KamSophyThink Like a Monk — Book Summary
សង្ខេបសៀវភៅ «គិតដូចអ្នកបួស៖ ហ្វឹកចិត្តឱ្យស្ងប់ និងរស់មានគោលដៅ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ»
What is Think Like a Monk about?
Jay Shetty draws on his years of training in an Indian ashram to ask how ordinary people can quiet an anxious, ego-driven "monkey mind" and live with purpose. Organized around three stages of letting go, growing and giving, the book works through identity, negativity, fear, intention, dharma, routine, ego, gratitude, relationships and service, using exercises such as the Why Ladder, Spot Stop Swap, the Companion Audit and the Quadrants of Potential. It pairs these with breathwork, visualization and chanting meditations and a daily practice, drawing on the Bhagavad Gita, Zen and Cherokee parables and research Shetty cites.
សៀវភៅ «គិតដូចអ្នកបួស៖ ហ្វឹកចិត្តឱ្យស្ងប់ និងរស់មានគោលដៅ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ» និយាយអំពីអ្វី?
ជេ សេធី (Jay Shetty) ប្រើបទពិសោធន៍ពីការហ្វឹកហាត់ជាច្រើនឆ្នាំនៅអាស្រមមួយក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ដើម្បីសួរសំណួរមួយ។ តើមនុស្សសាមញ្ញអាចធ្វើឱ្យចិត្តលោតដូចស្វា ឬហៅថា monkey mind ដែលថប់បារម្ភ ហើយធ្វើតាមតែមានះ ឱ្យស្ងប់ចុះ ហើយរស់នៅដោយមានគោលដៅបានយ៉ាងដូចម្តេច? សៀវភៅនេះរៀបចំជាបីដំណាក់កាល គឺបោះបង់ រីកចម្រើន និងផ្តល់ដល់អ្នកដទៃ។ វានិយាយម្តងមួយៗអំពីអត្តសញ្ញាណ ភាពអវិជ្ជមាន ការភ័យខ្លាច ចេតនា និងធម៌ ឬហៅថា dharma ដែលសេធីប្រើក្នុងន័យថា គោលបំណងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់។ វាក៏និយាយអំពីទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃ មានះ ការដឹងគុណ ទំនាក់ទំនង និងការបម្រើអ្នកដទៃ។ លំហាត់ក្នុងសៀវភៅរួមមាន ការសួរ «ហេតុអ្វី?» ម្តងហើយម្តងទៀត ឬហៅថា Why Ladder និងវិធីកត់សម្គាល់ ឈប់ ប្តូរ ឬហៅថា Spot, Stop, Swap។ ក៏មានការពិនិត្យមនុស្សជុំវិញខ្លួន ឬហៅថា Companion Audit និងប្រអប់បួននៃសក្តានុពល ឬហៅថា Quadrants of Potential ផងដែរ។ សៀវភៅក៏បន្ថែមសមាធិបីបែប គឺការហ្វឹកដកដង្ហើម ការស្រមៃឃើញក្នុងចិត្ត និងការសូត្រ ព្រមទាំងការហាត់ប្រចាំថ្ងៃ។ សៀវភៅនេះទាញយកគំនិតពីគម្ពីរភគវទ្គីតា (Bhagavad Gita) រឿងនិទានហ្សេន និងរឿងនិទានរបស់ជនជាតិដើមឆេរ៉ូគី (Cherokee) ព្រមទាំងការស្រាវជ្រាវដែលសេធីលើកយកមកបញ្ជាក់។
What you'll learn: 16 chapters
- Introductionសេចក្តីផ្តើម
- 1. Identity១. អត្តសញ្ញាណ៖ ស្វែងរកខ្លួនឯងពិត
- 2. Negativity២. ភាពអវិជ្ជមាន៖ ពីការរិះគន់ ដល់ការអភ័យទោស
- 3. Fear៣. ការភ័យខ្លាច៖ ប្រើវាជាសញ្ញាព្រមាន
- 4. Intention៤. ចេតនា៖ ហេតុផលពិតនៅពីក្រោយគោលដៅ
- Meditation: Breatheសមាធិ៖ ការដកដង្ហើម
- 5. Purpose៥. គោលបំណងជីវិត៖ ការងារដែលអ្នកស្រឡាញ់ និងជួយអ្នកដទៃ
- 6. Routine៦. ទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃ
- 7. The Mind៧. ចិត្ត៖ រៀនដឹកនាំគំនិតខ្លួនឯង
- 8. Ego៨. មានះ និងភាពរាបទាប
- Meditation: Visualizeសមាធិ៖ ការស្រមៃឃើញក្នុងចិត្ត
- 9. Gratitude៩. ការដឹងគុណ
- 10. Relationships១០. ទំនាក់ទំនង
- 11. Service១១. ការបម្រើអ្នកដទៃ
- Meditation: Chantសមាធិ៖ ការសូត្រមន្ត
- Conclusionសេចក្តីបញ្ចប់
Free preview: Introduction
A Monk Who Seemed Truly Happy
Jay Shetty was eighteen, in his first year at Cass Business School in London, when a friend invited him to hear a monk speak. Shetty preferred talks by business leaders, but he went anyway.
The monk, Gauranga Das, spoke about selfless sacrifice. He had studied at IIT Bombay, one of India's hardest universities to enter, then left that path. Yet he seemed happier than anyone Shetty had met. Shetty wanted to be near people with the values he wanted, rather than the things he wanted.
Shetty says science backs this up. In 2002, University of Wisconsin researchers recorded the brain of the Tibetan monk Yongey Mingyur Rinpoche as he meditated. His brain switched into meditation almost instantly, with no warm-up. Another monk, Matthieu Ricard, showed the highest level of gamma waves ever recorded, brain signals linked to attention and learning. Twenty-one other monks also scored higher than non-meditators, though Shetty gives few details.
Monks Are Made, Not Born
Shetty argues that monks are the experts in calm and purpose, and that nobody is born a monk. Becoming one is a mindset that anyone can adopt.
Shetty did not grow up in an ashram, a community where monks live and train. He was obedient until fourteen, then got into trouble and was suspended three times. His school asked him to leave, but he promised to change, and he did. In college he came to value hard work, yet felt something deeper was missing. For four years he studied in London and spent holidays with monks in Mumbai. After graduating, he joined the ashram. Three years later, Gauranga Das advised him to leave and share what he had learned. Shetty now calls himself a "former" monk, because he is married.
His teachers built on the Vedas, Indian scriptures at least three thousand years old, and Shetty draws often on the Bhagavad Gita. He says his book is nonsectarian and that science largely supports this old wisdom.
Monkey Mind and Monk Mind
Shetty contrasts two ways of thinking. The monkey mind jumps from thought to thought, overthinks and chases quick pleasure. The monk mind looks for the root of a problem, lives with intention, cares about others and seeks meaning. Shetty calls this shift necessary; its goal is a life free of ego, envy and anxiety.
On his first day of monk school, Shetty met a child monk, no older than ten, who had just taught five-year-olds to breathe. The boy said breath is the one thing that stays with a person from birth to death, and every emotion changes it. Shetty took two lessons: look at the root of a problem, not the leaf, and anyone, even a child, can be a monk.
The book has three stages: let go of what holds you back, grow with purpose, and give to others. It also describes three meditations: breathwork, visualization and chanting.
អានសាកល្បង៖ សេចក្តីផ្តើម
អ្នកបួសដែលហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្តពិតប្រាកដ
ពេលជេ សេធី (Jay Shetty) មានអាយុ ១៨ ឆ្នាំ ហើយរៀននៅឆ្នាំទី ១ នៅសាលាពាណិជ្ជកម្មកាស (Cass Business School) ក្នុងទីក្រុងឡុងដ៍ មិត្តម្នាក់បានអញ្ជើញគាត់ទៅស្តាប់អ្នកបួសម្នាក់និយាយ។ សេធីចូលចិត្តស្តាប់អ្នកដឹកនាំអាជីវកម្មនិយាយជាង ប៉ុន្តែគាត់ក៏នៅតែទៅ។
អ្នកបួសនោះ គឺគោរាង្គ ដាស (Gauranga Das) បាននិយាយអំពីការលះបង់ដោយមិនគិតពីខ្លួនឯង។ គាត់ធ្លាប់រៀននៅវិទ្យាស្ថាន អាយអាយធី បុមបៃ (IIT Bombay) ដែលជាសាកលវិទ្យាល័យមួយក្នុងចំណោមសាកលវិទ្យាល័យដែលពិបាកចូលរៀនបំផុតនៅឥណ្ឌា ប៉ុន្តែក្រោយមកគាត់បានឈប់ដើរតាមផ្លូវនោះ។ តែគាត់ហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្តជាងអ្នកណាៗទាំងអស់ដែលសេធីធ្លាប់ជួប។ សេធីចង់នៅជិតមនុស្សដែលមានគុណតម្លៃដែលគាត់ចង់មាន ជាជាងមនុស្សដែលមានរបស់របរដែលគាត់ចង់បាន។
សេធីនិយាយថា វិទ្យាសាស្ត្រគាំទ្រការនេះ។ ក្នុងឆ្នាំ ២០០២ អ្នកស្រាវជ្រាវរបស់សាកលវិទ្យាល័យវីស្កនស៊ីន (University of Wisconsin) បានកត់ត្រាសកម្មភាពខួរក្បាលរបស់អ្នកបួសជនជាតិទីបេ យ៉ុងហ្គេ មីងយួរ រីនប៉ូឆេ (Yongey Mingyur Rinpoche) ពេលគាត់កំពុងធ្វើសមាធិ។ ខួរក្បាលរបស់គាត់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពសមាធិស្ទើរតែភ្លាមៗ ដោយមិនចាំបាច់ត្រៀមខ្លួនជាមុនឡើយ។ អ្នកបួសម្នាក់ទៀត គឺម៉ាទីយ៉ឺ រីការ (Matthieu Ricard) មានរលកហ្គាម៉ា ឬហៅថា gamma waves ខ្ពស់ជាងគេបំផុត ដែលធ្លាប់កត់ត្រាបាន។ រលកហ្គាម៉ាជាសញ្ញាខួរក្បាលដែលទាក់ទងនឹងការយកចិត្តទុកដាក់ និងការរៀន។ អ្នកបួសផ្សេងទៀត ២១ នាក់ ក៏ទទួលបានពិន្ទុខ្ពស់ជាងអ្នកដែលមិនធ្វើសមាធិដែរ ទោះបីសេធីផ្តល់ព័ត៌មានលម្អិតតិចតួចក៏ដោយ។
គ្មាននរណាកើតមកជាអ្នកបួសទេ
ជេ សេធី (Jay Shetty) លើកហេតុផលថា អ្នកបួសគឺជាអ្នកជំនាញខាងភាពស្ងប់ និងការមានគោលដៅក្នុងជីវិត ហើយគ្មាននរណាកើតមកជាអ្នកបួសឡើយ។ ការក្លាយជាអ្នកបួសគឺជាផ្នត់គំនិតមួយ ដែលអ្នកណាក៏អាចយកមកប្រើបាន។
សេធីមិនបានធំធាត់ក្នុងអាស្រម ឬហៅថា ashram ទេ។ អាស្រម គឺជាសហគមន៍ដែលអ្នកបួសរស់នៅ និងហ្វឹកហាត់ជាមួយគ្នា។ គាត់ជាកូនដែលស្តាប់បង្គាប់រហូតដល់អាយុ ១៤ ឆ្នាំ បន្ទាប់មកគាត់ចាប់ផ្តើមបង្កបញ្ហា ហើយត្រូវគេព្យួរការសិក្សា ៣ ដង។ សាលាបានសុំឱ្យគាត់ចាកចេញ ប៉ុន្តែគាត់សន្យាថានឹងផ្លាស់ប្តូរ ហើយគាត់ក៏ធ្វើបានដូច្នោះ។ ពេលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ គាត់ចាប់ផ្តើមឃើញតម្លៃនៃការខំប្រឹងធ្វើការ ប៉ុន្តែនៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្វះអ្វីមួយដែលស៊ីជម្រៅជាង។ គាត់រៀន ៤ ឆ្នាំនៅឡុងដ៍ ហើយចំណាយថ្ងៃឈប់សម្រាកជាមួយអ្នកបួសនៅម៉ុមបៃ។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សា គាត់បានចូលអាស្រម។ ៣ ឆ្នាំក្រោយមក គោរាង្គ ដាស (Gauranga Das) បានណែនាំគាត់ឱ្យចាកចេញ ហើយចែករំលែកអ្វីដែលគាត់បានរៀន។ សព្វថ្ងៃនេះ សេធីហៅខ្លួនឯងថាជាអ្នកបួស «អតីត» ព្រោះគាត់បានរៀបការហើយ។
គ្រូរបស់គាត់បង្រៀនផ្អែកលើគម្ពីរវេទ (Vedas) ដែលជាគម្ពីរសាសនារបស់ឥណ្ឌា មានអាយុយ៉ាងហោចណាស់ ៣.០០០ ឆ្នាំ ហើយសេធីយោងគម្ពីរភគវទ្គីតា (Bhagavad Gita) ជាញឹកញាប់។ គាត់និយាយថា សៀវភៅរបស់គាត់មិនសម្រាប់តែសាសនា ឬនិកាយណាមួយទេ ហើយថាវិទ្យាសាស្ត្រគាំទ្រប្រាជ្ញាចាស់នេះមួយផ្នែកធំ។
ចិត្តលោតដូចស្វា និងចិត្តរបស់អ្នកបួស
ជេ សេធី (Jay Shetty) ប្រៀបធៀបវិធីគិតពីរបែប។ ចិត្តលោតដូចស្វា ឬហៅថា monkey mind គឺចិត្តដែលលោតពីគំនិតមួយទៅគំនិតមួយ គិតច្រើនពេក ហើយដេញតាមក្តីសប្បាយរហ័ស។ ចិត្តរបស់អ្នកបួស ឬហៅថា monk mind គឺចិត្តដែលរកឫសគល់នៃបញ្ហា រស់នៅដោយមានចេតនាច្បាស់ ខ្វល់ពីអ្នកដទៃ និងស្វែងរកអត្ថន័យ។ សេធីថា ការប្តូរពីចិត្តមួយទៅចិត្តមួយទៀតនេះ ជារឿងចាំបាច់ ហើយគោលដៅរបស់វាគឺជីវិតដែលគ្មានមានះ ការច្រណែន និងការថប់បារម្ភ។
នៅថ្ងៃដំបូងដែលចូលរៀននៅសាលាអ្នកបួស សេធីបានជួបអ្នកបួសកុមារម្នាក់ អាយុមិនលើស ១០ ឆ្នាំ ដែលទើបតែបង្រៀនក្មេងអាយុ ៥ ឆ្នាំឱ្យដកដង្ហើម។ ក្មេងនោះនិយាយថា ដង្ហើមជាអ្វីតែមួយគត់ដែលនៅជាមួយមនុស្សម្នាក់ តាំងពីកើតរហូតដល់ស្លាប់ ហើយអារម្មណ៍នីមួយៗធ្វើឱ្យដង្ហើមប្រែប្រួល។ សេធីទទួលបានមេរៀនពីរពីរឿងនេះ៖ ត្រូវមើលឫសគល់នៃបញ្ហា មិនមែនមើលតែស្លឹក ហើយអ្នកណាក៏អាចជាអ្នកបួសបាន សូម្បីតែក្មេង។
សៀវភៅមានបីដំណាក់កាល៖ បោះបង់អ្វីដែលទាញខ្លួនថយក្រោយ រីកចម្រើនដោយមានគោលដៅ និងផ្តល់ដល់អ្នកដទៃ។ សៀវភៅក៏ពណ៌នាអំពីសមាធិបីបែបដែរ គឺការហ្វឹកដកដង្ហើម ការស្រមៃឃើញក្នុងចិត្ត ឬហៅថា visualization និងការសូត្រ ឬហៅថា chanting។