពិភពដែលយើងស្គាល់
- 2. The Pacification Process២. ដំណើរនៃការបង្កើតសន្តិសុខ
- 3. The Civilizing Process៣. ដំណើរឆ្ពោះទៅរកការរស់នៅមានវិន័យ
- 4. The Humanitarian Revolution៤. ការផ្លាស់ប្តូរដើម្បីកាត់បន្ថយការឈឺចាប់របស់មនុស្ស
- 5. The Long Peace៥. សន្តិភាពយូរអង្វែង
- 6. The New Peace៦. សន្តិភាពថ្មី
- 7. The Rights Revolutions៧. ការផ្លាស់ប្តូរធំៗដើម្បីសិទ្ធិ
- 8. Inner Demons៨. ទំនោរដែលជំរុញមនុស្សឱ្យធ្វើបាបគ្នា
- 9. Better Angels៩. ទំនោរដែលជួយមនុស្សការពារគ្នា
- 10. On Angels’ Wings១០. កម្លាំងដែលជួយឱ្យអំពើហិង្សាថយចុះ
Free preview: Preface
Seeing Change Beyond the Headlines
News makes violence easy to see and peace easy to overlook. A murder produces a story; millions of people completing an ordinary day usually do not. Steven Pinker asks readers to compare the present with the past using historical records and rates, rather than the examples that come most readily to mind. His argument is that several forms of violence have declined over long periods, sometimes dramatically. He is describing different changes in different settings, not a steady improvement everywhere or an end to cruelty.
This summary follows the book's 2011 perspective. Its observations about wars, crime and political change belong to that historical endpoint. Later events cannot be assumed to continue the patterns it describes. Even within the period covered, the evidence varies: a modern victimization survey, a medieval court record and an archaeological burial site answer different questions with different degrees of uncertainty. The challenge is to identify patterns without turning approximate comparisons into certainty.
Human Capacities and Historical Change
Pinker organizes the history around six developments. Early states sometimes suppressed raiding and feuding. European societies later experienced a long decline in homicide. Humanitarian reforms challenged accepted cruelty, slavery and arbitrary punishment. After the Second World War, major powers increasingly avoided war with one another; after the Cold War, several measures of organized conflict also fell. Meanwhile, rights movements challenged violence against racial minorities, women, children, gay people and animals.
These developments do not require a newly peaceful human species. People retain capacities for exploitation, dominance, revenge, cruelty and destructive ideology, alongside sympathy, restraint, moral judgment and reasoning. Institutions and social conditions can encourage some capacities while limiting others. The book therefore combines two questions: what changed in the historical record, and what might explain the change? Its answer is an argument about contingent human achievements. Progress can be studied and valued without assuming that it will take care of itself.
អានសាកល្បង៖ បុព្វកថា
មើលការផ្លាស់ប្តូរឱ្យហួសពីព័ត៌មានប្រចាំថ្ងៃ
ព័ត៌មានធ្វើឱ្យយើងងាយឃើញអំពើហិង្សា តែងាយមើលរំលងសន្តិភាព។ ឃាតកម្មមួយក្លាយជាព័ត៌មាន តែមនុស្សរាប់លាននាក់ដែលរស់មួយថ្ងៃធម្មតាដោយសុខសាន្ត ជាធម្មតាមិនក្លាយជាព័ត៌មានទេ។ ស្ទីវិន ភីងខឺ (Steven Pinker) អញ្ជើញអ្នកអានឱ្យប្រៀបធៀបបច្ចុប្បន្ននឹងអតីតកាលតាមកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ និងអត្រាធៀបនឹងចំនួនប្រជាជន ជំនួសឱ្យការពឹងតែឧទាហរណ៍ដែលងាយនឹកឃើញ។ គាត់អះអាងថាអំពើហិង្សាច្រើនប្រភេទបានថយចុះក្នុងរយៈពេលវែង ហើយខ្លះថយចុះខ្លាំង។ គាត់កំពុងពិពណ៌នាការផ្លាស់ប្តូរផ្សេងៗក្នុងបរិបទផ្សេងៗ មិនមែនការប្រសើរឡើងជាប់លាប់នៅគ្រប់ទីកន្លែង ឬការបញ្ចប់ភាពឃោរឃៅទេ។
សេចក្តីសង្ខេបនេះធ្វើតាមទស្សនៈរបស់សៀវភៅនៅឆ្នាំ២០១១។ អ្វីដែលសៀវភៅនិយាយអំពីសង្គ្រាម បទល្មើស និងការផ្លាស់ប្តូរនយោបាយ គឺឈប់ត្រឹមឆ្នាំនោះ។ យើងមិនអាចសន្មតថាព្រឹត្តិការណ៍ក្រោយមកនឹងបន្តលំនាំដដែលទេ។ សូម្បីក្នុងរយៈពេលដែលសៀវភៅគ្របដណ្តប់ ភស្តុតាងក៏ខុសគ្នា៖ ការស្ទង់មតិជនរងគ្រោះសម័យថ្មី កំណត់ត្រាតុលាការមជ្ឈិមសម័យ និងទីបញ្ចុះសពបុរាណដែលអ្នកបុរាណវិទ្យាជីករកឃើញ ឆ្លើយសំណួរខុសគ្នា ហើយមានកម្រិតមិនប្រាកដខុសគ្នា។ បញ្ហាគឺត្រូវរកលំនាំ ដោយមិនប្រែក្លាយការប្រៀបធៀបប្រហាក់ប្រហែលទៅជាការពិតដែលប្រាកដដាច់ខាត។
សមត្ថភាពមនុស្សនិងការផ្លាស់ប្តូរប្រវត្តិសាស្ត្រ
ស្ទីវិន ភីងខឺ (Steven Pinker) រៀបរាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រតាមការផ្លាស់ប្តូរធំៗប្រាំមួយ។ រដ្ឋដំបូងៗខ្លះបានទប់ការវាយឆ្មក់និងការសងសឹកតគ្នា។ ក្រោយមក ការសម្លាប់មនុស្សក្នុងសង្គមអឺរ៉ុបបានថយចុះអស់រយៈពេលយូរ។ កំណែទម្រង់ដើម្បីមនុស្សធម៌បានជំទាស់នឹងភាពឃោរឃៅ ទាសភាព និងការដាក់ទោសតាមអំពើចិត្ត ដែលសង្គមធ្លាប់ទទួលយក។ ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ មហាអំណាចជៀសវាងសង្គ្រាមរវាងគ្នាកាន់តែច្រើន ហើយក្រោយសង្គ្រាមត្រជាក់ រង្វាស់មួយចំនួននៃជម្លោះប្រដាប់អាវុធក៏បង្ហាញថាថយចុះដែរ។ ទន្ទឹមនោះ ចលនាតស៊ូដើម្បីសិទ្ធិបានជំទាស់នឹងអំពើហិង្សាលើជនជាតិភាគតិច ស្ត្រី កុមារ អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា និងសត្វ។
ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះមិនមែនមានន័យថាមនុស្សបានប្រែក្លាយជាមនុស្សប្រភេទថ្មីដែលស្រឡាញ់សន្តិភាពនោះទេ។ មនុស្សនៅតែអាចកេងប្រវ័ញ្ច គ្របសង្កត់ សងសឹក ឃោរឃៅ និងប្រកាន់គំនិតនយោបាយ ឬជំនឿដែលនាំទៅរកការបំផ្លិចបំផ្លាញ ដូចដែលមនុស្សក៏ចេះអាណិត ទប់ខ្លួន វិនិច្ឆ័យសីលធម៌ និងប្រើហេតុផល។ ស្ថាប័ន និងស្ថានភាពសង្គមអាចជំរុញទំនោរខ្លះ ហើយទប់ទំនោរខ្លះទៀត។ ដូច្នេះ សៀវភៅភ្ជាប់សំណួរពីរ៖ តើអ្វីបានផ្លាស់ប្តូរក្នុងកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយអ្វីអាចពន្យល់ការផ្លាស់ប្តូរនោះ? ចម្លើយរបស់សៀវភៅគឺ ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះជាសមិទ្ធផលដែលមនុស្សធ្វើបាន ហើយអាស្រ័យលើលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់។ យើងអាចសិក្សា និងឱ្យតម្លៃលើភាពរីកចម្រើននេះ ដោយមិនសន្មតថាវានឹងបន្តដោយខ្លួនឯង។