Thinking in Bets — Book Summary

From Student to Poker Player

Annie Duke planned a life of study and research. By the age of twenty-six, she had studied English and psychology at Columbia University. She had then gone to graduate school at the University of Pennsylvania to study cognitive psychology, the science of how people think. But she became ill just before finishing her dissertation, the long research paper that completes a doctorate. She left Penn, got married, and moved to a small town in Montana. She needed money. Her brother Howard, a professional poker player, suggested she try the legal poker games in Billings, Montana. The idea was not as strange as it sounds. Duke grew up in a family that loved games, and she had watched Howard play and had played a few small games herself.

Duke planned poker as a short break and a hobby. She meant to go back to her studies. Instead, poker became her job for about twenty years. When she stopped playing in 2012, she had won a World Series of Poker gold bracelet and two other big titles, and more than $4 million in tournaments. Howard won more than $6.4 million in tournament prizes.

Duke says she never really left her studies. Poker became a new kind of lab for learning how people decide. A hand of poker takes about two minutes, and she could make up to twenty decisions in it. Each hand ends with money won or lost, so the feedback comes fast. But Duke says winning and losing are only loose signals of how good a decision was. A player can win a lucky hand and lose an unlucky one. That makes it hard to learn from results.

A Bet Is a Decision About the Future

Annie Duke had to solve this learning puzzle, or the tough Montana ranchers at her poker table would keep taking her money. Early in her career, she met some excellent players. Over time they taught her what a bet really is: a decision about an uncertain future. Duke says that treating her decisions as bets helped her in three ways. She avoided common decision traps. She learned from results in a more reasonable way. And she kept emotion out of her choices as much as she could.

In 2002 a hedge-fund manager asked her to share poker lessons with a group of traders. Since then she has spoken to professionals in many fields. She says the same approach helps with decisions in financial markets, business planning, managing staff, law and starting companies. She says practical work-arounds can close the gap between the decisions we want and what we do. Her promise is that thinking in bets can improve decisions in every part of life. We can learn to separate how good a decision was from how it turned out. We can learn to say “I’m not sure” and plan for different futures. We can react less in the moment. We can build small groups of people who search for the truth together. And we can ask our past and future selves for help, so that fewer decisions are driven by feeling.

Duke is also honest about the limits. Thinking in bets did not make her always rational or free of emotion. She still makes plenty of mistakes. Mistakes, strong feelings and losing, she says, are part of being human. But the approach moved her toward being more objective, accurate and open-minded, and these small changes add up over time.

The book is not about poker strategy or gambling. It is about what poker taught her about learning and deciding. Duke starts from one claim: exactly two things decide how our lives turn out, the quality of our decisions and luck. Learning to tell the two apart is what thinking in bets is about.

ពីនិស្សិតទៅអ្នកលេងបៀផូកឃ័រ

អានី ឌូក (Annie Duke) បានគ្រោងរស់នៅជាមួយការសិក្សា និងការស្រាវជ្រាវ។ ត្រឹមអាយុ ២៦ ឆ្នាំ គាត់បានរៀនភាសាអង់គ្លេស និងចិត្តវិទ្យា នៅសាកលវិទ្យាល័យកូឡាំប៊ីយ៉ា (Columbia University) រួចហើយ។ បន្ទាប់មក គាត់បានបន្តរៀនថ្នាក់ក្រោយបរិញ្ញាបត្រ នៅសាកលវិទ្យាល័យផេនស៊ីលវេនៀ (University of Pennsylvania) ផ្នែកចិត្តវិទ្យាអំពីរបៀបមនុស្សគិត គឺជាវិទ្យាសាស្ត្រដែលស្វែងយល់ថាមនុស្សគិតយ៉ាងដូចម្តេច។ ប៉ុន្តែគាត់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ មុនពេលបញ្ចប់និក្ខេបបទថ្នាក់បណ្ឌិត ដែលជាឯកសារស្រាវជ្រាវវែង សម្រាប់បញ្ចប់សញ្ញាបត្របណ្ឌិត។ គាត់ចាកចេញពីសាកលវិទ្យាល័យផេនស៊ីលវេនៀ រៀបការ ហើយផ្លាស់ទៅរស់នៅក្នុងទីក្រុងតូចមួយនៅរដ្ឋម៉ុនតាណា (Montana)។ គាត់ត្រូវការលុយ។ បងប្រុសរបស់គាត់ ហូវើដ (Howard) ដែលជាអ្នកលេងល្បែងបៀផូកឃ័រជាអាជីព បានស្នើឱ្យគាត់សាកលេងផូកឃ័រស្របច្បាប់ ក្នុងទីក្រុងប៊ីលលីងស៍ (Billings) រដ្ឋម៉ុនតាណា។ គំនិតនេះមិនចម្លែកដូចដែលស្តាប់ទៅទេ។ ឌូកធំធាត់ក្នុងគ្រួសារដែលចូលចិត្តលេងល្បែងកម្សាន្ត ហើយគាត់ធ្លាប់មើលហូវើដលេង ព្រមទាំងធ្លាប់លេងផូកឃ័រតូចៗខ្លះដោយខ្លួនឯង។

ឌូកគ្រោងលេងផូកឃ័រត្រឹមជាការសម្រាកខ្លី និងជាចំណូលចិត្ត។ គាត់ចង់ត្រឡប់ទៅរៀនវិញ។ ប៉ុន្តែផូកឃ័របានក្លាយជាការងាររបស់គាត់ ប្រមាណ ២០ ឆ្នាំ។ ពេលគាត់ឈប់លេងនៅឆ្នាំ ២០១២ គាត់បានឈ្នះខ្សែដៃមាសជាពានរង្វាន់ ពីការប្រកួតបៀផូកឃ័រ វើលស៊ែរីស (World Series of Poker) ព្រមទាំងពានធំពីរផ្សេងទៀត ហើយបានលុយជាង ៤ លានដុល្លារពីការប្រកួតនានា។ ហូវើដឈ្នះលុយរង្វាន់ជាង ៦,៤ លានដុល្លារពីការប្រកួតនានា។

ឌូកនិយាយថា តាមពិតគាត់មិនដែលចាកចេញពីការសិក្សាទេ។ ផូកឃ័របានក្លាយជាកន្លែងសាកល្បងថ្មី សម្រាប់រៀនថាមនុស្សសម្រេចចិត្តយ៉ាងដូចម្តេច។ មួយដៃបៀប្រើពេលប្រហែល ២ នាទី ហើយក្នុងមួយដៃនោះ គាត់អាចសម្រេចចិត្តរហូតដល់ ២០ ដង។ ដៃបៀនីមួយៗបញ្ចប់ដោយឈ្នះ ឬចាញ់លុយ ដូច្នេះគេដឹងលទ្ធផលលឿន។ ប៉ុន្តែឌូកនិយាយថា ការឈ្នះ និងការចាញ់ គ្រាន់តែជាសញ្ញាមិនសូវច្បាស់ ដែលប្រាប់ថាការសម្រេចចិត្តមួយល្អកម្រិតណា។ អ្នកលេងម្នាក់អាចឈ្នះមួយដៃដោយសំណាងល្អ ហើយចាញ់មួយដៃទៀតដោយសំណាងអាក្រក់។ រឿងនេះធ្វើឱ្យពិបាករៀនពីលទ្ធផល។

ការភ្នាល់គឺការសម្រេចចិត្តអំពីអនាគតដែលមិនច្បាស់

អានី ឌូក (Annie Duke) ត្រូវតែដោះស្រាយបញ្ហាពិបាករៀននេះឱ្យបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកចិញ្ចឹមគោនៅកសិដ្ឋានធំៗ ដ៏រឹងប៉ឹងនៅរដ្ឋម៉ុនតាណា (Montana) ដែលលេងបៀតុជាមួយគាត់ នឹងបន្តឈ្នះយកលុយរបស់គាត់។ នៅដើមអាជីព គាត់បានជួបអ្នកលេងពូកែៗមួយចំនួន។ យូរៗទៅ ពួកគេបានបង្រៀនគាត់ថា ការភ្នាល់ពិតជាអ្វី គឺជាការសម្រេចចិត្តអំពីអនាគតដែលមិនច្បាស់។ ឌូកនិយាយថា ការចាត់ទុកការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់ជាការភ្នាល់ បានជួយគាត់បីយ៉ាង។ គាត់គេចផុតពីអន្ទាក់ដែលមនុស្សច្រើនតែធ្លាក់ចូលពេលសម្រេចចិត្ត។ គាត់រៀនពីលទ្ធផលតាមរបៀបសមហេតុផលជាងមុន។ ហើយគាត់ទុកអារម្មណ៍ឱ្យនៅឆ្ងាយពីការជ្រើសរើសរបស់គាត់ តាមដែលអាចធ្វើបាន។

នៅឆ្នាំ ២០០២ អ្នកគ្រប់គ្រងមូលនិធិវិនិយោគម្នាក់ បានសុំឱ្យគាត់ចែករំលែកមេរៀនពីល្បែងបៀផូកឃ័រ ដល់ក្រុមអ្នកជួញដូរផ្សារហិរញ្ញវត្ថុ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់បាននិយាយប្រាប់អ្នកជំនាញក្នុងវិស័យជាច្រើន។ គាត់និយាយថា វិធីដដែលនេះជួយបានក្នុងការសម្រេចចិត្តនៅផ្សារហិរញ្ញវត្ថុ ការរៀបផែនការអាជីវកម្ម ការគ្រប់គ្រងបុគ្គលិក ផ្នែកច្បាប់ និងការបង្កើតក្រុមហ៊ុនថ្មី។ គាត់និយាយថា វិធីដោះស្រាយជាក់ស្តែង អាចបិទគម្លាតរវាងការសម្រេចចិត្តដែលយើងចង់ធ្វើ និងអ្វីដែលយើងធ្វើពិតប្រាកដ។ ការគិតដូចអ្នកភ្នាល់ ឬហៅថា thinking in bets គឺការមើលការសម្រេចចិត្តនីមួយៗថាជាការទាយលើអនាគតដែលមិនច្បាស់ ដោយគិតថាលទ្ធផលនីមួយៗមានឱកាសកើតឡើងប៉ុណ្ណា។ ឌូកសន្យាថា ការគិតបែបនេះអាចធ្វើឱ្យការសម្រេចចិត្តប្រសើរឡើង ក្នុងគ្រប់ផ្នែកនៃជីវិត។ យើងអាចរៀនបែងចែកថា ការសម្រេចចិត្តមួយល្អកម្រិតណា ដាច់ចេញពីលទ្ធផលដែលវាបាននាំមក។ យើងអាចរៀននិយាយថា "ខ្ញុំមិនប្រាកដទេ" ហើយរៀបផែនការសម្រាប់អនាគតផ្សេងៗ។ យើងអាចប្រតិកម្មភ្លាមៗតាមអារម្មណ៍តិចជាងមុន។ យើងអាចបង្កើតក្រុមតូចៗ ដែលជួយគ្នាស្វែងរកការពិត។ ហើយយើងអាចសុំជំនួយពីខ្លួនយើងកាលពីមុន និងខ្លួនយើងនៅថ្ងៃក្រោយ ដើម្បីឱ្យអារម្មណ៍ដឹកនាំការសម្រេចចិត្តរបស់យើងតិចជាងមុន។

ឌូកក៏និយាយដោយស្មោះត្រង់ពីដែនកំណត់ដែរ។ ការគិតដូចអ្នកភ្នាល់ មិនបានធ្វើឱ្យគាត់គិតតាមហេតុផលជានិច្ច ឬគ្មានអារម្មណ៍ឡើយ។ គាត់នៅតែធ្វើខុសច្រើន។ គាត់និយាយថា កំហុស អារម្មណ៍ខ្លាំង និងការចាញ់ គឺជាផ្នែកមួយនៃការកើតជាមនុស្ស។ ប៉ុន្តែវិធីនេះបានជួយឱ្យគាត់មើលរឿងដោយមិនលម្អៀង ត្រឹមត្រូវ និងបើកចិត្តទទួលគំនិតផ្សេង កាន់តែច្រើនជាងមុន ហើយការផ្លាស់ប្តូរតូចៗទាំងនេះ បូកបន្ថែមគ្នាទៅតាមពេលវេលា។

សៀវភៅនេះមិនមែននិយាយអំពីយុទ្ធសាស្ត្រលេងផូកឃ័រ ឬការលេងល្បែងភ្នាល់ទេ។ វានិយាយអំពីអ្វីដែលផូកឃ័របានបង្រៀនគាត់ ពីការរៀន និងការសម្រេចចិត្ត។ ឌូកចាប់ផ្តើមពីការអះអាងមួយថា មានតែពីរយ៉ាងប៉ុណ្ណោះ ដែលកំណត់ថាជីវិតយើងទៅជាយ៉ាងណា គឺគុណភាពនៃការសម្រេចចិត្ត និងសំណាង។ ការរៀនបែងចែកពីរយ៉ាងនេះចេញពីគ្នា គឺជាខ្លឹមសារនៃការគិតដូចអ្នកភ្នាល់។